Είναι κάτι παιδιά... (Του Γιώργου Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Διαβάστε μια πραγματική ιστορία. Τη μέρα που άνοιξαν τα οδοφράγματα, 23 Απριλίου 2003, επικρατούσε πανδαιμόνιο στην εφημερίδα.

Διαβάστε μια πραγματική ιστορία. Τη μέρα που άνοιξαν τα οδοφράγματα, 23 Απριλίου 2003, επικρατούσε πανδαιμόνιο στην εφημερίδα. Από τη μια το μεγάλο γεγονός που έπρεπε να καλυφθεί δημοσιογραφικά και, από την άλλη, το μπέρδεμα των συναισθημάτων που προκαλούσε αυτή η εξέλιξη. Θυμάμαι ότι η ένταση των στιγμών δεν μπορούσε να κρύψει τον έντονο προβληματισμό στα πρόσωπα εκείνων που αντιλαμβάνονταν την ιστορικότητα των στιγμών.

Έβλεπες να ανακατεύονται τα μέσα τους και να προσπαθούν να αυτοπροσδιοριστούν μέσα στο νέο σκηνικό. Ο ένας πήρε την απόφαση να περάσει το οδόφραγμα για να κάνει τη δουλειά του. Και το βράδυ, στο σπίτι, ένιωθε το κεφάλι να βουίζει από τα όσα είδε, άκουσε, ένιωσε. Ο άλλος πάλευε για μιαν ολόκληρη εβδομάδα με τον εαυτό και τα μέχρι τη στιγμή εκείνη πιστεύω του για να αποφασίσει αν θα πάει στο χωριό του πατέρα του. Κι όταν το έκανε, χιλιάδες νέες ιδέες και ερεθίσματα φώλιασαν στο μυαλό κάνοντάς τον άλλο άνθρωπο.


Ήταν ωραίες εκείνες οι στιγμές. Απ’ όποια γωνία κι αν τις έβλεπε κανείς. Μόνο που μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα, υπήρχαν και οι παραφωνίες. Πάντα έτσι συμβαίνει. Υπήρξαν, για παράδειγμα, εκείνοι που χωρίς δεύτερη σκέψη περνούσαν το οδόφραγμα, όχι για να επισκεφθούν το κατεχόμενο χωριό, αλλά για να διασκεδάσουν στα μπαράκια της Κερύνειας ή της Αμμοχώστου. Περίμεναν πότε θα τελειώσει η δουλειά για να φύγουν άρον-άρον για τα ίδια μπαράκια, για την ίδια διασκέδαση. Κι είχαν πάντα να συζητούν για τις φθηνές τιμές, τις ωραίες κοπέλες ή τα ωραία αγόρια. Ενοχλούσε λίγο όλη αυτή η κατάσταση, αλλά μεταξύ μας λέγαμε πως είναι και αυτή μια πτυχή της όλης διεργασίας που προκάλεσε η μεγάλη αυτή εξέλιξη.


Δεν φανταζόμουν ποτέ πως μερικά χρόνια μετά, αυτά τα παιδιά -της «εξωτικής διασκέδασης» στα κατεχόμενα- θα εμφανίζονταν από τηλεοράσεως ή διά των γραπτών τους κειμένων, να δίνουν μαθήματα πατριωτισμού σε όλους τους άλλους. Άποψη ο καθένας δικαιούται να έχει. Αυτή όμως η κατηγορηματικότητα που εκπέμπουν ορισμένοι, αυτή η αυστηρότητα έναντι όλων των άλλων, θα έπρεπε τουλάχιστον να στηρίζεται στο προσωπικό παράδειγμα.

Στο κάτω-κάτω, το μόνο πιστοποιητικό που μπορεί να εκδοθεί είναι αυτό του προσωπικού βίου και όχι των «γραφείων έκδοσης πιστοποιητικών πατριωτισμού». Είναι, λοιπόν, κάποια παιδιά, που η ελάχιστη σεμνότητα θα τους έκανε να μιλούν πιο ήρεμα και πιο συναινετικά. Δεν την είχαν όμως ποτέ, γι’ αυτό και ξεφεύγουν...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 22.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή