Είμαστε και οι δύο ξένοι εδώ πλέον

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Πεδία βολής. Πυκνά δέντρα που εμφανίζονται μπροστά μας ξαφνικά μετά από τις γυμνές κοιλάδες. Δάση. Πευκοδάση. Τα ωραιότερα θέρετρα της χώρας μας.

Αν πάτε από το Γιλμάζκιοϊ, δηλαδή τη Σκυλλούρα, στον Κορμακίτη και από εκεί στην Κερύνεια, ίσως να μην σπαζοκεφαλιάσετε άδικα ποτέ ξανά και να μην ξαναρωτήσετε από εδώ και μπρος αν βρισκόμαστε υπό κατοχή. Εγώ εξοικειώθηκα, αλλά ρωτήστε και τον Ελληνοκύπριο φίλο μου, ο οποίος πρώτη φορά περνούσε από αυτό τον δρόμο μαζί μου. Κοιτάει με ενδιαφέρον τα συρματοπλέγματα που εκτείνονται για πολλά χιλιόμετρα στα δεξιά μας και στα αριστερά μας. «Τι είναι αυτά;» «Απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή», λέω. Στρατόπεδα. Διοικητήρια.

Πεδία βολής. Πυκνά δέντρα που εμφανίζονται μπροστά μας ξαφνικά μετά από τις γυμνές κοιλάδες. Δάση. Πευκοδάση. Τα ωραιότερα θέρετρα της χώρας μας. Είναι στα χέρια του στρατού. Από την άλλη χαίρομαι κατά παράξενο τρόπο που βρίσκονται στα χέρια του στρατού. Αν δεν ήταν στα χέρια του στρατού; Μήπως αυτά τα ωραία μας δέντρα δεν θα κόβονταν και θα κτιζόταν μπετόν; Δεν θα τα μοίραζαν και αυτά σε φίλους, συγγενείς και γνωστούς; Τα δέντρα που βρίσκονται στα στρατόπεδα σώθηκαν από τον αφανισμό. Το έδαφος έμεινε παρθένο. Να χαρώ γι’ αυτό ή μήπως να λυπηθώ για το γεγονός ότι όλες αυτές οι ομορφιές μετατράπηκαν σε απαγορευμένες περιοχές στα χέρια του στρατού; Σίγουρα πρέπει να ερωτηθεί και ο Χριστόφορος. Είμαι περίεργος τι σκέφτεται. Τι νιώθει. Μέσα μου υπάρχει ένα περίεργο συναίσθημα. Σαν να γυρίζω έναν ξένο, ο οποίος ήρθε από το εξωτερικό και τον ξεναγώ σε αυτά τα μέρη. Του εξηγώ αυτά που βλέπουμε. Θυμάμαι τα παλιά ονόματα μερικών χωριών, ενώ μερικών δεν τα θυμάμαι. Ήπιαμε καφέ στο καφενείο της Τσαμλίμπελ, δηλαδή της Μύρτου. Υπάρχει ένα μοναστήρι στο χωριό. Γκρεμισμένο. Ερείπιο. Είναι φανερό ότι κάποτε ήταν πολύ γοητευτικό. Ιερό καταφύγιο των μοναχών. Ο αγαπητός μου φίλος μουρμούρισε κοιτώντας τα συρματοπλέγματα που εκτείνονταν για πολλά χιλιόμετρα: «Η Τουρκία δεν θα το κουνήσει απ’ εδώ». Ένας κάτοικος του χωριού, πρόσφυγας από την Πάφο τον οποίο γνώρισα, μου παραπονέθηκε: «Πήγα σε πολλές χώρες του κόσμου. Κανένας δεν με ρώτησε ποιος είμαι. Μου φαίνεται ότι μόνο στο δικό μας νησί το ρωτάνε αυτό».


Στον Κορμακίτη είμαστε στον τόπο του Γιώργου. Είναι η δεύτερή μου επίσκεψη. Η πρώτη ήταν πριν χρόνια. Ο Γιώργος ήταν ακόμα ζωντανός. Φρόντιζε τα τραπέζια με όλη του τη στοργή. Οι τοίχοι του εστιατορίου είναι γεμάτοι φωτογραφίες. Υπάρχουν και κάποια αποκόμματα εφημερίδων. Η κηδεία του Γιώργου. Ο Ατατούρκ σε κορνίζα είναι ακριβώς απέναντι στο τραπέζι που καθόμαστε. Σε έναν άλλο τοίχο υπάρχει και ο Ραούφ Ντενκτάς. Η Ελένη με γνώρισε. «Έχουμε φωτογραφία και μαζί σου», μου είπε. Κοίταξα τη μαρωνιτική εκκλησία που στεκόταν έξω με όλη της την επιβλητικότητα. Οι τοίχοι της πεντακάθαροι. Αχ Γιώργο. Άρα έφυγες και εσύ από αυτό τον κόσμο. Έμεινε το όνομά σου ενθύμιο. Σε μια ταμπέλα.


Αυτοί είναι οι καιροί που φτάσαμε, να θάβουμε φίλους. Πόσο πολλούς φίλους ξεπροβοδίσαμε για το τελευταίο τους ταξίδι. Και εμείς ακόμα είμαστε ζωντανοί. Ζούμε. Κοιτάμε τα βουνά, τις κοιλάδες, τις θάλασσες. Πίνουμε κρύα νερά από μια καράφα. Τρώμε τη θαυμάσια σούβλα που έκανε η Ελένη. Πίνουμε καφέ. Πηγαίνουμε στη Γαλάζια Έπαυλη. Και μερικοί στρατιώτες σε ένα φυλάκιο μας κόβουν τον δρόμο. Ζητούν τις ταυτότητές μας. Δίνουμε την ταυτότητά μας στον στρατιώτη και εκείνος μας δίνει κάρτα εισόδου. Και αυτό το μέρος είναι στρατόπεδο. Στην πόρτα μάς υποδέχεται η φωτογραφία του εγκλήματος στο μπάνιο. Είναι η δεύτερη φορά που έρχομαι εδώ. Στη ζεστή φωλιά του Πάουλο Παυλίδη. Στην κορφή. Ατενίζει τη θάλασσα. Τι χαλάρωση προκαλούν στον άνθρωπο τα θαλασσιά παράθυρα και οι θαλασσιές πόρτες. Ήσουν Έλληνας ή Ιταλός Πάουλο; Ήσουν δικηγόρος ή λαθρέμπορος όπλων; Εσύ ήσουν ο δικηγόρος του Μακαρίου; Ένα πουλί πετάει στον αέρα πάνω από τα λουλούδια. Σε αυτή την πισίνα είχε λουστεί η Σοφία Λόρεν; Δεν υπάρχει έστω και μια φωτογραφία της εδώ. Αλλά ούτε εμένα με ενδιαφέρουν πλέον αυτά κύριε Πάουλο. Κοίτα τι διηγείται αυτός ο ξεναγός σε όσους περνούν από αυτή την έπαυλη. Την ελληνοκυπριακή βαρβαρότητα! Τους πεσόντες. Το αίμα που χύθηκε. Έλα και εσύ να τα ακούσεις αυτά αδελφέ και μην ξαναρωτήσεις αν θα υπάρξει ειρήνη σε αυτό το νησί.


Πηγαίνοντας προς την Κερύνεια γύρισα και είπα στον Χριστόφορο: «Κοίτα, εδώ είναι η Κερύνεια. Πλέον είμαστε και οι δύο ξένοι σε αυτό τον τόπο». Η Κερύνεια είναι γεμάτη ασχήμιες. Καλύτερα να μην περνάει κανείς από εκεί. Να μείνει μέσα μας όπως ήταν παλιά. Να μην πάρει κανείς λάφυρο τις αναμνήσεις μας και να τις πουλήσει. Όμως, πρέπει να ερωτηθεί και ο Χριστόφορος. Ο οποίος είναι πρόσφυγας και θα παραμείνει πρόσφυγας!

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

O Καραγκιόζης - θεατής. Και ο σκέτος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Η ανυπακοή της Ιταλίας στην Κομισιόν

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΡΕΤΑΙΟΣ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή