Η τιμωρία της φιλαναγνωσίας...

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ

Δάσκαλοι. Μια ομάδα εκπαιδευτικών που, ενώ ήταν οι καλύτεροι μαθητές των σχολείων της Κύπρου, πριν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, επέλεξαν μια σπουδή

Δάσκαλοι. Μια ομάδα εκπαιδευτικών που, ενώ ήταν οι καλύτεροι μαθητές των σχολείων της Κύπρου (μέχρι και πριν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια), επέλεξαν μια σπουδή που επιτρέπει στον κάθε αμπάλατο να τους υποτιμά και να υποβιβάζει τη δουλειά τους. Το ελάττωμά τους; Δεν είναι καυκατζ'ήες. Και μερικές φορές αξίζει να είσαι καυκατζ'ής. Για ποιους; Για τους μαθητές σου.

Τα τελευταία χρόνια το Υπουργείο Παιδείας, σε ένα πλαίσιο που κανένας εκπαιδευτικός δεν γνωρίζει, άνοιξε τις πύλες του σε ιδιωτικές πρωτοβουλίες, δίνοντας άδεια να εφαρμόζονται πολλά και αμφίβολα προγράμματα στα σχολεία, ενώ μέχρι πρότινος οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί σχεδίαζαν και εφάρμοζαν πολύ καλά μελετημένα προγράμματα σε μουσεία, περιβαλλοντικά κέντρα και αλλού.

Οι εκπαιδευτικοί, ανυποψίαστοι, θεωρώντας ότι θα είναι κάτι χρήσιμο για τους μαθητές τους και σε μια προσπάθεια να τους προσφέρουν εμπειρίες, καλούν αυτούς τους τάχα ειδικούς.

Οι περισσότεροι επί πληρωμή. Για παράδειγμα 3 ευρώ ο μαθητής για ένα 40λεπτο ή στην καλύτερη περίπτωση για ένα 80λεπτο ρομποτικής (που έγινε πολλά-πολλά της μόδας τελευταία διότι ακούεται πολλά επιστημονικόν έννεν;).

Η ρομποτική έχει τη μορφή μιας λιβελούλας, για παράδειγμα, που κινείται σε «χαλί» με εικόνες. Οι οδηγίες είναι τόσο απλές που μπορεί να τις μάθει ακόμα και ο σκύλος σου. Ο κόσμος βλέπει μια λιβελούλα να κινείται και νομίζει ότι είναι ο Χριστός που περπατά στο νερό. Δεν αντιλαμβάνεται την ουσία, την οποία φυσικά οι δάσκαλοι έχουν αντιληφθεί και εντάσσουν αυτές τις καινοτομίες με τρόπο ουσιαστικό και διδάσκουν αυτά τα πράματα στους μαθητές τους πολύ καλύτερα από τους ξερόλες ειδικούς και χωρίς το κόστος των 3 ευρώ.

 Αλήθεια, ποιος βγάζει σε 1 ώρα 100 ευρώ; Σκεφτείτε το… Ο κόσμος όμως δεν ξέρει τι πράγματα είναι ικανοί να κάνουν οι δάσκαλοι. Θεωρούν ότι οι δάσκαλοι δεν κάμνουν τίποτε και απλώς τους δίνεται ο μισθός σαν δώρο. Μέχρι που άκουσα σε χριστουγεννιάτική γιορτή διαμαρτυρίες για τον ηχολήπτη που έφερε το σχολείο και δεν ήξερε να κάνει καλό ήχο. Δεν έχει ιδέα ο κόσμος ότι οι δάσκαλοι γράφουν έργα από την αρχή, κάνουν διασκευές, παίρνουν παραμύθια και τα μετατρέπουν σε θεατρικά, διδάσκουν τους χορούς, τις κινήσεις, τα λόγια, τη φωνή και το ύφος, σκηνοθετούν, στήνουν σκηνικά, αγγαρεύκουν τον παπάν τους που έσ'ει διπλοκάμπινον τζ'αι κουβαλούν πολυθρόνες, κρεβάθκια που το σπίτιν τους, χάνουν δέκα χρόνια που την ζωήν τους για να βγάλουν θεατρικό έργο με παιδιά που δεν είναι ηθοποιοί, βουρούν ύστερα να καλύψουν την ύλη που τα μαθήματα που εχάσαν οι μαθητές τους και πολλά άλλα… Να σας πω ότι εκείνη τη νύχτα η υπεύθυνη για τη γιορτή εκουβάλησεν τον γιον της που είναι φοιτητής και είναι καλύτερος από εκείνην με την τεχνολογία για να λύσει τα θέματα της προβληματικής και πεπαλαιωμένης κονσόλας.

Αφορμή όμως για αυτήν τη «διαμαρτυρία» αποτελεί το εξής περιστατικό.

Στο πλαίσιο της «φιλαναγνωσίας», μαθητές της α’ τάξης πήγαν σε γνωστό βιβλιοπωλείο για να παρακολουθήσουν πρόγραμμα εγκεκριμένο από το υπουργείο, πληρώνοντας 3 ευρώ για το λεωφορείο και 3 ευρώ για το πρόγραμμα. Την περισσότερη ώρα άκουγαν μια κυρία που θεωρούσε τον εαυτό της ειδικό στη φιλαναγνωσία να τους μιλά για το πώς φτιάχνονται τα βιβλία, εντελώς θεωρητικά. Ξεκινώντας από τον συγγραφέα, τον εικονογράφο και τον εκδοτικό οίκο. Αυτά τους τα είπαν κι άλλες φορές οι δασκάλες τους και με πολλούς και διάφορους τρόπους. Τους έδειξε το σκληρό χαρτόνι του εξωφύλλου και την κλωστή με την οποία δένεται το βιβλίο και έπρεπε 40 μικρά παιδάκια να περιμένουν τη σειρά τους ώσπου να περάσουν αυτά από μπροστά τους για να μπορέσουν να τα αγγίξουν. Είναι περιττό να πούμε ότι οι μαθητές άρχισαν να βαριούνται αφόρητα και να κυλιούνται στο πάτωμα υποφέροντας. Όταν μάλιστα έβαλε πέντε εικόνες μεγέθους 10x10 για να δημιουργήσουν ιστορία με αυτές, δυο-τρεις μαθητές διαμαρτυρήθηκαν ότι δεν τις έβλεπαν καθαρά και εισηγήθηκαν οι δασκάλες να έρθουν οι μαθητές πιο κοντά. Αυτή όμως δεν δέχθηκε μήπως διαταραχθεί η ακαμψία του χώρου. Εννοείται πως οι δασκάλες θα μεγάλωναν τις εικόνες και δεν θα αρκούνταν στο τι βρήκαν έτοιμο στην αγορά. Στο τέλος, τους διάβασε ένα παραμύθι πάλι με στεγνό τρόπο και όχι με το εμφαντικό και πολυσήμαντο ύφος των δασκάλων που ξέρουν ότι δεν είναι αρκετό να κρατάς στα χέρια σου ένα ωραίο βιβλίο. Πρέπει να το αναδείξεις κιόλας. Τελικά, οι δασκάλες με απογοήτευση ζήτησαν να πληρώσουν, δηλώνοντας ότι είχαν δύο μωρά από κάθε τάξη που ως άπορα δεν θα πλήρωναν για το πρόγραμμα. Τι νομίζετε ότι έγινε; Η κυρία δεν το δέχθηκε λέγοντας ότι μπορεί να κάνει έκπτωση μόνο 10% (ουάου, τι μεγάλο ποσοστό!),  διότι στο τέλος θα έδινε στα παιδιά από έναν σελιδοδείκτη και ένα μολύβι... Αλλά, μπροστά στα κουρασμένα βλέμματα των μαθητών τους οι δασκάλες, που φημίζονται για τη γρήγορη εναλλαγή δραστηριοτήτων στα μαθήματά τους, έκαναν μια γρήγορη εναλλαγή στην τακτική τους. Ο άντρας του βιβλιοπωλείου φαινόταν από την αρχή πιο πράος και ήρεμος. Απευθύνθηκαν σε αυτόν. Δέχθηκε να μην πληρώσουν τα 4 άπορα παιδιά. Φεύγοντας, τα παιδιά δεν πήραν μολύβι, αλλά μόνο έναν σελιδοδείκτη από αυτούς που δίνουν δωρεάν οι εκδοτικοί οίκοι.

Και επειδή το υπουργείο δεν μπορεί ή δεν θέλει να προστατεύσει τους μαθητές, αυτό πρέπει να το κάνει η κυρία Σοφία που τα βλέπει κάθε μέρα στα μάτια, κρατά τα μουντζουρωμένα χεράκια τους και κάνει ό,τι μπορεί και ακόμα κάνει και αυτά που δεν μπορεί. Μόνο οι εκπαιδευτικοί μεταξύ τους μπορούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον να καταλάβουν εάν τα προγράμματα, τα θέατρα, τα εστιατόρια που πηγαίνουν οι μαθητές εκδρομή και το καλαμάρι που τους κόβουν οι ίδιες οι δασκάλες τους για να μην πνιγούν αξίζουν τον κόπο. Μέχρι τότε, η κυρία Σοφία θα αναρωτιέται ακόμα αν έπρεπε να πουκουππίσει τον πάγκο με τα βιβλία του βιβλιοπωλείου… έτσι απλά για το καλόν της φιλαναγνωσίας.

 


Επιστροφή
στην αρχή