Η βλακεία δεν είναι απλό φαινόμενο. Αλλά υπάρχουν λύσεις!

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Ουδείς βλάκας καταλάβε ποτέ πόσο βλάκας είναι. Αλλά εξαιρουμένου του ντιπ βλάκα, ότι είσαι το ξέρεις. Οι υπόλοιποι τι σου φταίνε και τους βασανίζεις;

Το ομολογώ. Και εγώ έχω ένα θέμα με τη βλακεία. Όχι την απλή. Τη θρασεία μόνο.

Είσαι βλάκας… ΟΚ. Έτσι σου κλήρωσε το DNA. Όλοι κάτι χάσαμε στην κλήρωση. Εσένα ήταν στο κεφάλι η απώλεια. Εγώ ας πούμε έχασα στο ύψος.

Πώς θα σου φαινόταν εάν περπατούσα στις μύτες των ποδιών μου περιμένοντας να πιστέψεις ότι είμαι ψηλός; Αλλά να το πιστέψεις!

Ε, εσύ τον έξυπνο γιατί τον κάνεις; Μπορεί να μην αντιλαμβάνεσαι, βλάκας γαρ, ότι είσαι τόσο βλάκας, κάτι που σίγουρα ο υπόλοιπος κόσμος σου το πιστώνει ως ελαφρυντικό. Εάν δεν το κάνει ντροπή του. Εδώ, μαζί σου.

Ή μπορεί κάλλιστα να το αντιλαμβάνεσαι –ίσως όχι στην πραγματική του διάσταση διότι είναι γεγονός ότι κανένας βλάκας δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει πόσο βλάκας είναι– αλλά εάν δεν είσαι φοβερά βλάκας, την ακούς εκείνη τη φωνή, δεν γίνεται. Κάνεις ότι δεν την ακούς, ναι. Αλλά την ακούς.

Και σου λέει πάντα τα ίδια πράγματα: «Άντε ρε βλάκα», «μα πόσο βλάκας είσαι τελικά;», «όχι, όχι, αποκλείεται να ‘σαι τόσο βλάκας!». Την ακούς αλλά δεν την ακούς στα αλήθεια. Δεν την προσέχεις τη φωνή.

Οι Εγγλέζοι δεν έχουν τυχαία τις δύο λέξεις. Θα έλεγαν εδώ, «you can hear it but you don’t listen to it». Έτσι.

Οπότε, εξαιρουμένης της περίπτωσης να είσαι ντιπ βλάκας (από το τουρκικό dip που πάει να πει πάτος, για να σε εκνευρίσω λίγο περισσότερο εάν είσαι και εθνικιστής εκτός από βλάκας – αναγνωρίζοντας βέβαια πως δεν είναι όλοι οι βλάκες εθνικιστές, μόνο και μόνο επειδή οι εθνικιστές είναι εξ ορισμού βλάκες, όχι εγώ θέλω να είμαι δίκαιος), εξαιρουμένης λοιπόν της περίπτωσης να χτύπησες το 5+1 της βλακείας, μια συναίσθηση την έχεις.

Και εδώ είναι που θέλω να το συζητήσουμε. Ο βλάκας δεν «είναι» πάντοτε βλάκας. Δηλαδή, δεν είναι βλάκας σε καθετί που λέει, σε καθετί που κάνει. Είναι αλλά δεν φαίνεται στους άλλους.

Σε μια κλίμακα από το ένα έως το δέκα, με τον/την «δέκα» να είναι ο πανύβλαξ που λέγαμε πριν και ως τέτοιος/α του αξίζει μια επιείκεια, ένα άτομο του είδους, έστω και στο 7-8, δεν το κόβεις πάντα με την πρώτη.

Το βλέπεις στον δρόμο, στη δουλειά του –ειδικά στην Κύπρο το είδος είναι και πολυπληθές– και δεν μπορείς να καταλάβεις. Μπορεί και να μιλάει σαν όλους τους άλλους. Και πάλι να σε ξεγελάσει. Μέχρι που κάποια στιγμή θα πετάξει κάτι, και είτε θα αποκαλυφθεί είτε θα σε κάνει να υποψιαστείς. Μπας και;.. Αλλά υπήρξαν βλάκες που έμειναν undercover για δεκαετίες. Έκαναν καριέρες. Διοίκησαν και διέλυσαν κράτη.

Υπάρχει όμως μια πανάρχαια κοινωνική σύμβαση στα πράγματα. Η οποία δυστυχώς στις μέρες μας ανατρέπεται και από τα δύο μέρη και δεν πρέπει. Διότι οδηγεί σε προβλήματα και ενίοτε σε καβγάδες και αναταραχές. Με βάση τη σύμβαση, η υπόλοιπη κοινωνία, όταν εντοπίζει τον βλάκα, είθισται να χειρίζεται το ζήτημα με λεπτότητα.

Η οποία λεπτότητα μπορεί να είναι η αποφυγή επίδειξης ιδιαίτερης σημασίας στον ίδιο ή στα όσα λέει ή σε ένα πιο ενοχλητικό ή επίμονο στάδιο βλακείας η τακτική της συγκατάβασης. Και αν ούτε αυτό δεν δουλέψει, μιας σκωπτικής προσέγγισης. Για κάποιο λόγο η ειρωνεία ενοχλεί τους βλάκες όσο τίποτε άλλο παρότι δεν την καταλαβαίνουν. Ή μάλλον, για αυτό τους ενοχλεί.

Με βάση τη σύμβαση, λοιπόν, δεν λες στον βλάκα ότι είναι βλάκας κατάμουτρα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις οι υπόλοιποι παρόντες φροντίζουν να του υποδείξουν ότι δεν έχει βάση αυτό που λέει, για να μην συνεχίζει να εξουδετερώνει τη συζήτηση με τη βλακεία του. Αλλά πάντα με τρόπο.

Με βάση πάντα τη σύμβαση, ο βλάκας –αν πάλι δεν είναι στο 9 ή στο 10 και συνεπώς δεν δύναται να καταλάβει πόσο βλάκας είναι– μαθαίνει μεγαλώνοντας ότι είναι βλάκας. Δεν το παίρνει κατάκαρδα, όλο και σε κάτι θα έχει ταλέντο. Απλά όχι σ’ αυτό. Και συνεπώς δεν μπορεί να βασανίζει τους άλλους γύρω του.

Πετάει πού και πού καμιά να βρίσκεται αλλά, όσο μένει στα δύο «πού» ξέρει πως με βάση τη σύμβαση και εξαιρουμένης της περιπτώσεως να δώσει πάνω σε κάνα χοντροκομμένο, δεν θα του πουν ότι είναι βλάκας. Δεν θα τον προσβάλουν. Και θα συνεχίσει να συζητά σε άλλα, πιο βατά σημεία.

Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειδικά, η σύμβαση ανατρέπεται. Οι βλάκες ξεσαλώνουν και δεν μαζεύονται εκδικούμενοι βίαια την υπόλοιπη κοινωνία και διεκδικώντας έναν χώρο ο οποίος, ως βλάκες που είναι, πιστεύουν ότι τους ανήκει και τους τον έχουν στερήσει. Οι δε υπόλοιποι αμύνονται και δεν κρατούν πια τα προσχήματα, βλέποντας το τσουνάμι της βλακείας να γιγαντώνεται και να απειλεί τους πάντες.

Ενισχυτικό το προβλήματος είναι δε το συνταρακτικό εκείνο σημείο που ονομάζεται Αλληλεγγύη των Βλακών. Όσο βλάκας κι αν είναι κάποιος, είτε στο ένα της κλίμακας της βλακείας είτε και στο δέκα, και ό,τι κι αν κάνει εκείνη τη στιγμή, θα αναγνωρίσει αμέσως τη βλακεία και τον άλλον βλάκα και θα τρέξει να τον βοηθήσει.

Είναι εκπληκτική αυτή η αλληλεγγύη. Και στα social media απειλεί να αφανίσει ολοκληρωτικά αιώνες πολιτισμού.

Νομίζω πως το πρόβλημα μπορεί να μειωθεί με την επίδειξη λίγης καλής θέλησης ειδικά από πλευράς των βλακών. Ιδιαίτερα εκεί όπου επιχειρηματολογούν απευθυνόμενοι στον υπόλοιπο κόσμο ωσάν να μιλούσαν απλώς σε άλλους βλάκες και προσπαθούν να τον πείσουν, εξοργίζοντάς τον απλά. Δείτε τις ειδήσεις, πέρα από τον «διάλογο» στα social media και θα βρείτε πάμπολλα τέτοια περιστατικά καθημερινά.

Υπάρχει αλήθεια κάτι πιο εξοργιστικό από έναν βλάκα ο οποίος θεωρεί ότι οι άλλοι είναι επίσης βλάκες και θα χάψουν αυτό που θα πει;

Ή μάλλον υπάρχει. Ο βλάκας που τους το δείχνει κατάμουτρα.

Τόσους αιώνες η σύμβαση δούλευε μια χαρά. Τώρα πρέπει να τη χαλάσουμε; Γιατί ξέρουν –και αυτό τους εξοργίζει εκείνους– πως το χειρότερο για έναν βλάκα είναι του υπενθυμίζεις ότι είναι τέτοιος και, εάν πια σε βγάλει από τα ρούχα σου, να του περιγράφεις και το μέγεθος της βλακείας του.

Είναι βάναυσο. Κάποτε ναι. Αλλά είπαμε, η κοινωνία αμύνεται. Και η φύση είναι ολοφάνερα μαζί της. Αυτοί αν και δεν είναι λίγοι, κάθε άλλο, δεν μπορούν να το σεβαστούν γνωρίζοντας πως δεν μπορούν να πείσουν, παρά μόνο να εκνευρίσουν;

Για το καλό και την ηρεμία όλων μας, έστω;

Yστερόγραφο ηλεκτρονικής έκδοσης: Για όσους απόρησαν, το κείμενο δεν αναφέρεται σε κάποιον συγκεκριμένα. Θα ήταν άλλωστε άδικο μπροστά σε μια τόσο πολυπληθή όπως είπα και πριν ομάδα, ειδικά στον τόπο μας. Αφορά όλα τα είδη των βλακών. 


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Brexit και o Αναστασιάδης ως μάντης κακών

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 16:10 (τελευταία ενημέρωση 16:10)

ΑΠΟΨΗ

Ο συντηρητισμός των καθηγητών

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 16:09 (τελευταία ενημέρωση 16:09)

ΑΠΟΨΗ

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν τη φιλία των παιδιών

SEVGUL ULUDAG, 13:10 (τελευταία ενημέρωση 13:10)

Επιστροφή
στην αρχή