Η Τηλλυρία ως η -χθεσινή- καραμέλα των ψεκασμένων

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Διότι, ποιος λέει εδώ τι έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να επέμβει το 1964 ή τι αποφάνθηκε το Σ.Α. του ΟΗΕ ή και γιατί σκάσαμε τότε εμείς πανηγυρικά;

Ένα βίντεο έκανε χθες την εμφάνισή του στο facebook. Έγινε αμέσως share από πολλούς, οι οποίοι έσπευσαν να ρωτήσουν εάν με αυτούς είναι που θέλουμε να ζήσουμε.

Ήταν ένα βίντεο το οποίο απεικόνιζε λεωφορεία με Τ/Κ οι οποίοι, όπως κάθε χρόνο, εδώ και πολύ καιρό, περνούσαν για να πάνε στα Κόκκινα για τις τελετές των μαχών της Τηλλυρίας το 1964 και τους νεκρούς τους.

Πολλά κυπριακά ΜΜΕ από υπερβάλλοντα ζήλο μίλησαν ακόμα και για «εορτασμούς», βάζοντάς το σε εισαγωγικά για να δείξουν… υποθέτω ότι ήταν μη αναγνωρισμένοι οι εορτασμοί; Ψευδοεορτασμοί; Υπάρχουν; (!) Ήταν μια εύθυμη πτυχή, όντως. Και ήταν η μοναδική.

Γιατί είναι αλήθεια πως η ρίψη βομβών Ναπάλμ σε χωριά δεν είναι κάτι που μπορείς να προσπεράσεις. Όπως όμως είναι και το να μην ασχολείσαι καν με το τι έδωσε -κλασικά από δικής μας πλευράς- την ευκαιρία στην Τουρκία να το πράξει αλλά και το τι προηγήθηκε όλων αυτών.

Μιλάμε για το 1964. Μετά από το… 1963 και τα όσα έγιναν. Και μιλάμε για την απόφαση του Γρίβα την ώρα που γίνονταν διαπραγματεύσεις και παρά τις διαβεβαιώσεις μας στον ΟΗΕ ότι δεν θα κάναμε επίθεση, να διατάξει την επίθεση στο θύλακα των Κοκκίνων. Διότι, λέει, οι Τ/Κ έφερναν κρυφά όπλα εδώ. Ο ΟΗΕ το επιβεβαιώνει, αλλά το Συμβούλιο Ασφαλείας λέει το ίδιο ακριβώς και για μας και μάλιστα σε μεγάλη κλίμακα.

Καμία λογική δεν υπήρχε εκείνην τη στιγμή για άμεση επίθεση, πέρα ίσως και από την ανάγκη του συγκεκριμένου να αναδείξει ικανότητες που δεν είχε. Κάτι που προκάλεσε ακόμα και την αντίδραση της Αθήνας. Αυτές τις ικανότητες με τις οποίες κατάφερε τελικά να καταστρέψει την Κύπρο, έστω κι αν δεν έζησε δυστυχώς για να δει τα κατορθώματά του.

Δεν υπάρχει δικαιολογία για τους βομβαρδισμούς. Δεν το συζητάμε. Ελπίζω. Όμως, για πολλούς στην άλλη κοινότητα, ειδικά για τους κατοίκους των Κοκκίνων, είναι αυτό που τους έσωσε από τη μοίρα άλλων Τ/Κ, τους οποίους ακόμη ψάχνουν στα πηγάδια, μαζί με τις οικογένειές τους από το 1963. Αυτό γιορτάζουν.

Και όταν διαβάσει κανείς το κείμενο από το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, θα διαπιστώσει μέσα από την έκθεση γεγονότων πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως παρουσιάζονται στη δική μας πλευρά. Όπως ούτε και στην άλλη βέβαια. Αλλά το αφήγημά μας κάθε άλλο παρά δικαιώνεται.

Ακόμα και ίδια η Αθήνα είχε παρέμβει τότε και είχε πει στον Γρίβα και στους υπόλοιπους να μην ενεργήσουν ξανά χωρίς την έγκρισή της! Ο Γρίβας μετά από αυτό που προκάλεσε, παραιτήθηκε τάχα και πήγε σπίτι του αφήνοντας τους άλλους να καθαρίσουν αυτά που η δική του βλακεία και ο φανατισμός του είχαν προκαλέσει. Τέτοια ήταν η θέση της πλευράς μας που το Σ.Α. του ΟΗΕ περιορίστηκε, μετά τους βομβαρδισμούς σε ένα ανεξάρτητο κράτος, σε μια σύσταση να συμμορφωνόμαστε με τις οδηγίες της ειρηνευτικής δύναμης.

Και εμείς σκάσαμε, μη μπορώντας να κάνουμε κάτι άλλο αφού δεν μαζευόταν καν το πράγμα εκεί που το είχε φέρει αυτός ο βλαξ. 

Εάν προσπαθούσαμε να δούμε την Ιστορία όπως έγινε -ως γεγονότα, όλα όμως όχι τα μισά ή το εν τέταρτον- δεν θα βλέπαμε τα πράγματα με περισσότερη συμπάθεια. Όχι. Απλώς θα τα καταλαβαίναμε. Θέλουμε όμως; Μπορούμε να δούμε τα γεγονότα σφαιρικά αλλά και κριτικά; Ποιος ασχολήθηκε εδώ με τον ρόλο που έπαιξε η κίνηση του Γρίβα στην πορεία των γεγονότων;

Ποιος ασχολείται με το εάν ακόμη και τα τραγούδια για την Τηλλυρία που ακούμε κάθε χρόνο στο ραδιόφωνο είναι «σε ποίηση» του εξ απορρήτων του Γρίβα, ο οποίος -μάλλον επειδή ο Γρίβας ήταν και της… αντίστασης και κατά του πραξικοπήματος- διακρίνεται και δίπλα από τον Σαμψών στις φωτογραφίες της πρώτης διάσκεψης Τύπου του πραξικοπήματος που έφερε στην Κύπρο την Τουρκία; Κανείς.

Ο πατέρας μου είναι ένας από αυτούς που πολέμησαν στην Τηλλυρία με την 31ΜΚ. Πολέμησε και το 1974 στην Κερύνεια και έκανε τρεις μήνες αιχμάλωτος στα Άδανα. Πρέπει να σας πω ότι παρόλα αυτά δεν μας μίλησε ποτέ με μίσος για τους Τ/Κ. Ποτέ.

Αντί αυτού μας έμαθε να έχουμε πολιτικό κριτήριο και να το χρησιμοποιούμε για να καταλάβουμε τον πόλεμο και την ανάγκη αποφυγής του, αντί να παπαγαλίζουμε αυτά που μας μάθαιναν στο σχολείο.

Και εκείνος όπως και η μάνα μου, μας είπαν όλη την αλήθεια για το 1963. Ο πατέρας μου έχει επίσης τον καημό ότι δεν πήρε καν μια επιστολή από την Πολιτεία, η οποία να του αναγνώριζε απλώς ότι είχε ανταποκριθεί στο κάλεσμά της ως γεγονός. Ακόμη περιμένει.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο οι έφεδροι καταδρομείς διοργάνωσαν τελετή για να τιμήσουν όσους πολέμησαν στον Λωρόβουνο και ήταν ένας από αυτούς. Κάποιος δικός μας πρόσεξε πως στον χώρο της εκδήλωσης δεν υπήρχε ούτε μία, ούτε μία όμως, σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μόνο ελληνικές.

Ρώτησε τους υπεύθυνους και η απάντηση που πήρε ήταν πω δεν είχαν «στοκ» (sic) κυπριακή σημαία και δεν προλάβαιναν, λέει, να βρουν! Καλά, τη γελοιότητα του πράγματος δεν τη συζητάμε. Το απροκάλυπτο είναι το πρόβλημα.

Και η υποτίμηση της νοημοσύνης μας, μαζί με την υπόσταση ενός κράτους το οποίο κάποιοι –και δεν είναι λίγοι– το θυμούνται μόνο όταν εξυπηρετεί το δικό τους αφήγημα και τον ακρωτηριασμό της Ιστορίας.

Έτσι που να συντηρείται το άσπρο και το μαύρο, με το άσπρο να είμαστε πάντα εμείς. Κάτι ανάλογο κάνουν και οι αντίστοιχοι στην άλλη κοινότητα. Ότι είμαστε και είναι τα θύματα που δεν πρέπει να… συνθηκολογήσουν τάχα.

Με αυτούς που προάγουν αυτή την ανάγνωση να χειραγωγούν ες αεί τα θύματα, εντός και εκτός εισαγωγικών. Και να τα ελέγχουν.

Είναι ένα πολύ απλό και βολικό για εκείνους παιγνίδι. Εμείς οι καλοί, εκείνοι οι κακοί και αυτοί που μας πουλούν πατριωτισμό, οι αιώνιοι προστάτες μας. Και εδώ και εκεί. Οι πάτρωνές μας για την ακρίβεια.

Γιατί μόνο αυτοί κερδίζουν από τη διαιώνιση της κατάστασης και την εμπορία των θυμάτων, ξανά και ξανά.

Μακάρι να είχαμε την επιλογή με ποιους θα ζήσουμε, λοιπόν, για να γυρίσω στο αρχικό ερώτημα. Για να μην βλέπαμε αυτή τη φάρα και εδώ αλλά και τους απέναντι αντίστοιχούς τους, ποτέ ξανά μπροστά μας. Αλλά δεν την έχουμε. Δυστυχώς.

Και όσο δεν κοιτάζουμε τη μεγάλη εικόνα, όσο δεν αφήνουμε το αναμάσημα των δοτών συνθημάτων τους και δεν αποκτούμε άποψη κριτική για τα γεγονότα και πλήρως ιστορημένη, είναι αναπόφευκτο πως θα μας φέρουν και πάλι στην ίδια θέση και σε παρόμοιες συμφορές. Εμάς όμως, όχι τους απέναντι πια τόσο. Νομίζω καταλαβαινόμαστε.

Αν αυτό μοιάζει υπερβολικό σήμερα πια; Έτσι έμοιαζε και μέχρι που μας ξύπνησαν οι σειρήνες. Έτσι ακριβώς.

Οι ίδιοι και οι απόγονοί τους, μας οδηγούν εκεί ξανά. Με μαθηματική ακρίβεια, δυστυχώς.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μόνο του Μακαρίου βρέθηκε το σεξουαλικό αδύνατο σημείο;

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 10:30 (τελευταία ενημέρωση 10:30)

ΑΠΟΨΗ

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση: Η πραγματικότητα πίσω από το επίμαχο θέμα

Πολίτης News, 18.10.2017

ΑΠΟΨΗ

Αστεροσκοπείο και Αστεροσχολείο

Πολίτης News, 18.10.2017

Επιστροφή
στην αρχή