Είναι κρίμα τα παιδιά... (Του Γιώργου Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Ο λόγος για εκείνους που γεννήθηκαν πλούσιοι. Που γεννήθηκαν σε οικογένειες που δεν είχαν ποτέ την αγωνία του μηνιάτικου και της επιβίωσης...

Δεν τους ζηλεύω καθόλου. Αλήθεια! Είναι άνθρωποι αδικημένοι στην πραγματικότητα. Η χαρά, γι’ αυτούς, δεν είναι ένα ισχυρό συναίσθημα που ξεπηδά μέσα από μικρά γεγονότα. Χάνεται μέσα στην ισοπέδωση της δεδομένης δυνατότητας. Ο λόγος για εκείνους που γεννήθηκαν πλούσιοι. Που γεννήθηκαν σε οικογένειες που δεν είχαν ποτέ την αγωνία του μηνιάτικου και ποτέ την ανησυχία της επιβίωσης. Που μπορούσαν να έχουν ό,τι επιθυμούσαν, όποτε το ζητούσαν.

Είναι πραγματικά άδικο. Για τα παιδιά αυτά, όχι για τη μεγάλη πλειοψηφία των υπολοίπων. Κοίταξε να δεις τώρα τι συμβαίνει. Θέλεις ένα ποδήλατο. Το ονειρεύεσαι, του ρίχνεις ερωτικές ματιές στη βιτρίνα ή στον δρόμο άμα το δεις και κορυφώνεις έτσι μια προσδοκία ότι κάποια στιγμή θα μπορείς κι εσύ να το έχεις. Κι όταν αυτό συμβεί, όλη η γειτονιά γεύεται λίγη από τη χαρά σου. Όλη αυτή η διαδρομή είναι που πλάθει τα μέσα σου. Αν ό,τι θέλεις το έχεις την επόμενη στιγμή, χάνεις το μονοπάτι που οδηγεί στην πραγματική χαρά.
Το ίδιο και αργότερα. Σπουδές με κόπο και πολλές δοκιμασίες. Το πρώτο αυτοκίνητο με παρακάλια για ένα δάνειο και ατέλειωτες δόσεις. Ένα διαμέρισμα με αναγκαίες στερήσεις. Έχουν μια γεύση όλα αυτά, μια ξεχωριστή μυρωδιά και, σίγουρα, πολλές στιγμές που ταυτίζονται με την προσπάθεια να πετύχεις εκείνο που φαίνεται δύσκολο. Και κάθε βήμα, κάθε επίτευξη του στόχου οικοδομεί αυτό που συνεχώς γινόμαστε. Στην αντίθετη περίπτωση, απουσιάζουν η πρόκληση, η αγωνία, ο υπολογισμός, ο προγραμματισμός, η στέρηση. Απουσιάζουν μαζί η πραγματική χαρά, η ικανοποίηση, ακόμα και η αυτοεκτίμηση που αναδεικνύεται μέσα από την προσωπική επιτυχία. Όλα, δηλαδή, τα οικοδομικά υλικά που χρειάζονται για να κτίσει ο καθένας την προσωπικότητά του.

Γι’ αυτό και δεν τα ζηλεύω καθόλου αυτά τα παιδιά. Αυτά που μεγάλωσαν μέσα στη δυνατότητα να έχουν όλα όσα επιθυμούσαν. Μαθαίνουν μία και μοναδική εξίσωση: το χρήμα αγοράζει τα πάντα. Κι επειδή το έχουν, οι απαιτήσεις γίνονται όλο και μεγαλύτερες. Σε βαθμό που κινδυνεύει κάποιος να πιστεύει ότι είναι κάτι σπουδαιότερο από αυτό που πραγματικά είναι. Τη δε πρώτη φορά που διαπιστώνουν ότι «δεν αγοράζονται όλα σε αυτή τη ζωή», καταρρέουν. Ζουν στο κενό που αφήνει πίσω της η διάψευση της βασικής αρχής με την οποία μεγάλωσαν. Πρέπει να είναι πολύ οδυνηρό όλο αυτό. Δεν είναι λίγο πράγμα ξαφνικά να ανακαλύπτεις ότι τα λεφτά του μπαμπά ή της μαμάς δεν μπορούν να αγοράσουν το τελευταίο «παιχνίδι» που επιθύμησες. Γκρεμίζεται όλος ο κόσμος.

Είναι, πραγματικά, κρίμα αυτά τα παιδιά...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Οι κροκόδειλοι της Κύπρου... Του Διονύση Διονυσίου

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 16:15 (τελευταία ενημέρωση 16:15)

ΑΠΟΨΗ

Keep calm, για δύο μήνες, και carry on

ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, 15:30 (τελευταία ενημέρωση 15:30)

ΑΠΟΨΗ

Η «αυθεντική αξιολόγηση» ενός θλιμμένου ποιητή

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 14:11 (τελευταία ενημέρωση 14:11)

Επιστροφή
στην αρχή