Οι τυχοδιώκτες (Του Παύλου Μ. Παύλου)

ΑΠΟΨΗ /ΠΑΡΑΘΥΡΟ
Ο στρατηγός Όσκαρ Πότιορεκ υπήρξε το μοιραίο πρόσωπο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου,ήταν ο βασικός υπεύθυνος για τη δολοφονία του διαδόχου του θρόνου

Ο στρατηγός Όσκαρ Πότιορεκ υπήρξε το μοιραίο πρόσωπο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Με τις βλακώδεις επιλογές του, ήταν ο βασικός υπεύθυνος για τη δολοφονία του διαδόχου του αυστριακού θρόνου. Αμέσως μετά, και προκειμένου να συγκαλύψει τα απανωτά απαράδεκτα λάθη του, έκανε τα πάντα για να φτάσουν τα πράγματα στην κήρυξη του πολέμου. Χάρη στη μετριότητά του -κατά πολλούς ηλιθιότητα- είχαμε την πρώτη τόσο μεγάλης κλίμακας καταστροφή στην ανθρώπινη ιστορία, η οποία σηκώνει πολλαπλές ερμηνείες: Ως αποτέλεσμα δηλαδή όχι μόνο των συγκυριών, των κοινωνικοοικονομικών τάσεων, και γενικά της συσσώρευσης υλικών παραγόντων, αλλά και ως αποτέλεσμα της ατομικής ηλιθιότητας.


Η κατάληξη μικρών και μεγάλων τραγωδιών είναι κυρίως το αποτέλεσμα συσχετισμού δυνάμεων και συγκυριών. Όμως, η έναρξη και κορύφωσή τους είναι πολλές φορές το αποτέλεσμα μαζικής άγνοιας και τυχοδιωκτισμού των πρωταγωνιστών. Η κυπριακή τραγωδία ξεκίνησε από μια σειρά απανωτά λάθη δεκαετιών, με σημαντικό τον ρόλο των λανθασμένων προσωποκεντρικών επιλογών. Θα μπορούσαμε έτσι, εκ των υστέρων, να μιλήσουμε για ηλίθιες επιλογές πριν το 1974. Στη συνέχεια, πολλές επιλογές παραγνώρισαν και πάλιν την πραγματικότητα και τους συσχετισμούς δυνάμεων. Και πάντα η προσπάθεια συγκάλυψης των προσωπικών ευθυνών ή η πρόταξη προσωπικών σχεδιασμών ήταν έντονα παρούσες.


Έτσι ο συσχετισμός δυνάμεων θα πάρει τελεσίδικα τα ινία. Θα μας οδηγήσει είτε σε μια λύση μακριά από τα μεταφυσικά μας όνειρα, είτε στην οριστική διχοτόμηση. Αυτό, βέβαια, δεν θα γίνει στην Ελβετία αυτήν την εβδομάδα. Από εκεί θα ξαναφύγουμε με μια νέα ένεση προσδοκίας. Που θα δείχνει προς το φθινόπωρο για το τέλος του παρόντος επεισοδίου.


Το μεγάλο ζήτημα είναι να δημιουργήσουμε ρήγμα στη σειρά των απανωτών μοιραίων επιλογών της διαχρονικής ηγεσίας μας. Ο μόνος που μπορεί να περιορίσει τα περιθώρια των ηγετών να συνεχίσουν την αλυσίδα αυτή είναι η κοινωνία. Αυτή έχει μια μοναδική ιστορική ευκαιρία να παρέμβει στις εξελίξεις και να «επιβάλει» το ρήγμα.

Αντικειμενικοί και συγκυριακοί παράγοντες δείχνουν δυστυχώς ότι θα τη χάσει. Υπάρχει τρόπος να ελπίζουμε για το αντίθετο;

 


Οι πραγματικοί ενδιάμεσοι


Υπάρχουν δυο μεγάλες διαφορές ανάμεσα στην εποχή των Πότιορεκ και του σήμερα, ανάμεσα στην ανεξέλεγκτη εγωπάθεια των πολιτικών ηγετών του κυπριακού χθες και την τωρινή πραγματικότητα της κοινωνίας μας. Η πρώτη είναι ότι η «παθητικότητα» της κοινωνίας είναι σήμερα επιλογή. Δεν έχει καμιά σχέση με τη χειραγωγούμενη από τους ηγέτες αλλοφροσύνη, πριν και μετά το 1974. Είναι αποτέλεσμα καχυποψίας απέναντι στους γενικότερους χειρισμούς της εξουσίας και της παραεξουσίας, είναι αποτέλεσμα αποστροφής απέναντι στη συμβατικότητα. Χωρίς βέβαια να μηδενίζεται η δύναμη των πελατειακών σχέσεων, που εξακολουθούν να είναι παρούσες.


Η δεύτερη είναι η δύναμη των ενδιάμεσων: Αξιόλογα πρόσωπα της δημόσιας ζωής, ακαδημαϊκοί, ομάδες διανοουμένων και ακτιβιστών, μη κυβερνητικές οργανώσεις, συνθέτουν σήμερα μια νέα δύναμη στο σκηνικό, που μπορεί να επενεργήσει με ένα διπλό τρόπο: Να περιορίσει με την παρουσία της την ανεξέλεγκτη δύναμη των ηγετών και να ενεργοποιήσει την κοινωνία. Απευθυνόμενη σε αυτήν με τρόπο πιο αξιόπιστο και λιγότερο απαξιωμένο από ό,τι οι πολιτικοί ηγέτες.


Πολλά θα εξαρτηθούν από το πόσο πολύ αυτοί οι ενδιάμεσοι το θέλουν και το μπορούν.

 

Καλάθι

Οδυρόμασταν γιατί «το Κυπριακό δεν πουλά στην Ελλάδα» και οι αδελφοί μας αδιαφορούν. Τώρα που τα καταφέραμε να μην πουλά ούτε στην ίδια την Κύπρο, τι να πούμε; Με εξαίρεση λίγες στιγμές του ΡΙΚ, κανένα κανάλι δεν μπαίνει στον κόπο (ή μάλλον δεν ρισκάρει την τηλεθέασή του) να διακόψει σαπουνόπερα για να μεταδώσει κάποια σημαντική είδηση από το Κραν Μοντανά.

Να μην το υποτιμούμε: Ναι, οι γνωστοί λαλίστατοι ηγέτες κομμάτων που βρίσκονται στην Ελβετία τροφοδοτούν παρασκηνιακά τα ΜΜΕ. Όμως, το ότι επισήμως σιωπούν και αποφεύγουν τις δηλώσεις ή τις διαρκείς διαρροές είναι κάτι που πρέπει να τους το πιστώσουμε. Ή να το πιστώσουμε στους Αναστασιάδη - Άντρο - Αβέρωφ που τους έπεισαν…

Έκλεισαν και τα σχολεία. Ήταν μια χρονιά γεμάτη από πανηγυρισμούς για «νέα» αναλυτικά προγράμματα και «νέες» αντιμεταρρυθμίσεις. Και πολλή κριτική όλων απέναντι στους εκπαιδευτικούς. Είχα όμως την ευκαιρία να γνωρίσω φέτος μερικούς που μου φρέσκαραν την πεποίθηση: Όσα πλάνα, εξετάσεις, «μεταρρυθμίσεις» και να πηγαινοέρχονται, καλός εκπαιδευτικός παραμένει προ πάντων αυτός που θλίβεται. Αυτός που λυπάται για τον μαθητή του που σκόνταψε, περισσότερο και από τον ίδιο τον μαθητή. Αυτός που θέλει να κάνει κάτι γι' αυτό, ακόμα και αν είναι μάταιο. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η κοροϊδία για τους ποδηλάτες

Πολίτης News, 15:41 (τελευταία ενημέρωση 15:41)

ΑΠΟΨΗ

Αναμνήσεις από τον Οζκέρ Οζγκιούρ…Δικό τους και το νταούλι και το ξύλο

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 15:35 (τελευταία ενημέρωση 15:35)

ΑΠΟΨΗ

Ύβρις στο Μέλαθρο..Του Στέλιου Θεοδωρίδη

Πολίτης News, 21.11.2017

Επιστροφή
στην αρχή