Είναι έτοιμοι να τα βάλουν με τον λεκέ του στην εκπαίδευση;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

«Αισθάνθηκα ντροπή!», έγραψε ο Μπουλντόζας Β'. Ουδείς ασχολήθηκε. Αλλά αυτό ήταν η είδηση. Εάν το αισθάνθηκε όντως, τότε του συνέβη για πρώτη φορά.

Μην σας φανεί ότι κάνω πλάκα. Το εννοώ!

Μετά και από τα όσα τους έσουρε ο Μουλλάς Β’ χθες, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα, αν τολμούν.

Μπορούν λ.χ. να ανακοινώσουν από τώρα –ήδη πολλοί λαμπροί εκπαιδευτικοί ανάμεσά τους διαμαρτύρονται εδώ και χρόνια για το απίστευτο του πράγματος– ότι ένα από τα μέτρα που λαμβάνουν άμεσα είναι ότι αρνούνται να κρατούν τα σχολεία κλειστά την ημέρα της ονομαστικής του εορτής.

Και πως από φέτος οι ίδιοι θα τα ανοίγουν και οι γονείς αντί να τρέχουν να βρουν πού να αφήσουν τα παιδιά τους θα έχουν, εκείνη τη μέρα τουλάχιστον, το κεφάλι τους ήσυχο.

Προς αιτιολόγηση της απόφασής τους, μπορούν να παραθέσουν πλείστα επιχειρήματα, πέραν του γεγονότος πως ο CEO Τράουλλος, παρεμβαίνει στα της εκπαίδευσης ωσάν να του ανήκει, κάτι που κανείς τους και κανείς μας δεν θα έπρεπε να του επιτρέπει.

Μπορούν να πουν –και να είναι σίγουροι ότι θα είμαι ο πρώτος εκ των αμέτρητων υποστηρικτών που θα βρουν– ότι δεν ανέχονται (έστω και με ασυγχώρητη καθυστέρηση δεκαετιών) να διορίζει στην πραγματικότητα τους υπουργούς Παιδείας ενός κοσμικού κράτους και πολιτικούς προϊσταμένους τους…

… και ότι, δεν μπορούν να τιμούν έναν άνθρωπο ο οποίος είναι κατά τεκμήριο και με βάση δημόσιες τοποθετήσεις του ρατσιστής, είτε μιλάμε για τους πρόσφυγες, είτε για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, είτε για τους Τουρκοκύπριους, είτε για άλλους…

… και πως αν και δεν διαμαρτυρήθηκαν προηγουμένως για αυτά, ζητούν την κατανόηση όλων μας και το κάνουν τώρα. Θα πάω με το πίκετ στην επόμενη κινητοποίηση που εξήγγειλαν. Υπόσχομαι!

Θεωρητικά θα μπορούσαν να πουν ακόμα ότι, εκ των δηλώσεών του πάντα, ο άνθρωπος είναι… συνταρακτικά αγράμματος και συνεπώς δεν είναι ο κατάλληλος να μιλά για μια παιδεία που δεν έχει και μια εκπαίδευση η οποία, αν και προσπάθησε, δεν κατάφερε να μεταβάλει ελαχίστως αυτό το απελέκητο κούτσουρο το οποίο μάλιστα είχε μείνει και δύο χρόνια στην ίδια τάξη.

Αλλά δεν πειράζει, τα πιο πάνω είναι αρκετά. Μαζί και το ότι η χυδαιότητά του και η έλλειψη κάθε δισταγμού απάνω στη μέθη του όταν μιλά για το χρήμα είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τα παιδιά.

Για αυτό λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί, μπορούν κάλλιστα να εξηγήσουν πως προστατεύοντας –έστω και με καθυστέρηση– την παραβίαση της κοσμικότητας του κράτους, πέρα από την μη τήρηση αυτής της ταλιμπανίστικης αθλιότητας με την ονομαστική γιορτή αυτού του τύπου, δεν θα επιτρέπουν τις ούτως ή άλλως εκπαιδευτικά αδιανόητες εξομολογήσεις και άλλες μεθόδους κακοποίησης και καλλιέργειας ενοχών στα παιδιά, μέσα σε σχολικούς χώρους.

Κάτι που δεν προβλέπεται ούτως ή άλλως και παραβιάζει νόμους και δικαιώματα αλλά και το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Και το ξέρουν πολύ καλά.

Επί της ουσίας, δεν θα σχολιάσω τις νέες αθλιότητες που εκστόμισε ο Ηρόδοτος Δημητρίου, άλλως Χρυσόστομος Β’. Διότι θεωρώ πως δεν έχει κανένα δικαίωμα να συμπεριφέρεται ως πάτρωνας της δημόσιας εκπαίδευσης έστω κι αν κάποιοι του το εκχώρησαν και κάποιοι ούτε που αντέδρασαν σ’ αυτό.

Και διότι τα όσα είπε, πέραν των ελλειμμάτων του, αποκαλύπτουν ένα και μοναδικό πράγμα: τη φαιδρότητα του τύπου. Ο οποίος είναι τόσο χυδαίος που μίλησε και για «χειρονομίες που έκαναν σχεδόν όλοι», αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι εκπαιδευτικοί ασχημονούσαν την ώρα της διαμαρτυρίας, κάτι που φυσικά και δεν συνέβη.

Ήδη η αρχή έχει γίνει με τη δήλωση του αντιπροέδρου της ΟΕΛΜΕΚ Παντελή Νικολαΐδη, ο οποίος είπε χθες, και πολύ σωστά, απαντώντας στον Παραδόπιστο Β’: «Δεν δικαιούται να υποδεικνύει σε κανέναν. Ο άνθρωπος ο οποίος φαλίρισε την εκκλησιαστική περιουσία, τις δωρεές των πιστών εδώ και πέντε αιώνες, τις έχει εξανεμίσει».

Οι εκπαιδευτικοί άργησαν πολύ. Πάρα πολύ.

Δεν αντέδρασαν ούτε όταν οι ώρες των σχετικών με την επιστήμη, τα δεδομένα και τη γνώση μαθημάτων μειώθηκαν μαζί με όλα όσα είχαν να κάνουν με τις τέχνες, την ώρα που αυξήθηκαν οι ώρες έκθεσης των μυαλών των παιδιών στην πλύση των Θρησκευτικών.

Όμως μπορούν έστω και τώρα να διασώσουν ένα μέρος της δημόσιας εκπαίδευσης η οποία παραδίδεται πια στο σκοτάδι του Μουλλά και των ομοϊδεατών του με τις ευλογίες και της κυβέρνησης. Αν το κάνουν θα έχουν αμέτρητο κόσμο μαζί τους, να είναι σίγουροι.

Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν τολμούν.


Επιστροφή
στην αρχή