Εικονοστάσι ή Τάρταρα; Κάποτε δεν πρέπει να γιατρευτούμε;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Ξανά καλοί και κακοί. Άσπρο και μαύρο. Ομόνοια και ΑΠΟΕΛ. Εικονοστάσια ή εκτελεστικά αποσπάσματα αναλόγως προτιμήσεων. Και κριτήριο μηδέν. #Pellotopos

«Αλίμονο στη χώρα που δεν έχει ήρωες!», λέει στο Γαλιλαίο ο Αντρέα, ο αγαπημένος του μαθητής, σε ένα σημείο του «Βίου του Γαλιλαίου», ενός από τα πιο σημαντικά έργα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, ενός από τα πιο σημαντικά μυαλά της σύγχρονης εποχής, αναμφίβολα.

Και ο Μπρεχτ, βάζει τον Γαλιλαίο να αποκρίνεται με κάτι που έμεινε ως φράση έκτοτε και που εμάς μας ενδιαφέρει πάρα πολύ ή τουλάχιστον θα έπρεπε: «Αλίμονο στη χώρα που χρειάζεται ήρωες».

H χώρα μας, ο #Pellotopos, τους χρειάζεται σταθερά. Και εξίσου σταθερά τους δημιουργεί. Εξ ου και το χαΐρι του.

Το τριήμερο που μας πέρασε ευτυχίσαμε να αποκτήσουμε άλλον έναν. Άλλην μία για την ακρίβεια. Η Άννα Θεολόγου ανήχθη σε… ΙωΆννα της Λωρραίνης από τις επιτροπές ηρωοποίησης των social media, με τη μομφή μου να πηγαίνει όχι στην ίδια, αλλά σε μας και στο κριτήριό μας.

Και εξηγούμαι: Η βουλευτής διετύπωσε κάποιες πολύ σοβαρές καταγγελίες από του βήματος της Βουλής και μπράβο της. Εάν ευσταθούν ή όχι θα φανεί στη συνέχεια, αλλά, προσωπικά, με προβληματίζει και με φοβίζει το γεγονός ότι δεν εδόθη καμία τέτοια συνέχεια από τους αρμόδιους και το πολιτικό σύστημα. Αυτή ήταν η ευθύνη τους.

Τα περί λαϊκίστικης προσέγγισης της συγκεκριμένης βουλευτού, τα οποία συμμερίζομαι και εγώ απόλυτα σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, ουδόλως μειώνουν τη σοβαρότητα των όσων τώρα καταγγέλλει. Πολλώ δε μάλλον την υποχρέωση άμεσης και λεπτομερούς διερεύνησής τους. Το ύποπτο και το ανησυχητικό, λοιπόν, είναι η σιωπή η οποία τα διαδέχτηκε. Ας το κρατήσουμε αυτό.

Στο μεγάλο φαγοπότι του Συνεργατισμού -διότι πέρα από την έκδηλη ανικανότητα αυτών που διαχειρίστηκαν την τύχη του και πέρα από την επιτηδειότητα που αποκαλύπτεται είναι βέβαιο πια πως φαγώθηκαν και φαγώνονται ακόμη πολλά- λογικό είναι να υπάρχουν συμφέροντα και διαπλοκή. Πολιτική και όχι μόνο.

Και εξίσου λογικό είναι το να στρέφονται αυτά τα συμφέροντα εναντίον όσων μπορούν με ενέργειές τους όχι μόνο να διαταράξουν αυτό το φαγοπότι, αλλά και να ανοίξουν μια διαδικασία αποκαλύψεων για το ποιοι και το πώς έφαγαν και τρώνε ακόμα, διότι πέφτει καθώς όλα δείχνουν τρελή μάσα πάνω από το σεντούκι του Συνεργατισμού.

Το εάν αυτά τα συμφέροντα «έδωσαν» την Άννα Θεολόγου και την υπόθεσή της σε ΜΜΕ τις προάλλες; Δεν το ξέρω, αλλά το θεωρώ εξαιρετικά πιθανό. Το απίθανο του πράγματος είναι οι αντιδράσεις που καταγράφηκαν. Και το τραγικό, θα έλεγα επίσης. Για όλους μας.

Ο «Π», αν και είχε χειριστεί με προσοχή το ρεπορτάζ και τήρησε τη δεοντολογία λαμβάνοντας και την άποψη της βουλευτού, βρέθηκε στη μέση ενός Shitstorm, κατά την ορολογία του διαδικτύου, διότι -λέει- η υπόθεση αυτή είχε στόχο «να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη». Και αυτό είναι που με ανησυχεί περισσότερο, οφείλω να ομολογήσω.

Είναι ηλίθια η κοινή γνώμη; Τόσο μάλιστα που να πρέπει είτε να ανακηρύξει αγία και σταυροφόρο τη βουλευτή και ως τέτοια υπεράνω κριτικής είτε αναλόγως να τη ρίξει στα τάρταρα; Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, το πρόβλημά μας είναι πολύ πιο σοβαρό από όσο δείχνει.

Η υπόθεση Θεολόγου στέκει. Είναι μια υπόθεση ανάλογη εκείνης του Σιζόπουλου πιο παλιά με τη φορολογική αμνηστία, αν τη θυμάστε, για την οποία είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν. Όταν ένας ή μία βουλευτής καταθέτει προτάσεις και δη τόσο σημαντικές για θέματα της οικονομίας οι οποίες αφορούν… ενίοτε φωτογραφικά κιόλας προσωπικά του συμφέροντα, τίθεται σοβαρό θέμα ηθικής τάξης.

Και όπως συμβαίνει συχνά με άλλους βουλευτές, έχει υποχρέωση να πει δημόσια ότι έχει συμφέρον. Ήταν στο Πόθεν Έσχες της, ναι. Αλλά κατέθεσε και πρόταση νόμου για να εξαιρούνται από τον νόμο των εκποιήσεων τα ακίνητα που είναι υποθηκευμένα σε δάνεια τα οποία συνήφθησαν πριν από τις 09/09/14, όταν ψηφίστηκε η νέα νομοθεσία. Και τα δάνεια της οικογενειακής της εταιρείας στην οποία είναι μέτοχος ήταν τέτοια και είχαν συναφθεί πριν από τότε.

Σημειωτέον ότι πάνω από το 50% των δανείων γενικότερα θα μπορούσαν να εξαιρεθούν με την εν λόγω πρόταση, κάτι το οποίο το Υπουργείο Οικονομικών ισχυρίζεται ότι μπορεί να οδηγήσει σε νέες περιπέτειες. Το ΥΠΟΙΚ χωρίς τρόικα μάλλον είναι αφερέγγυο με τα όσα ζήσαμε και ζούμε πάλι. Αλλά το νομοθέτημα είναι πολύ σοβαρό.

Γιατί πρέπει να είναι μαύρο ή άσπρο πάντα; Και γιατί πρέπει εμείς ως πολίτες να παρακολουθούμε την μεν πολιτεία να σιωπά, τη δε κυρία Θεολόγου να έχει μετατρέψει αυτή την ιστορία σε προσωπικό της show με αδιάκοπους δεκάρικους για τον κατατρεγμό της από το κατεστημένο, αντί να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για το δικό της σφάλμα και να επικεντρωθεί στην επισήμανση ή και την παροχή των στοιχείων που θα αναγκάσουν τους ανεύθυνους ή και τους επιτήδειους που μας κυβερνούν να τα διερευνήσουν, θέλοντας και μη;

Αλλά και εμείς, αντί να της στήσουμε ανδριάντα ή να τη στήσουμε στον τοίχο, είναι τόσο δύσκολο να διακρίνουμε ανάμεσα στα δύο και να τη στηρίξουμε στη διερεύνηση των όσων κατήγγειλε, αλλά ταυτόχρονα να μην κατεβάσουμε πάλι τον δείκτη της νοημοσύνης μας εκουσίως για την άλλη υπόθεση;

Δεν διέπραξε έγκλημα καθοσιώσεως αλλά, ναι, είναι σοβαρό. Και έτσι, δεν μπορεί αντί ξεκάθαρης τοποθέτησης να τελειώνει με ένα «τα είχα στο Πόθεν Έσχες» και να αρχίζει από εκεί την προσωπική εξαργύρωση της αφελέστατης, θα έλεγα, ηρωοποίησής της στα social media και αλλού.

Είναι, λοιπόν, τραγικό το πόσο έχουμε ανάγκη να κατασκευάζουμε ακόμα ήρωες σ’ αυτή τη χώρα και το πόσο χαμηλά μας οδηγεί συχνά αυτή μας η ανάγκη. Και κλείνοντάς το, ναι, αυτό που προέχει είναι να δούμε το φαγοπότι, το τι προηγήθηκε και το ποιοι οδηγούν τον Συνεργατισμό εκεί όπου οδηγείται, αλλά και με ποιο όφελος το κάνουν.

Δύο διαφορετικά θέματα είναι. Τόσο δύσκολο είναι να κάνουμε τη διάκριση και να τα κρίνουμε ξεχωριστά; Πρέπει πάλι να εθελοτυφλήσουμε για το ένα ώστε να δούμε το άλλο; Όσο για τα κίνητρα αυτών που την «έδωσαν», ονομάζεται πολιτική. Έτσι κινούνται. Και η δική μας δουλειά είναι να βλέπουμε την ουσία των όσων καταγγέλλονται και να γράφουμε για αυτήν.

Μια ουσία που δεν είδαμε, αν θέλετε, είναι το ότι μπροστά στα όσα γίνονται αυτό με τη Θεολόγου είναι όντως μικρότερης σημασίας. Και είναι καιρός να το δούμε. Διότι εκεί είναι το ζουμί.

Αλλά τα εικονοστάσια μάς πάνε πολύ πίσω και μας κάνουν τεράστια ζημιά. Ειδικά ως προς ένα κριτήριο που δεν έχουμε και δεν καταφέρνουμε να διαμορφώσουμε για να προσπαθήσουμε, επιτέλους, να βγούμε από την καθυστέρηση και τον έλεγχο του μυαλού μας από τον καθένα.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σκωτσέζικο ντους (Της Μιράντας Λυσάνδρου)

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 24.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Γίνατε δημοσιογράφοι, αλλά δεν γίνατε άνθρωποι

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 24.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Η απόλυτη σιωπή των αμνών… Του Παύλου Μ. Παύλου

ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ, 24.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή