Είδαμε λογής-λογής ποταπότητες

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Μόνο μια θλιβερή ανάμνηση είναι για εμένα η 23η Απριλίου, παιδί. Διότι ξέρω. Απόψε θα σκοτώσουν τον Αϊχάν Χικμέτ και τον Αχμέτ Γκιουρκάν. Μασκοφόροι.

Είδαμε λογής-λογής ποταπότητες. Και σιωπήσαμε. Ακόμα και όταν σιωπήσαμε δεν εγκαταλείψαμε τη φιγούρα του επαναστάτη. Σάμπως και δεν ήμασταν εμείς εκείνοι που σιωπούσαν, φωνάξαμε «μην σωπαίνεις, όσο σωπαίνεις θα έρθει και η δική σου σειρά». Ενώ πονούσαν εκείνοι των οποίων είχε έρθει η σειρά, εμείς κλειστήκαμε στα σπίτια μας. Δεν βγάλαμε άχνα. Τους πήραν τον έναν μετά τον άλλον. Τους πήραν όπως είχαν πάρει και τον Φαζίλ. Ούτε καν τρία άτομα δεν μπορέσαμε να είμαστε σε εκείνη την κηδεία! Το έτος 1958. Μάιο μήνα. Στις 24 του μηνός. Ένας νεκρός κείτεται μέσα στα αίματα στη μέση της αγοράς. Με πληγές τόσο από σφαίρες όσο και από μαχαίρι. Πέρασαν εξήντα χρόνια. Νομίσατε ότι αλλάξαμε πολύ; Οι ίδιοι είμαστε ακόμα. Ακόμα δεν μπορέσαμε να αποβάλουμε από πάνω μας τους φόβους που μεταφέρθηκαν από το κάτω μέρος της γης στο πάνω. Ακόμα και όταν χάνουμε την πατρίδα μας, καθόμαστε σιωπηλοί στη θέση μας. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε. Βγαίνουμε στον δρόμο. Κοιτάμε ο ένας τον άλλον με την απαισιόδοξή μας διάθεση. Μοιραζόμαστε φωτογραφίες που βγάλαμε στα τραπέζια με το φαγητό και στην ακροθαλασσιά. Διαβάζουμε μηνύματα που λένε «νιώθει χαρούμενος». Ιδού μια ήσυχη κοινωνία εντελώς μόνη και αδέσποτη μέσα σε εκατοντάδες οργανώσεις. Από τη μια φεστιβάλ ζαρζαβατικών. Πανηγύρια. Και στους αγρούς η τελευταία τουλίπα που αντιστέκεται. Και ξαφνικά μια φωνή: «Είμαστεν Κυπραίοι!» Τα συμπαθητικά γαϊδούρια που υποδέχονται τους επισκέπτες του Αποστόλου Ανδρέα! Και μια πλατεία μπαίνοντας στο μοναστήρι: Η «πλατεία Μπουλέντ Ετζεβίτ». Ποιητικά πνεύματα που δημιουργούν στιχουργήματα για την παραδεισένια πατρίδα… Τρελάθηκες Κύπρος! Τρελάθηκες προ πολλού, όχι τώρα. Όλοι οι τρελοί σου είναι φίλοι μου. Στον δικαστή που ρωτάει «πού βρήκες όλους αυτούς τους τρελούς;» απαντάω και εγώ με την εξής ερώτηση: «Εσύ πού βρήκες όλους αυτούς τους σώφρονες;». Πες Κύπρος. Πώς έχαψες όλα εκείνα τα ψέματα; Πώς αγνόησες τις σημαίες που ανάρτησαν στους πύργους εκείνοι οι ποταποί; Ε, εσύ πόλη που γεννήθηκα, που οι πόρνες σου είναι πιο έντιμες από τους πολιτικούς σου. Μην κρύβεις το πρόσωπό σου με τα χέρια σου. Μην ντρέπεσαι! Μίλα! Εγώ τις σκαρφίστηκα όλες αυτές τις ιστορίες;


Είδαμε λογής-λογής ποταπότητες. Αποτελεί έγκλημα να λες «να μην πεθαίνουν παιδιά, να μην γίνονται πόλεμοι». Με εσένα, τύραννε, αφανίζεται και η δική μου πατρίδα. Μιλήστε λέω. Δεν ακούγεται άχνα! Δεν λέγεται κουβέντα για τον «απελευθερωτή». Ο οποίος έχει μετατραπεί σε δήμιο προ πολλού… Διέταξε τους δούλους του: Κάψτε! Γκρεμίστε! Πετροβολήστε! Πνίξτε! Η Αϊσέ είναι διακοπές και η δασκάλα Αϊσέ στη φυλακή. Αυτός είναι ο απελευθερωτής σου; Ανυπομονούμε για να έρθουν εποχές που δεν θα μπορείς πλέον να κυριαρχείς σε αυτή τη χώρα. Όταν έρθει εκείνη η μέρα, θα θυμηθώ το σήμερα. Μετά από χρόνια θα ντρέπομαι γι’ αυτή μας την παρασιτική κατάσταση.


Πού είσαι, παιδί; Πού είσαι, Ντεράν; Αλί, ιδού μια 23η Απριλίου για σένα. Η μεγάλη σου αδελφή Φεριχά θα σου φτιάξει έναν χαρταετό στην αυλή της φυλακής. Σου διηγείται παραμύθια, έστω και αν εσύ δεν τα ακούς. Θα είσαι σχεδόν δύο χρονών όταν βγεις από τα σίδερα της φυλακής. Θα αρχίσεις να μιλάς, να περπατάς και να τρέχεις στη φυλακή. Όταν μεγαλώσεις θα τα διηγείσαι στην αγαπημένη σου. Θα αγκαλιάζεις πιο στοργικά τη μητέρα σου που σε έβαλε πάνω στη θαρραλέα καρδιά της. Θα περάσουν οι σημερινές μέρες. Θα περάσουν, έστω και αν σε διαπεράσουν. Εσύ θα ζεις ακόμα και όταν δεν θα βρίσκονται σε αυτό τον κόσμο εκείνοι που σε έριξαν στη φυλακή. Κανείς δεν θα τους θυμάται αυτούς. Μόνο εσύ θα μείνεις από το σήμερα στο αύριο.


Μόνο μια θλιβερή ανάμνηση είναι για εμένα η 23η Απριλίου, παιδί. Διότι ξέρω. Απόψε θα σκοτώσουν τον Αϊχάν Χικμέτ και τον Αχμέτ Γκιουρκάν. Μασκοφόροι. Ετοιμάζονται. Ούτε ο Αϊχάν γνωρίζει ότι θα δολοφονηθεί, ούτε ο Αχμέτ. Ανοιξιάτικη η βραδιά. Ο καιρός δροσερός. Δεν έκλεισαν το παράθυρο. Νά, τους βλέπω, μπαίνουν μέσα από το παράθυρο στον δεύτερο όροφο. Αδειάζουν το όπλο τους πάνω στον άνδρα που κοιμάται μαζί με τη σύζυγό του. Ένας μασκοφόρος πλησιάζει στο προσκεφάλι του και αδειάζει τις τελευταίες του σφαίρες. Προηγουμένως, ο Αχμέτ σωριάστηκε μέσα στα αίματα στο αυτοκίνητό του. Ιδού, αυτή είναι η πιο βαθιά ανάμνηση που δεν θα ξεχαστεί καθόλου από όλες τις 23 Απριλίου μας.
Είδαμε λογής-λογής ποταπότητες. Δεν μπορέσαμε να είμαστε τρία άτομα πίσω από μια κηδεία. Μας έζωσε ο φόβος. Υπάρχει λιντσάρισμα. Υπάρχει δολοφονία. Κάνουν γιορτή οι διάβολοι που προσπαθούμε να εξαφανίσουμε από τη ζωή μας. Φυλάνε σκοπιά την αυγή. Βάφουν τα βουνά, καταπίνουν τις πεδιάδες και τις θάλασσές μας. Ο Προμηθέας ακόμα είναι δεσμώτης, ο Γκοντό ακόμα δεν ήρθε. Κουνήσου, αφυπνίσου, ξεσηκώσου. Σπάσε τις αλυσίδες σου, μάστορα!

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Εξοργιστικά απαθείς (Του Γιώργου Κακούρη)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15:39 (τελευταία ενημέρωση 15:39)

ΑΠΟΨΗ

Τα αγαθά της στους Έλληνες, τα παλούκια της στους Τούρκους

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 12:10 (τελευταία ενημέρωση 12:10)

ΑΠΟΨΗ

Υπό τις περιστάσεις κάτι είναι και ο εμετός, κ. γενικέ...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:30 (τελευταία ενημέρωση 10:30)

Επιστροφή
στην αρχή