Είμαι Ευρωπαίος πολίτης (Του Σενέρ Λεβέντ)

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Τι πράγματα ακούω εδώ;Πώς μπορείτε να βάζετε δίπλα-δίπλα το όνομα του Τσε Γκεβάρα με αυτό του Ερντογάν;Μιλάτε για ισλαμιστή Τσε Γκεβάρα;Τι Τσε Γκεβάρα

Τι είχαμε πει; Δεν άντεξα και ξέσπασα όταν η ομιλήτρια Νεβσίν Μενγκιού είπε ότι «ο Ταγίπ Ερντογάν θέλει να γίνει ο ισλαμιστής Τσε Γκεβάρα». Η Μενγκιού είπε ακόμα κάτι. Υποστήριξε τη διεξαγωγή διαλόγου με την Τουρκία με κάθε τρόπο και είπε «να μην αφήσουμε τη Ρωσία να αρπάξει την Τουρκία». Πήρα το μικρόφωνο. Είπα το εξής: «Μου προκαλούν έκπληξη αυτά που ακούω εδώ. Για ποιο πράγμα μιλάτε; Ακόμα μιλάτε για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ; Ουδέποτε θα μπορέσει να καταστεί μέλος της ΕΕ η Τουρκία! Ελάτε να αναρτήσουμε μια αναμνηστική επιγραφή στους τοίχους αυτού του κοινοβουλίου και να γράψουμε εκεί τις προβλέψεις μας. Να τις διαβάζουν οι μελλοντικές γενιές. Να δουν ποιος έκανε λάθος και ποιος δεν έκανε λάθος».


Ο συντονιστής με διέκοψε. «Ελάτε στην ερώτηση παρακαλώ, μην προβαίνετε σε σχόλια», είπε. «Θα έρθω στην ερώτηση», είπα, «αλλά θα τα ακούσετε και αυτά. Τι πράγματα ακούω εδώ; Πώς μπορείτε να βάζετε δίπλα-δίπλα το όνομα του Τσε Γκεβάρα με αυτό του Ερντογάν; Μιλάτε για ισλαμιστή Τσε Γκεβάρα; Τι Τσε Γκεβάρα. Ο Ερντογάν είναι φασίστας!».
Ακριβώς σε αυτό το σημείο με διέκοψαν! Δεν υπέβαλλα ερωτήσεις και έκανα σχόλια, λέει! Αυτό είναι τελικά το γκρίζο χρώμα της Ευρώπης. Δεν μου ταίριαξε καθόλου. Η Νεβσίν Μενγκιού πήρε τον λόγο για να μου απαντήσει. Είπε: «Εγώ εξέφρασα τη δική μου άποψη, έκανα χρήση του δικαιώματός μου της ελευθερίας της έκφρασης. Επιπλέον, είναι λάθος να θεωρείται μεγάλος επαναστάτης ο Τσε Γκεβάρα. Ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει δημοκρατικό σύστημα στην Κούβα»! Αυτές οι ομιλίες, αυτές οι συναντήσεις δεν με ικανοποιούσαν. Μάλιστα κάποτε σκεφτόμουν ότι χάναμε άδικα τον χρόνο μας εδώ. Και ήμουν πολύ περίεργος: Πόσα άτομα σε αυτή την αίθουσα ένιωθαν στα βάθη της καρδιάς τους τον πόνο εκείνων που υπέστησαν τυραννία στην Τουρκία και βρίσκονται στη φυλακή για χρόνια παρά το γεγονός ότι είναι αθώοι; Άλλο είναι να μιλάμε σε μια άνετη αίθουσα με χορτάτο στομάχι για τους ευρισκόμενους στη φυλακή, άλλο είναι να βρισκόμαστε σε μια ευημερούσα χώρα της Ευρώπης…


Στο εστιατόριο του κοινοβουλίου φάγαμε μαζί με την ευρωβουλευτή Ελένη Θεοχάρους. Εγώ και ο Ανδρέας Παράσχος. Μας φιλοξένησε η Ελένη. Είναι μια γυναίκα που ταιριάζει στο κοινοβούλιο, αλλά δεν ξέρω αν το κοινοβούλιο ταιριάζει στην ίδια. Η ζωή της είναι μυθιστόρημα. Η Ελένη είναι χειρουργός. Διενήργησε 33 χιλιάδες εγχειρήσεις στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. «Πόσους έσωσες από τον θάνατο;» τη ρώτησα. «Περίπου χίλιους», είπε αφού σκέφτηκε λίγο. «Νόμισα πως θα ήσασταν υποψήφια για την προεδρία στην Κύπρο», της είπα. Απάντησε με νόημα λέγοντας: «Ακόμα δεν βγήκα σε σύνταξη».
Μπροστά στο κοινοβούλιο γινόταν χαμός. Μια μικρή πλατεία. Γύρω της ο χώρος είναι γεμάτος με καφέ, μπαρ και εστιατόρια. Στη μέση της ένας κύκλος με γρασίδι. Όλα είναι ασφυκτικά γεμάτα. Τι μου έλκυσε πιο πολύ την προσοχή; Δεν υπήρχαν πολλοί που να βγάζουν selfies όπως εμείς. Κανείς δεν ήταν απορροφημένος στο έξυπνό του τηλέφωνο χωρίς να μιλάει καθόλου με τον απέναντί του. Το αντιλήφθηκα αυτό και καθώς περίμενα στο πεζοδρόμιο του ξενοδοχείου ένα πρωί. Δεν κρατούσαν τηλέφωνο οι διερχόμενοι. Μια ζωή που κυλούσε ρολόι. Βεβαίως έχουν και αυτοί προβλήματα και δυστυχίες, αλλά δεν συνάντησα πολλά νευριασμένα, ανήσυχα και θλιμμένα πρόσωπα. Είμαι περίεργος για το πόσο μπορούν να καταλάβουν τους ανθρώπους που ζουν σε χώρες οι οποίες περνούν μιαν κόλαση.
Κατά τη δεύτερη μέρα της συνόδου υπέβαλα την ερώτηση την οποία ήθελα ουσιαστικά να θέσω στους ομιλητές. Είπα:
«Εδώ πρέπει να μιλήσουμε και για την Κύπρο όταν μιλάμε για την Τουρκία. Διότι η Κύπρος βρίσκεται υπό την κατοχή της Τουρκίας επί 44 χρόνια. Τώρα ό,τι συμβαίνει στην Τουρκία, συμβαίνει και στην Κύπρο. Αν φιμώνονται οι δημοσιογράφοι στην Τουρκία, επιχειρείται να φιμωθούμε και εμείς στην Κύπρο. Εκδίδω μια καθημερινή εφημερίδα εδώ και 20 χρόνια. Ονομαζόταν ’Avrupa’ και ύστερα μετονομάστηκε σε ’Afrika’. Δέχτηκε βομβιστική επίθεση δύο φορές, πυροβολισμούς δύο φορές και τον Ιανουάριο αυτού του έτους υπέστη επίθεση λιντσαρίσματος. Καταχώρισαν εναντίον μου ποινική υπόθεση για προσβολή του Προέδρου της Τουρκίας επειδή δημοσίευσα μια γελοιογραφία σε σχέση με τον Ταγίπ Ερντογάν. Όταν επιστρέψω στην πατρίδα, θα πάω στο δικαστήριο. Έχω δίκη στις 7 Μαΐου. Η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ εδώ και 14 χρόνια. Και εγώ είμαι Ευρωπαίος πολίτης. Πώς σκέφτεται να με προστατεύσει η Ευρώπη σε αυτή τη δίκη ως πολίτης της που είμαι;».
Δεν απάντησαν αμέσως την ερώτησή μου επειδή ήθελαν να πάρουν τις ερωτήσεις και των άλλων και να απαντήσουν ομαδικά. Αλλά ούτε όταν πέρασαν στο μέρος των απαντήσεων απάντησαν. Ένας φίλος μας ενδιαφέρθηκε γι’ αυτό και μετά τη σύνοδο ρώτησε: «Γιατί δεν απαντήσατε εκείνη την ερώτηση;». «Πρέπει να υποβάλετε αυτή την ερώτηση στην Επιτροπή Νομικών μας», του είπαν.
Η εντύπωση που αποκόμισα από τη συνάντηση είναι η εξής: Είτε δικτατορία υπάρχει στην Τουρκία, είτε σουλτανάτο. Είτε δημοκρατία, είτε φασισμός. Η Ευρώπη δεν θέλει να διασαλεύσει τις σχέσεις της μαζί της. Δεν αγαπούν τον Έρντογαν, αλλά τον ανέχονται. Για χάρη ποιου πράγματος τον ανέχονται; Για χάρη των δικών τους συμφερόντων! Δεν προέχουν οι καθιερωμένες ουμανιστικές αξίες. Όμως, δεν ήταν καθόλου εύκολο να αποκτηθούν αυτές οι αξίες στην Ευρώπη. Πολλές ζωές θυσιάστηκαν γι’ αυτές. Αγαπώ πιο πολύ τα σπουδαία έργα των παλιών εποχών, αλλά ξέρω ότι αυτά κτίστηκαν από σκλάβους. Ξέρω και κάτι άλλο. Κανείς δεν θα μας χαρίσει την ελευθερία. Θα την πάρουμε μόνο αν την αρπάξουμε μόνοι μας με νύχια και με δόντια!


Επιστροφή
στην αρχή