Οι Σταχτοπούτες της πολιτικής...

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
Όλα δείχνουν ότι η πρόβλεψη για σύντομη και ραγδαία κατάπτωση της ποιότητας της δεύτερης θητείας του Προέδρου Αναστασιάδη επιβεβαιώνεται

Όλα δείχνουν ότι η πρόβλεψη για σύντομη και ραγδαία κατάπτωση της ποιότητας της δεύτερης θητείας του Προέδρου Αναστασιάδη επιβεβαιώνεται. Για αντικειμενικούς και υποκειμενικούς λόγους, το αδύναμο υπουργικό συμβούλιο δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα πολύ σοβαρά ζητήματα που (όπως όλοι ξέραμε από τα τέλη του 2017) το ανέμεναν. Ένας από τους λόγους της κατάρρευσης των σχεδιασμών σε διάφορους τομείς είναι και το γεγονός ότι, προκειμένου η εικόνα της πρώτης διακυβέρνησης να αποκτήσει ειδυλλιακό χαρακτήρα έξι μήνες πριν τις Προεδρικές, πολλά ζητήματα αντιμετωπίστηκαν μόνον επικοινωνιακά, τραβήχτηκαν «λύσεις» από τα μαλλιά, και στριμώχτηκαν προβλήματα κάτω από το χαλί. Αυτό συνέβη με την οικονομία, με τον συνεργατισμό, το τραπεζικό σύστημα, τους ενεργειακούς σχεδιασμούς, το ΓΕΣΥ, την εκπαίδευση. Αυτό θα συμβεί, όπως όλα δείχνουν, και με το Κυπριακό. Και οι συνέπειες θα είναι εμφανείς σε λίγους μήνες.

Διαθέτουμε ένα από τα πιο επικίνδυνα πολιτικά συστήματα. Μετά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από τη διοίκηση το 1963-64, το πολιτικό μας σύστημα έμεινε χωρίς ασφαλιστικές δικλίδες ελέγχου και διαβούλευσης. Έτσι, όταν στην Προεδρία της Δημοκρατίας υπάρχει πρόσωπο το οποίο δεν έχει βαθιά κουλτούρα διαβούλευσης, αυτόματα οι γύρω του  μετατρέπονται σε απλούς εκτελεστές εντολών. Και ο οποιοσδήποτε Πρόεδρος μετατρέπεται με τη σειρά του σε έναν μοναχικό ηγέτη, χωρίς τις πολύτιμες συμβουλές όσων τον περιστοιχίζουν. Αυτό δεν είναι κάτι θεωρητικό. Το βιώσαμε ως πολιτεία πολλές φορές, από το 1964. Ας αναλογιστούμε έναν προς έναν τους προέδρους μας.

Θέμα αισθητικής

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το μερίδιο ευθύνης των υπουργών, των συμβούλων, των φιλοκυβερνητικών βουλευτών κλπ. αυξάνεται δραματικά. Δεν αρκεί να διαδίδουν δεξιά και αριστερά τα «εγώ διαφωνώ με τους χειρισμούς του Προέδρου στο χ ή στο ψ θέμα» – κάτι που είναι πολύ της μόδας τελευταία. Διότι, η κοινωνία δεν μετρά μόνο το τι υποστηρίζεις από μέσα σου, ή τι διαδίδεις έντεχνα ότι υποστηρίζεις, όταν πια το πράγμα αρχίζει να βρωμά. Η κοινωνία μετρά κυρίως την εντιμότητα, το θάρρος της γνώμης. Το πόσο η προσωπική σου αγωνία γέρνει προς το καλό του συνόλου και όχι απλώς προς το να διασωθείς εσύ πολιτικά.

Πληρώνουμε, όμως, και τις επιλογές μας ως κοινωνία. Από τους ανθρώπους που θα μπορούσαμε να επιλέγουμε, να στηρίζουμε ως εκπροσώπους μας, να υποστηρίζουμε στην εποχή της επικοινωνίας, διαλέγουμε κατά κανόνα όσους χειρίζονται πιο έντεχνα τα ταπεινότερα ένστικτά μας. Μοιραία, αυτοί είναι και οι πιο εξουσιομανείς, οι πιο «ευέλικτοι», και οι λιγότερο αξιόλογοι. Μοιραία, επομένως, καταλήγουμε στον ίδιο παρονομαστή: Την τελική ευθύνη την έχουμε εμείς. Ενόσω συνεχίζουμε να ρωτάμε «ποιος και πού θα μου διορίσει τον γιο μου», αντί «ποιος και πώς θα υλοποιήσει το ΓΕΣΥ», δεν δικαιούμαστε να αγανακτούμε.

Οι δημοσιογράφοι σε ανεπτυγμένες χώρες ρωτάνε τους πολιτικούς «ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο που διάβασες». Απηχούν, έτσι, το ερώτημα της κοινωνίας τους για το «ποιος πραγματικά είσαι, πόσο ψάχνεσαι, ποια είναι η ποιότητα και η αισθητική σου». Αν το κάνει αυτό δικός μας δημοσιογράφος – λέμε τώρα – μπορεί να υποστεί μπούλιγκ, ή και να ψάχνει για δουλειά την επομένη.

Εκσυγχρονισμός και Νεοφιλελευθερισμός

Με αφορμή τα περί «εξορθολογισμού» στην εκπαίδευση, μπήκε ξανά από το παράθυρο μια σκόπιμη σύγχυση, αυτή ανάμεσα στο κίνημα του Εκσυγχρονισμού και στην ιδεολογία του Νεοφιλελευθερισμού. Στην πραγματικότητα, οι δύο έννοιες όχι μόνο δεν είναι συγγενείς, αλλά είναι και αντίπαλες. Αυτό γιατί:

  1. Ο Εκσυγχρονισμός αναγνωρίζει τον ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αλλά και τον ρόλο ενός καλά οργανωμένου επιτελικού κράτους. Ο Νεοφιλελευθερισμός θέλει το δεύτερο αποδυναμωμένο υπηρέτη της πρώτης.
  1. Ο Εκσυγχρονισμός θεωρεί ζωτικής σημασίας τη διαδικασία. Θέλει τον στόχο της προόδου άρρηκτα δεμένο με τη Δημοκρατία, τον διάλογο, τη σύνθεση. Για τον Εκσυγχρονισμό η διαδικασία είναι ζωτικό κομμάτι της ουσίας, αφού μόνον έτσι η κοινωνία των πολιτών προχωρά συνολικά και συνειδητά μπροστά. Για τον Νεοφιλελευθερισμό η διαδικασία είναι αμελητέα. Αν ο στόχος επιτυγχάνεται με τη διαφθορά, τον λαϊκισμό, τις πελατειακές σχέσεις, ακόμη και με τον Πινοσέτ, «κανένα πρόβλημα».
  1. Ο Εκσυγχρονισμός θεωρεί ότι υπάρχει πρόβλημα όταν ο συνδικαλισμός μετατρέπεται σε παρωχημένη συντεχνιακή άμυνα, που εμποδίζει την πρόοδο. Αλλά θεωρεί εξίσου μεγάλο πρόβλημα – ίσως και μεγαλύτερο – την απληστία μιας κρατικοδίαιτης αστικής τάξης. Θέλει υγιή συνδικαλισμό που να έχει διαρκώς τη μεγάλη εικόνα μπροστά του, αλλά και μιαν αστική τάξη δημιουργική, ευπρεπή, και ανεξάρτητη. Ο Νεοφιλελευθερισμός θεωρεί εξ υπαρχής κατάρα όχι μόνον τον συνδικαλισμό, αλλά και κάθε μορφή συλλογικής οργάνωσης των πολιτών που εμποδίζει την απρόσκοπτη λεηλασία των κρατικών, περιβαλλοντικών, και κοινωνικών πόρων.
  1. Ο Εκσυγχρονισμός οραματίζεται μιαν καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία, την επικράτηση του συλλογικού, του αλτρουισμού, του ορθολογισμού, και της προόδου. Ο Νεοφιλελευθερισμός «οραματίζεται» τον εαυτό του.
  1. Ο Εκσυγχρονισμός, εν τέλει, είναι πολιτισμός. Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι βαρβαρότητα.

Καλάθι

  • Αυτό είναι το μεγαλείο της Δημοκρατίας: Επιτρέπει σε πολίτες (εντός και εκτός Βουλής, εντός και εκτός στούντιο), που τελείωσαν το λύκειο με το ζόρι ή που πλήρωσαν αδρά για να αγοράσουν ένα πτυχίο, να «ανακρίνουν» ή να «κολλούν στον τοίχο» έναν άνθρωπο με 12 χρόνια σπουδών, όπως είναι ο πρόεδρος της εκπαιδευτικής οργάνωσης ΟΕΛΜΕΚ. Έναν άνθρωπο που τον θαυμάζουν ένας προς έναν όλοι οι χιλιάδες μαθητές που πέρασαν από τα χέρια του. Ο ίδιος, όμως, αποτελεί ταυτόχρονα και την απόδειξη της καταξίωσης της Δημοκρατίας: Όλοι παραδέχονται την ποιότητα, την ακεραιότητα και την εντιμότητά του. Είναι η απάντηση στην απαισιόδοξη σκέψη, που μας χτυπά την πόρτα όλο και πιο συχνά, ότι η δημόσια σφαίρα είναι ασυμβίβαστη με το ήθος.
  • Εξορθολογισμός και στην Εθνική Φρουρά: Αφού είναι της μόδας, να υπολογίσει κάποιος τις δεκάδες εκατομμύρια που θα κοστίσουν οι τελευταίες προαγωγές με τη σέσουλα. Δεν έχω τίποτε με τους συγκεκριμένους προαχθέντες, ούτε και τους ξέρω. Μακάρι να χαρούν την προαγωγή και τις προσαυξήσεις τους οι άνθρωποι. Όμως, αν η «απάντηση-καταπέλτης» είναι του τύπου «η εθνική ασφάλεια πάνω απ’ όλα», τότε να παραδεχτείτε όλοι οι ταγοί της εξουσίας πως, όταν ταλαιπωρείτε την κοινωνία για δυο μήνες με τις αποκοπές στην εκπαίδευση, ούτε το «καλό της οικονομίας» είναι η προτεραιότητά σας, ούτε «το καλό των παιδιών μας», όπως ισχυρίζεστε. Να το πείτε καθαρά: «Ναι, θέλαμε να κερδίσουμε επικοινωνιακά τις εντυπώσεις, εξοικονομώντας 4 εκατομμύρια από την εκπαίδευση, για να μην πάρουν χαμπάρι οι πολίτες τα δισεκατομμύρια που πετάμε στον συνεργατισμό, στις μίζες για τα οπλικά συστήματα, στις προαγωγές δικών μας».
  • Αγαπητέ μου φίλε Ν. Κ., έφτασες στο σημείο να αισθάνεσαι ένοχος που η τύχη σου χάρισε μερικές πενταροδεκάρες. Είναι που δεν το χώνεψες ακόμη πως, με όσα έζησες και ζεις, με όσα πρόσφερες ανυστερόβουλα στους ανθρώπους γύρω σου, θα πεθάνουμε και η ζωή θα σου χρωστά πολλά ακόμα. Έχεις να παίρνεις, δεν χρωστάς. Πίστεψέ το.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Θα μας πείσει άραγε η διοίκηση της cyta;

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 19.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Στέκεσαι μακριά και φωνάζεις: «κλείστε τα οδοφράγματα»

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 19.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή