«Η σκόνη» του Γιώργου Μολέσκη

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Φίλοι στην άλλη πλευρά, πώς περνάτε; Έχετε κι εσείς σκόνη; Εμάς απ’ εδώ μας πλακώνει κάθε λίγο, κάθεται από πάνω μας γκρίζο σύννεφο,

Του Γιώργου Μολέσκη

Η ΣΚΟΝΗ

 

Φίλοι στην άλλη πλευρά, πώς περνάτε;

Έχετε κι εσείς σκόνη;

Εμάς απ’ εδώ μας πλακώνει κάθε λίγο,

κάθεται από πάνω μας γκρίζο σύννεφο,

πνίγει όλο τον τόπο.

Είναι, λένε, σκόνη της ερήμου,

μολυσμένη με βλαβερά βαρέα μέταλλα.

Εσείς νιώθετε καλά απ’ εκεί; Δεν πνίγεστε;

Δεν σας τρομάζουν αυτά τα βαρέα μέταλλα

που επικάθονται πάνω σε όλη τη χώρα;

 

Είναι μέρες που η σκόνη αυτή

σκεπάζει εντελώς τον ήλιο,

δεν βλέπουμε τι μας γίνεται.

Κάθεται επάνω μας, εισχωρεί

κάτω απ’ τα ρούχα μας,

κάτω απ’ το δέρμα μας,

προχωρεί  ολοένα και πιο βαθιά,

ως μέσα στο αίμα και στην ψυχή μας.

Εσάς δεν σας πειράζει; Βλέπετε τον ήλιο;

Βλέπετε φως στον ορίζοντα;

 

Φίλε Γιασιάρ, φίλε Οσμάν, Γκουργκέντς,

Εμινέ, Ζεκί, Αχμέτ, Ζιενάν, Ασίκ…,

αναπνέετε καλά, δεν πνίγεστε;

Απ’ εδώ σ’ εμάς η ελπίδα όλο και λιγοστεύει,

χάνεται μέρα με τη μέρα,

η έρημος μας πλησιάζει επικίνδυνα

κι ούτε σημάδι βροχής να την ξεπλύνει.

 

Στεγνώνουμε ολοένα, ξεραίνεται ο τόπος.

Δεν το νιώθετε κι εσείς; Δεν το φοβάστε;

Η σκόνη αυτή σκεπάζει τα δέντρα, τα λουλούδια,

τα ξερά ποτάμια και τις λίμνες μας

και στοιβάζεται ολοένα στους δρόμους,

στα σπίτια και τις αυλές μας.

Σκεπάζει τα αρχαία αγάλματα,

τα μωσαϊκά και τους ναούς μας.

 

Φταίει, λένε, η αλλαγή του κλίματος,

σε λίγα χρόνια θα γίνουμε έρημος.

Εσείς δεν φοβάστε που θα γίνουμε έρημος;

 

Εισπνεύσαμε πολλή σκόνη,

τώρα κρατάμε τις παλιές μας ελπίδες

σαν ξεσκονόπανο

να καθαρίζουμε, τουλάχιστον, την ψυχή μας.

 

20 Απριλίου 2018      

                                   

 

 

               THE DUST

 

Friends on the other side, how are you doing?

Do you have dust too?

On this side we are often flatten with it ,

sits above us a gray cloud,

it drowns all over the place.

They say, it is desert dust,

contaminated with harmful heavy metals.

Do you feel good over there? Do not you drown?

Are you not scared of those heavy metals

which settle all over the country?

 

Some days that dust

completely covers the sun,

we do not see what happens to us.

Sits on us, penetrates

under our clothes,

under our skin,

going ever deeper,

in our blood and soul.

Do not you mind? Do you see the sun?

Do you see light on the horizon?

 

Friend Giazar, friend Osman, Gurkkans,

Eminé, Zeki, Ahmet, Zienan, Asik ...,

do you breathe well, do not you drown?

Here, hope is getting tiny,

is lost day by day,

desert is approaching dangerously

and not a sign of rain to wash it away.

 

We dry more and more, the place is getting dry.

Do you not you feel it? Are you not scared of it?

This dust covers the trees, the flowers,

our dry stream and our lakes

and is stacked more and more in the streets,

in our homes and yards.

It covers the ancient statues,

our mosaics and temples.

 

 

They blame climate change,

in a few years we will be deserted.

Are not you afraid of becoming desolate?

 

We inhaled a lot of dust,

now we keep our old hopes

as a duster does

to purify our soul, at least.

 

(translation by Tringos)


Επιστροφή
στην αρχή