Η χαμένη ευκαιρία

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Ψηλά κάγκελα. Κρύες τάξεις. Υγρασία. Κανένα δέντρο. Απόγνωση. Κουδούνι. Χώμα. Τα σπουργίτια κυνηγούν την ντομάτα. Σεφέρης. Επί Ασπαλάθων. Αρδιαίος, τιμωρία, δικτατορία και απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη.

Ψηλά κάγκελα. Κρύες τάξεις. Υγρασία. Κανένα δέντρο. Απόγνωση. Κουδούνι. Χώμα. Τα σπουργίτια κυνηγούν την ντομάτα. Σεφέρης. Επί Ασπαλάθων. Αρδιαίος, τιμωρία, δικτατορία και απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη. Ο καθηγητής εμπνέεται απ' τη φύση σαν άλλος Σεφέρης στο Σούνιο. Τους μιλά στα γρήγορα για την κραυγή αγωνίας του ποιητή, για την κραυγή αγωνίας του κάθε ποιητή, ξέροντας από πριν πως οι μαθητές του δεν γνωρίζουν κανέναν. Νιώθει όμως ήσυχος με τη συνείδησή του. Δεν φταίει αυτός ούτε το μυαλό του. Φταίει το σύστημα, το οποίο υπηρετεί με απογοήτευση μα και με λαχτάρα πως κάτι, κάπως, κάποτε θα αλλάξει. Βασικά θαυμάζει τον εαυτό του, πιστεύει σ' αυτόν και εμπνέεται απ' τον ίδιο. Είναι κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσε να εξηγήσει στον επιθεωρητή του. Κι ύστερα απ' τη φράση «στου μυαλού τα αυλάκια», βρίσκει την ευκαιρία να μιλήσει για την αξία του παρελθόντος . Το παρόν δεν υπάρχει και το μέλλον είναι μόνο φαντασία - που την έχετε, παιδιά, και με αυτήν θα πρέπει να κτίσετε αναμνήσεις μέσα απ' τις εμπειρίες για να χαμογελάτε γέροι, κ.λπ. κ.λπ., και χαμένη η τάξη στη φιλοσοφία σε απόλυτη προσήλωση, ΝΤΡΙΙΙΝ ΝΤΡΙΙΙΝ το κουδούνι και ξανά πίσω στη σιωπή και στο αρχικό σκηνικό. Έξω ο βοηθός κατσαδιάζει τον Βασίλη που έχει κόκκινο μπουφάν. Το χρώμα προκαλεί σ' αυτόν τον πλανήτη, μα όχι ο βοηθός που κρέμεται απ' το παντελόνι του διευθυντή, χαμένος στη θολούρα της προσδοκίας του πως κάποτε θα είναι εκείνος διευθυντής (και ένας άλλος βοηθός θα τρίβεται πάνω του - θεέ μου πόσος αυτισμός).


Ο Σεφέρης ακόμα περπατά στο Σούνιο, ο καθηγητής μας το ξέρει πως θα βγει πάλι εκτός ορίων του χρόνου, έχει πολλά να πει για το ποίημα, και κυρίως πως το ποίημα γεννά ένα άλλο ποίημα, και αυτό είναι εξέλιξη και άνοιξη γεμάτη οργασμούς και, τέλος πάντων, τέχνη. Έξω συναντά την κυρία Κική να μιλά για φασολάδα και ρέγκα. Κάνει στροφή ώσπου να συναντήσει τον φίλο του να τα πούνε για το Κυπριακό και για τους boxer κινητήρες. Σύντομα έχουν την ιδέα να διδάξουν τον Σεφέρη στη Σαλαμίνα, ο καθένας με τον τρόπο του. Τι ωραία που θα 'ταν, λέει ο ένας, κι ο άλλος γνέφει καταφατικά και σιωπηλά. Το είχε επιχειρήσει σε ένα άλλο σχολείο και του βγήκε ξινό. Το υπουργείο δεν είναι έτοιμο για τέτοια πράματα, λέει. Ο φίλος μας κοιτά με απορία, και του σπουργίτη του πέφτει η ντομάτα. Δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Μα σίγουρα, η φιλία των ανθρώπων ξεκινά απ' την ποίηση. Η πτώση της δικτατορίας απ' την κοινή πορεία στο ολάνθιστο λιβάδι που λέγεται Κύπρος, Συρία, Λίβανος, Γη. Και πίσω στη σιωπή και στους χαμένους στόχους. Το κουδούνι ξαναχτύπησε. Βγαίνει στην κρύα αυλή και κατευθύνεται στην τάξη του για την τελευταία του ώρα. Μετά θα επισκεφτεί τη μητέρα του που αργοπεθαίνει. Το βράδυ θα δει ποδόσφαιρο. Θα νευριάσει με τις χαμένες ευκαιρίες.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σκωτσέζικο ντους (Της Μιράντας Λυσάνδρου)

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 24.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Γίνατε δημοσιογράφοι, αλλά δεν γίνατε άνθρωποι

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 24.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Η απόλυτη σιωπή των αμνών… Του Παύλου Μ. Παύλου

ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ, 24.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή