Η θλίψη της κυρίας Σοφίας...

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ

Από τα λάθη μαθαίνουμε μας έλεγαν από το δημοτικό, μα όταν μεγαλώνουμε μαθαίνουμε πως από τα λάθη όχι μόνο μαθαίνουμε αλλά και μας τιμωρούν

Δεν υπάρχει επάγγελμα στο οποίο να μην γίνονται λάθη. Στο σουπερμάρκετ, στην τράπεζα, στα καταστήματα, παντού. Επίσης δεν υπάρχει υπάλληλος που να μην κάνει λάθη. Από τα λάθη μαθαίνουμε μας έλεγαν από το δημοτικό, μα όταν μεγαλώνουμε μαθαίνουμε πως από τα λάθη όχι μόνο μαθαίνουμε αλλά και μας τιμωρούν με διάφορους τρόπους, βρίσκουν την ευκαιρία να μας εκμεταλλεύονται, να μας κάνουν να νιώθουμε τιποτένιοι και να μας κόβουν κάθε πιθανότητα αύξησης φέτος. Παντού, σε κάθε περίπτωση πάντως θα συναντάς ανθρώπους που έκαναν λάθη, αφού μέσα σε αυτούς είσαι και συ. Και ο καθηγητής κάνει λάθη. Ας πάρουμε το παράδειγμα της κυρίας Σοφίας. Καθηγήτρια γύρω στα 45 με μεγάλη πείρα στο επάγγελμα σχεδόν 17 χρόνια. Για δεκαεφτά χρόνια οι μαθητές της την αγαπούν, μαθαίνουν άπειρα πράγματα από αυτήν, εμπνέονται αλλά και διασκεδάζουν με το μάθημά της. Πολλές φορές και μαθητές άλλων τμημάτων μπορεί να φύγουν από ένα μάθημα που δεν τους ενδιαφέρει, τα θρησκευτικά ας πούμε, για να πάνε στο τμήμα της που μιλά για την αστρονομική ερμηνεία της Ιλιάδας, ένα μάθημα βασικά εκτός ύλης, μα που η ίδια καταφέρνει να το εντάξει με μαγικούς τρόπους στην ύλη της. Είναι αυτό που λέμε gifted person στα παιδαγωγικά αν και θεωρία της παιδαγωγικής δεν την πολυκατέχει όσο κι αν προσπάθησαν οι σοφοί παιδαγωγοί της Κύπρου να της διδάξουν. Κατάλαβες για τι άτομο σου μιλώ. Απ' αυτήν που σίγουρα θα ήθελες ο γιος σου να έχει. Την περασμένη Τρίτη η κυρία Σοφία ήταν μελαγχολική. Έχασε εκείνο το υπέροχο αγνό χαμόγελο του διαλείμματος. Όταν τη ρώτησα τι έχει δεν απαντούσε, παρά μόνο κοιτούσε το πάτωμα. Καταϊδρωμένος ανησύχησα πολύ. Μα το άφησα για την επόμενη μέρα μιας και δεν ήθελα να διαταράξω τη φυσική της στωικότητα. Την άλλη μέρα μου το είπε σε μια γωνιά τρομαγμένη. Της έκανε παρατήρηση μια βοηθός διευθύντρια, μάλλον η κυρία Λέλλα. Ο λόγος; Μια μητέρα έκανε παράπονο στη διευθύντρια γιατί στο Β4 που κάνει μάθημα ο γιος της, της είπε πως κάποτε μέσα στην τάξη μιλούν, και αυτό δεν τον αφήνει να ακούσει την κυρία Σοφία μας. Η παρατήρηση έγινε στη κυρία Σοφία. Από την αγνότητά της μάλιστα την επομένη ευχαρίστησε την κυρία Λέλλα για την παρατήρηση αφού αθώα πάντα το θεώρησε κάτι σαν καθήκον μιας βοηθού να ενημερώνει. Μα μέσα της βαθιά ξανάνιωσε τη θλίψη του κυπριακού σχολείου. Όλα τα χρόνια της στις τάξεις, οι χιλιάδες ευτυχισμένοι μαθητές που πέρασαν από κοντά της, είχαν με μιας πεθάνει και τη θέση τους πήρε το Β4. Σε ένα χωριό που το μόνο που μαθαίνει τους 12χρονους είναι πώς να κάμνουν τα καλύττερα μάσκουλα για το Πάσχα. Καθώς μου μιλούσε την ένιωσα. Μα δεν είχα κάτι να της ανταποδώσω σοβαρό πέραν από κουβέντες του τύπου - εεε σιγά μεν τα πολλοσκέφτεσαι...

Εδώ και μια βδομάδα, της κυρία Σοφίας η θλίψη δεν πέρασε. Μάλλον μέσα της μεγαλώνει. Το σίγουρο είναι πως της έμεινε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η στάμπα της βαθιάς απογοήτευσης. Το σύστημα με συνοπτικές διαδικασίες την άφησε μόνη σε ένα τοπίο έρημο από ελπίδα. Της το είχαν ξανακάνει πριν δέκα χρόνια και δεν το ξέχασε. Η δεύτερη φορά έχει πολλαπλάσια δύναμη από την πρώτη διότι μέσα μας έτσι λειτουργούμε. Συσσωρεύουμε συναισθήματα. Μέσα σε συστήματα εντελώς παράλογα, απάνθρωπα και αγχωτικά. Μέσα στα σχολεία. Εκεί που έπρεπε να ανθούν ιδέες και γνώση και δημοκρατία και πολιτισμός. Εκεί έριξαν το μαύρο πέπλο στην κυρία Σοφία. Μα ακόμα και έτσι, θα είναι πάντα η καλύτερη δασκάλα που έχω γνωρίσει.

 

Ένα επιπόλαιο συμπέρασμα

Το βάρος μιας παρατήρησης που θα φάει ένας εκπαιδευτικός στην Κύπρο, είναι συντριπτικά μεγαλύτερο από την παρατήρηση που θα φάει ένας οποιοσδήποτε άλλος υπάλληλος όπως και το βάρος μιας διαστρεβλωμένης αίσθησης της αποτυχίας του ιδίου που νομοτελειακά ακολουθεί. Μάλιστα νομικά, εμπλέκονται μέχρι και άνθρωποι που ποτέ δεν είδε, μα υπάρχουν εκεί και ονομάζονται ερευνώντες λειτουργοί.

 

Για την ιστορία

Η κυρία Σοφία πήρε το Β4 που μυστικά της έδωσαν οι πιο παλιοί που ήξεραν την παγίδα, επειδή είναι το πιο αμπάλατο τμήμα. Μέσα εκεί είναι όλοι οι γκάνγκστερ του σχολείου. Κάποτε λοιπόν, τους αφήνει να μιλήσουν λίγο για να εκτονωθούν λειτουργώντας μάλιστα εντελώς παιδαγωγικά, βρίσκοντας χρόνο να μιλήσει μαζί τους πιο προσωπικά, με απώτερο σχέδιο να τους καταλάβει και να τους κερδίσει. Ένας όμως νεαρός, στο σπίτι του είπε της μάμας του πως μέσα στην τάξη γίνεται φασαρία. Τη συνέχεια σας την περιέγραψα πιο πάνω.

Όσο κι αν το σκεφτείς δεν μπορείς να βρεις τον φταίχτη της ιστορίας μας. Μάλλον πρέπει να το ψάξεις πολύ βαθιά και δεν έχει χρόνο κανείς. Οι γονείς δουλεύουν που  το πρωί έως τη νύχτα. Οι μαθητές πάνε στο σχολείο γιατί είναι υποχρεωμένοι τζ'αι βασικά βαρκούνται πολλά την ώρα 6 που σηκώνονται. Τους καθηγητές τους βρίζει όλη η κοινωνία φανερά τζ'αι σιωπηλά. Μορφωμένοι άνθρωποι που κατάντησαν μόνοι τους. Οι πιο πάνω που τους εκπαιδευτικούς στέλνουν φιρμάνια τζ'αι βράζουν τις καρέκλες τους με τα λεφτά των ευρωπαϊκών προγραμμάτων τζ'αι τα δικά σου. Παίζουν το σπουδαίοι. Ό,τι θέλουν τούτοι μαθαίνει ο γιος σου, η κυρία Σοφία απλά το εμπλουτίζει με φαντασία, ζωντάνια τζ'αι κέφι. Τζ'αι τούτο προσπαθείς να της το χαλάσεις. Γιατί σου είναι μάλλον πολλά εύκολο.

 

 


Επιστροφή
στην αρχή