Η τελευταία επιθυμία της γυναίκας του «αγνοούμενου» Ahmet Dervish…

ΑΠΟΨΗ /UNDERGROUND NOTES
Ο σύζυγος της Ahmet Dervish ήταν μόνο 34 χρονών το 1963– γεννήθηκε στο χωριό Αρτέμι (Aridami) και παντρεύτηκε την κυρία Sherife από το χωριό Πλατάνι

 

Νωρίς το πρωί της Παρασκευής 27 Απριλίου οδηγούμε για να πάμε στο χωριό Πλατάνι (τώρα ονομάζεται Chinarli) για να εκπληρώσουμε την τελευταία επιθυμία της συγγενούς ενός «αγνοουμένου» - η Sherife Dervish πριν να πεθάνει το 2008 είχε πει στα έξι παιδιά της ότι η τελευταία της επιθυμία ήταν σε περίπτωση που ανευρεθεί ο «αγνοούμενος» σύζυγός της να θαφτεί δίπλα της στο νεκροταφείο…Τα παιδιά της αγόρασαν τον τάφο δίπλα από τον δικό της και έβαλαν τα λόγια της τελευταίας της επιθυμίας της πάνω σε μια πινακίδα δίπλα από τον τάφο της…Πάνω στη μεταλλική πινακίδα έγραφε: «Η τελευταία μου επιθυμία είναι όπως ο σύζυγός μου Ahmet να θαφτεί δίπλα μου…».

Ο σύζυγος της Ahmet Dervish ήταν μόνο 34 χρονών το 1963–  γεννήθηκε στο χωριό Αρτέμι (Aridami) και παντρεύτηκε την κυρία Sherife από το χωριό Πλατάνι και είχαν έξι παιδιά…Το 1963 το μεγαλύτερο παιδί τους ήταν μόλις 11 χρονών και το μικρότερο (κορίτσι) ήταν μόλις 14 μηνών…

Δεν γνωρίζουμε σίγουρα

Ήταν οδηγός των αποθηκών της NAAFI στην Αμμόχωστο και μετέφερε τρόφιμα και άλλα αντικείμενα που πωλούνταν στα διάφορα καταστήματα της NAAFI στο νησί… Στις 21 ή 23 Δεκεμβρίου 1963, η αποθήκη της NAAFI στην Αμμόχωστο τον είχε στείλει να μεταφέρει πράγματα με το φορτηγό στην αποθήκη της NAAFI στο Ακρωτήρι…Ενώ περνούσε από τη Λευκωσία σκοτώθηκε από κάποιους Ελληνοκύπριους και έγινε «αγνοούμενος»…Εξαφανίστηκε είτε στην Ομορφίτα είτε στην Πύλη Πάφου – δεν γνωρίζουμε σίγουρα…

Αυτό που πραγματικά συνέβηκε είναι ότι για τη γυναίκα και τα παιδιά του «εξαφανίστηκε», αλλά το σώμα του ήταν εκεί, στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, αφού μετά την έναρξη των συγκρούσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο τέλος του Δεκεμβρίου του 1963, Ελληνοκύπριοι λειτουργοί γύριζαν την πόλη και μάζευαν τα νεκρά σώματα των Τουρκοκυπρίων που είχαν σκοτωθεί από κάποιους Ελληνοκύπριους… Τα μάζεψαν στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας – 21 ή 22 Τουρκοκύπριους… Κάποιοι από αυτούς είχαν τις ταυτότητές τους μαζί τους κι έτσι οι Ελληνοκύπριοι λειτουργοί στο νοσοκομείο τους ταυτοποίησαν – κάποιοι από αυτούς δεν είχαν ταυτότητες, αλλά και πάλι δημιούργησαν έναν κατάλογο με τους ταυτοποιημένους και τους μη-ταυτοποιημένους και στις 4 Ιανουαρίου 1964 έστειλαν τον κατάλογο αυτό μέσω του Ερυθρού Σταυρού στις τουρκοκυπριακές αρχές. Έδωσαν το μήνυμα ότι οι τουρκοκυπριακές αρχές θα έπρεπε να έρθουν και να πάρουν τα σώματα αυτά από το νεκροτομείο. Οι Τουρκοκύπριοι λειτουργοί έλαβαν πράγματι το μήνυμα, αλλά δεν πήγαν ή δεν μπορούσαν να πάνε…Θα ήταν εύκολο να πούνε στον Ερυθρό Σταυρό να «φέρουν τα σώματα στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας και να τα παραλάβουν», αλλά ο λόγος που δεν το προσπάθησαν αυτό παραμένει ένα μυστήριο…

Η Sherife και ο Ahmet Dervish

Σε ένα μαζικό τάφο

Από την άλλη, οι ελληνοκυπριακές αρχές, μετά από αναμονή ορισμένου χρόνου και όταν συνειδητοποίησαν ότι οι τουρκοκυπριακές αρχές δεν θα έρχονταν να παραλάβουν τα σώματα, πήραν τα σώματα αυτά έξω από το τουρκοκυπριακό νεκροταφείο του χωριού Άγιος Βασίλειος και τα έθαψαν σε μαζικούς τάφους.

Αυτό που τότε δεν γνώριζαν ήταν ότι κάποιοι Τουρκοκύπριοι που είχαν σκοτωθεί από κάποιους Ελληνοκύπριους στο χωριό Άγιος Βασίλειος, και αυτοί επίσης είχαν θαφτεί σε έναν μαζικό τάφο στην ίδια περιοχή…

Μετά από κάποιο καιρό, οι τουρκοκυπριακές αρχές πήγαν για να ανοίξουν τους μαζικούς τάφους στο χωριό Άγιος Βασίλειος με την προστασία Βρετανών στρατιωτών.

Όταν οι Ελληνοκύπριοι λειτουργοί συνειδητοποίησαν ότι οι μαζικοί τάφοι θα ανοίγονταν και θα φανερωνόταν επίσης και ο μαζικός τάφος που περιείχε 9 άτομα που είχαν σκοτωθεί στο χωριό Άγιος Βασίλειος, πανικοβλήθηκαν, και μια ή μερικές μέρες πριν έστειλαν κάποια άτομα – μάθαμε ότι χρησιμοποίησαν φυλακισμένους από τις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας για να το κάνουν αυτό – και άνοιξαν έναν από τους μαζικούς τάφους και έβγαλαν 9 σώματα, έτσι ώστε όταν οι Τουρκοκύπριοι θα άνοιγαν αυτούς τους τάφους να εύρισκαν 21 ή 22 σώματα αντί 30 ή 31 σώματα…Προσπάθησαν να διατηρήσουν τον «κατάλογό» τους άθικτο…

Μικρή πινακίδα που λέει: «Η τελευταία μου επιθυμία είναι όπως ο σύζυγός μου Ahmet να θαφτεί δίπλα μου…»

 

Οι δύο τάφοι, ο ένας δίπλα από τον άλλο

Η σφαγή του Αγίου Βασιλείου

Οι Τουρκοκύπριοι λειτουργοί πήγαν εκεί στις 13 Ιανουαρίου 1964 και άνοιξαν τους μαζικούς τάφους – εργάζονταν για 3 μέρες και 3 νύκτες και έβγαλαν 21 ή 22 σώματα Τουρκοκυπρίων. Αντί να συγκρίνουν τις ταυτότητες εκείνων που είχαν βρει στους μαζικούς τάφους με τον κατάλογο που τους έστειλαν από το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, φώναξαν δυνατά και είπαν: «Η σφαγή του Αγίου Βασιλείου! Είδατε πόσους σκότωσαν οι Ελληνοκύπριοι στον Άγιο Βασίλειο;», και τους έθαψαν χωρίς να τους ταυτοποιήσουν στο νεκροταφείο στους Κήπους του Tekke στη Λευκωσία, βάζοντας επιγραφές στους τάφους «Άγιος Βασίλειος 1» «Άγιος Βασίλειος 2», κ.λπ.

Πριν από 11 χρόνια έγραψα για αυτό και επέμενα μέσα από μάρτυρες και τεκμηριώσεις ότι κάποιοι «αγνοούμενοι» είχαν θαφτεί στο νεκροταφείο στους Κήπους του Tekke, αλλά η Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων δεν κατάφερε να πάρει «άδεια» για εκσκαφές εκεί. Επιμέναμε και συνεχίζαμε τον αγώνα πιέζοντας και στο τέλος, με την εκλογή του Mustafa Akinci και την πίεση από τους συγγενείς των «αγνοουμένων», ιδιαίτερα από τον Kuchuk Kaymakli (Ομορφίτα), από το τουρκοκυπριακό γραφείο της ΔΕΑ και τον Sadrazam, σύμβουλο ασφάλειας του Akinci, για να γίνουν εκσκαφές σε αυτό το νεκροταφείο, «δόθηκε» «άδεια» στη ΔΕΑ για να κάνει εκσκαφές στον Tekke – αλλά μόνο σε εκείνους τους τάφους που μετέφεραν τα σώματα εδώ από τον Άγιο Βασίλειο και έναν ακόμα τάφο από το 1974 όπου πέντε «αγνοούμενοι» Τουρκοκύπριοι είχαν θαφτεί μαζί…

Έτσι, ο Ahmet Dervish, ο οδηγός της NAAFI, πατέρας έξι παιδιών και σύζυγος της κυρίας Sherife, βρέθηκε θαμμένος σε έναν από εκείνους τους τάφους από τον «Άγιο Βασίλειο»…

Μαζευτήκαμε στο νεκροταφείο και πολλοί άνθρωποι ήρθαν και από τα γύρω χωριά…Συναντώ τους γιους, τις κόρες και τα εγγόνια του...

Ο εγγονός του Ahmet Kocayighit μιλά στην κηδεία…

«Γνώρισα τον παππού μου μόνο μέσα από αυτά που έλεγαν οι γύρω μου… Πάντοτε μου έλεγαν πόσο του μοιάζω… Ο παππούς μου είχε μια γειτόνισσα στο χωριό Αρτέμι που λεγόταν κυρία Ayshe… Κάθε φορά που με έβλεπε, μου έλεγε πόσο πολύ μοιάζω με τον παππού μου. Τη μέρα που σκοτώθηκε ο παππούς μου και έγινε 'αγνοούμενος' σταμάτησε το αυτοκίνητό του ενώ περνούσε και είπε στην κυρία Ayshe: «Αυτοί οι Ελληνοκύπριοι πάλι έχουν ξεφύγει…Μην βόσκεις τα πρόβατά σου εδώ δίπλα από τον δρόμο. Πάρε τα και πήγαινε κοντά στο χωριό», και την έδιωξε…Η κυρία Ayshe έκλαιγε και έλεγε: «Εμένα με έστειλε στο χωριό, αλλά αυτός πήγε και δεν επέστρεψε ποτέ…».

Πραγματοποιήσαμε την τελευταία επιθυμία της κυρίας Sherife: Τα οστά του «αγνοούμενου» συζύγου της τάφηκαν δίπλα από τον τάφο της στο νεκροταφείο στο Πλατάνι…

Τα παιδιά του Ahmet Dervish στην κηδεία του

Μετά την κηδεία, μίλησα με τον γιο τους Mustafa Kocayighit…

«Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενος... Επιτέλους έχω τον πατέρα μου», μου είπε. Ήταν μόνο 10 χρονών όταν ο πατέρας του έγινε «αγνοούμενος». Η μητέρα του Sherife άδειασε το σπίτι τους στο Αρτέμι και πήγε στο Πλατάνι για να ζήσει με τους γονείς της – έξι παιδιά και αυτή σε ένα μόνο δωμάτιο για πολλά χρόνια… Η φτώχεια ήταν αυτό που τους έμελλε…Τα παιδιά έπρεπε να φύγουν από το σχολείο και να αρχίσουν να δουλεύουν από πολύ νεαρή ηλικία…Ο Mustafa βρήκε δουλειά στο Βαρώσι ως σιδηρουργός και πήρε επίσης και έναν από τους αδελφούς τους για να δουλέψει μαζί του. Ο αδελφός του Dervish έγινε ράφτης… Ένας από τους αδελφούς του έγινε μηχανικός αυτοκινήτων. Τρία από τα παιδιά μετανάστευσαν στο Λονδίνο και τρία παρέμειναν στο χωριό…

Η υπέροχη γυναίκα του Gulsum, λέει: «Μακάρι κανένα από τα παιδιά ή τα εγγόνια μας να ξαναζήσει ποτέ τέτοια πράγματα – είναι καταστροφή, τόσο ψυχολογική όσο και υλική…».

Ο γιος τους Ahmet, που έχει το όνομα του «αγνοούμενου» παππού του και που μιλά στην κηδεία, έχει παρόμοια επιθυμία:

«Μακάρι ούτε η κοινότητα μας ούτε και καμιά άλλη κοινότητα να μην ξαναζήσει τέτοιο πόνο…»/

  

Ο «αγνοούμενος» Ahmet Dervish θάβεται δίπλα από τη γυναίκα του Sherife

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 18:05 (τελευταία ενημέρωση 18:05)

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 16:47 (τελευταία ενημέρωση 16:47)

ΑΠΟΨΗ

Γιατρέ, τι είναι η ψυχή;...Του Γιώργου Τζίβα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 14:53 (τελευταία ενημέρωση 14:53)

Επιστροφή
στην αρχή