Η «πραγματική οικονομία» και η… τύχη του Μιλόσεβιτς

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Οι Προεδρικές μας υπάρχουν πια και ως στοίχημα. Προσφέρεται από εταιρεία. Και η χθεσινή ανατροπή στην απόδοσή του, είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη.

Ανατρέπονται, λέει, τα στοιχήματα για τις προεδρικές εκλογές. 

Εταιρεία στοιχημάτων η οποία προσφέρει τις προεδρικές ως στοίχημα ανακοίνωσε χθες ότι η απόδοση του στοιχήματος για τον Νικόλα Παπαδόπουλο αυξήθηκε από 4,25 σε 7,00 ευρώ, την ώρα που η απόδοση για το στοίχημα του Σταύρου Μαλά μειώθηκε από 13,00 σε 6,50 ευρώ αντίστοιχα. Μόνο στα στοιχήματα η αύξηση έχει αρνητική έννοια.

Ας έχει τον νου της η εταιρεία. Νομίζω ότι εντός της ημέρας θα λάβει τηλεφώνημα!..

Την ίδια ώρα, σε μια άλλη προεκλογική εξέλιξη, η εκπρόσωπος Νικόλα προέβη σε (άλλη μία) συγκλονιστική ανακοίνωση. Το επιτελείο την κυκλοφόρησε με τίτλο «Οι προτάσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου μπορούν να οδηγήσουν στην ανάπτυξη της πραγματικής οικονομία» (sic).

Αν κρίνω από την απουσία του τελικού σίγμα στη γενική, πρέπει να τη διόρθωσε ο (Λ)Άθως. Aλλά αυτό είναι επουσιώδες, αν και ενδιαφέρον.

Η ανακοίνωση, αντί να ασχολείται με την οικονομία, μιλά για το Κυπριακό, τον γ.γ του ΟΗΕ, την ΑΟΖ και διάφορα συναφή! Στο τέλος, εκεί που είσαι σίγουρος ότι μάλλον έκαναν λάθος με τον τίτλο, διαπιστώνεις πως δεν πρόκειται περί λάθους καθώς, μετά τις γνωστές και εδώ εκτός θέματος εμμονές, έχει και μια αναφορά στην… οικονομία!

Ο λαός, λέει, «γνωρίζει ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη δεν ενδιαφέρθηκε για την πραγματική οικονομία, για την ποιότητα ζωής του κάθε νοικοκυριού, για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις». Και προσθέτει: «Γνωρίζει ότι μόνο οι προτάσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου μπορούν να αποκαταστήσουν αδικίες, να αποκαταστήσουν την μεσαία τάξη και να οδηγήσουν στην ανάπτυξη της πραγματικής οικονομία». Και εδώ λείπει το σίγμα, ναι. Αλλά είπαμε. 

Το εκπληκτικό κατ’ αρχάς, ένα από τα εκπληκτικά, είναι το θράσος. Διότι, κάποιος μπορεί κάλλιστα να συζητήσει «ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη δεν ενδιαφέρθηκε για την πραγματική οικονομία, για την ποιότητα ζωής του κάθε νοικοκυριού, για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις», αλλά κάπου πριν αρχίσει τη συζήτηση οφείλει να θυμηθεί ότι η κυρία Άννα Κουκκίδου – Προκοπίου, που έκανε την ανακοίνωση, ήταν μέχρι πρότινος –μέχρι τη μετεγγραφή της στον Νικόλα συγκεκριμένα–  σχεδόν συναγερμικότερη της Πινδάρου.

Και, συνεπώς, είναι εκπληκτικό το ότι δεν ευαισθητοποιήθηκε καθ’ ον χρόνο η ίδια ήταν μέρος της αδιαφορίας που καταγγέλλει και το βίωσε αίφνης, μόλις κάτι μήνες πριν τις εκλογές και όταν άλλαξε στρατόπεδο. Το όνομά της ακουγόταν και για το ψηφοδέλτιο του ΔΗΣΥ στις τελευταίες βουλευτικές.

Αλλά, επί της ουσίας κιόλας, όταν εκπροσωπείς κάποιον ο οποίος έκανε τράμπα με τους κατόχους αξιογράφων συμφωνώντας να φεσώσει τον φορολογούμενο, μιας και μιλάμε «για την ποιότητα ζωής του κάθε νοικοκυριού, για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις», προκειμένου να τους αποζημιώσει με αντάλλαγμα τη στήριξή τους στην υποψηφιότητά του, είναι και λίγο αντροπή, δεν είναι;

Πόσω μάλλον όταν ο συγκεκριμένος όχι μόνο στήριζε την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης όσο ουδείς άλλος στη Βουλή, αλλά μιλώντας και για τις ικανότητές του, πέρα από το ότι τις μέρες του κουρέματος είχε δηλώσει στην τηλεόραση ότι η έξοδος από το ευρώ είναι επιλογή (!) και το ότι εκπροσωπείται στα οικονομικά από έναν επίσης πρώην (και) Συναγερμικό υποψήφιο (έστω και για λίγο) ο οποίος είχε κάνει το συγκεκριμένο σενάριο αυτοκτονίας παντιέρα του…

… πέρα λοιπόν από αυτά και πολλά άλλα, είναι ο υποψήφιος Πρόεδρος ο οποίος τις προάλλες δήλωσε ότι δεν τρέχει και τίποτα εάν καθυστερήσουμε την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Και το έκανε υπό πίεση προκειμένου να βρει κάτι για να στηρίξει τις εξωφρενικές προεκλογικές υποσχέσεις που μοιράζει.

Αγνοώντας τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε κάτι τέτοιο στην εικόνα της χώρας μας και την αξιοπιστία της διεθνώς. Αγνοώντας είναι η λέξη, πιστεύω, ναι.

Διότι αρνούμαι να πιστέψω ότι κάποιος, ακόμη και αυτός ο Νικόλας Παπαδόπουλος, θα μπορούσε συνειδητά να πει μια τέτοια αθλιότητα. Απλώς δεν αντιλαμβάνεται τι πραγματικά εισηγήθηκε προσπαθώντας, πάνω στην πίεση, να βρει ένα δεκανίκι για τον λαϊκισμό του ο οποίος έχει πλέον ξεφύγει.

Ετεροχρονισμένα ήρθαν βέβαια και οι ευαισθησίες για την «ποιότητα ζωής του κάθε νοικοκυριού», μια έννοια ουδόλως βατή για έναν άνθρωπο με την οικονομική επιφάνεια του Νικόλα Παπαδόπουλου, έστω και εάν η επιφάνεια αυτή προήλθε από τα κέρδη της μεταφοράς των δισεκατομμυρίων του Μιλόσεβιτς μέσω της Beogradska την οποία πληρώσαμε όλοι μας την ώρα του κουρέματος, όταν η ΕΕ ανέσυρε τον φάκελο της υπόθεσης εκείνης, διαλύοντας την όποια υπεράσπιση μπορούσαμε να προβάλουμε.

Ναι, είναι γεγονός πως εσχάτως πολλά νοικοκυριά, ειδικά στη δοκιμαζόμενη ύπαιθρο, τους συνοικισμούς και αλλού, βίωσαν αν μη τι άλλο τη δωρεά και την αντικατάσταση οικιακών συσκευών καθώς και άλλες μικροδωρεές.

Κανείς όμως δεν νομίζω πως πείθεται ούτε πως άλλαξε η ποιότητα ζωής τους ούτε και πως αυτοί που τις χάρισαν θα μπορούσαν ποτέ να το αντιληφθούν.

Ευτυχώς, πάντως, που ο Μιλόσεβιτς πέθανε νωρίς. Γιατί αν ζούσε δεν θα άντεχε για πολύ ακόμη.

Και κάποιοι θα είχαν το κρίμα του. Ή θα έπρεπε έστω!


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Πλάι στην «Αφρίκα»; Κάποιοι λέμε σίγουρα. Εσείς, όμως, είστε σίγουροι;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 12:53 (τελευταία ενημέρωση 12:53)

ΑΠΟΨΗ

Μόνο με λύση ( Η άποψη της εφημερίδας «Π»)

Πολίτης News, 11:39 (τελευταία ενημέρωση 11:39)

ΑΠΟΨΗ

Ιδού το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 11:27 (τελευταία ενημέρωση 11:27)

Επιστροφή
στην αρχή