Η πιο τραγική πτυχή του Brexit μας αφορά. Άμεσα και απόλυτα

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Ο Φάρατζ «εξαφανίστηκε» όπως και οι άλλοι άθλιοι του είδους αφήνοντας τη χώρα στη μοίρα της. Εμείς επιβάλλεται να δούμε προσεκτικά την ιστορία αυτή.

Θυμάστε, βέβαια, πώς φτάσαμε στο Brexit. Το πρώτο πληθυντικό δεν είναι τυχαίο. Θα το δούμε μετά.

Ένας ανεπαρκής και ανεύθυνος πρωθυπουργός, o Ντέιβιντ Κάμερον, έριξε την ιδέα λαϊκίζοντας το 2013. Ήταν τρία χρόνια μετά την άνοδό του στην εξουσία και δύο χρόνια πριν από τις επόμενες γενικές εκλογές.

Υποσχέθηκε, πιπιλώντας αδιαλείπτως και στη συνέχεια την καραμέλα ότι, εάν οι πολίτες τον επανεξέλεγαν, θα διοργάνωνε δημοψήφισμα δίνοντάς τους την ευκαιρία να αποφασίσουν εάν θέλουν να μείνουν ή να φύγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το 2015 επανεξελέγη.

Και έτσι, το 2016 διοργάνωσε -μη έχοντας άλλη επιλογή- το δημοψήφισμα. Είχε προηγηθεί μια πρωτοφανής καμπάνια στην οποία οι υποστηρικτές της αποχώρησης από την ΕΕ είχαν πει στη βρετανική κοινή γνώμη όσα ψέματα δεν είχε ακούσει για πολλές δεκαετίες μαζεμένα.

Το κλίμα τρομοκράτησης της κοινής γνώμης, με θεωρίες συνωμοσίας κυρίως, είχε συνδυαστεί με αμέτρητες ψευδαισθήσεις που καλλιεργήθηκαν για… ανάκτηση τάχα της ικανότητας του Ηνωμένου Βασιλείου να ελέγχει τα του οίκου του –η οποία δεν είχε ποτέ χαθεί– για σταθεροποίηση της οικονομίας που ήταν μια χαρά –και παρά τις προειδοποιήσεις ειδικών ότι θα συνέβαινε το αντίθετο, ακριβώς και αυτό έγινε– και για πολλά πολλά άλλα.

Οπότε, στις 23 Ιουνίου 2016 και με το ένα τρίτο των υπηκόων της χώρας να αδιαφορεί και να μην πηγαίνει καν στην κάλπη –εξαιρετικά σημαντικό κι αυτό– ο παροξυσμός κέρδισε. Και το 51,89% των ψηφοφόρων που ψήφισαν είπαν «ναι» στην έξοδο από την ΕΕ.

Ήταν μια απόφαση-σοκ, η οποία οδήγησε τον Κάμερον σε παραίτηση –αφού είχε υποστηρίξει την… παραμονή στην ΕΕ– και τους «σκληρούς» των Συντηρητικών στην εξουσία. Ανάμεσά τους και ο πλέον φαιδρός των δημαγωγών του κόμματος ίσως, ο Μπόρις Τζόνσον.

Στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι τον Μάρτη του 2017, όταν και το Λονδίνο ενεργοποίησε το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας για έξοδο από την ΕΕ, τα ψέματα που είχαν ειπωθεί στους πολίτες της χώρας αποκαλύφθηκαν ένα προς ένα, προκαλώντας αμηχανία αλλά και οργή σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου που εξαπατήθηκε και ο οποίος κατάλαβε ότι οι υποσχέσεις ήταν αβάσιμες. Και οι φόβοι ακόμη χειρότερα.

Κανείς στον έξω κόσμο δεν έδειχνε και δεν δείχνει ακόμα να αντιλαμβάνεται –πέρα από μερικούς ακραίους και φαιδρούς εννοείται– γιατί το Ηνωμένο Βασίλειο έλαβε αυτή την παράλογη απόφαση. Ακόμα και σύμμαχοι της χώρας εκτός της ΕΕ προειδοποιούσαν και προειδοποιούν ότι οι συνέπειες θα είναι μεγάλες, σε μια χώρα μάλιστα που η οικονομία της δοκιμάζεται πλέον.

Οι δε δημαγωγοί εξαφανίστηκαν σχεδόν όλοι. Αποφεύγουν τη δημόσια συζήτηση αφού γελοιοποιούνται αλλά και εκτίθενται για τα ψέματα που είπαν, συχνά εν γνώσει τους, στον κόσμο.

Τα βίντεο του Νάιτζελ Φάρατζ, άλλοτε ηγέτη του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), να εξευτελίζεται από πολίτες σε εκπομπές, «συμπληρώθηκαν» με την αποκάλυψη ότι αυτός ο τύπος εξασφάλιζε και ο ίδιος ευρωπαϊκά διαβατήρια για τα παιδιά του μέσω της Γερμανίδας συζύγου του, την ώρα που έπειθε τους συμπατριώτες του να εγκαταλείψουν την Ένωση, αφού πριν την παρουσίασε ως… αιτία κάθε κακού.

Η Τερέζα Μέι, η οποία διαδέχθηκε τον Ντέιβιντ Κάμερον και η οποία πέρσι απέτυχε να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στις εκλογές-εξπρές στις οποίες κατέφυγε, κατέληξε σε μια συμφωνία για το Brexit με την ΕΕ, η οποία όμως ούτε και η ίδια δεν δείχνει να καταλαβαίνει πώς θα εφαρμοστεί αφού είναι ένα γενικόλογο και ασαφές κείμενο, λόγω των διαφορών.

Η ΕΕ δεν φταίει. Ήδη από το 2013 είχε προειδοποιήσει τον Κάμερον ότι μια αποχώρηση δεν θα οδηγούσε σε α λα καρτ επιλογή από πλευράς του Λονδίνου των όρων μιας μελλοντικής του σχέσης με τους εταίρους του και θα συνεπάγετο το ανάλογο οικονομικό κόστος. Προϋπολογισμένο σε δεκάδες δισεκατομμύρια.

Κάτι που είχε όχι μόνο αγνοηθεί, αλλά και χλευαστεί δημόσια τότε, ξανά και ξανά, από τους εξαφανισμένους σήμερα πρωτεργάτες της ιδέας. Αυτούς οι οποίοι με τις απομονωτικές τους εμμονές οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και τον πλανήτη να διερωτάται πού πήγε η σοβαρότητα η οποία πάντοτε τη χαρακτήριζε.

Τα πράγματα έγιναν απείρως χειρότερα την Τρίτη και την Τετάρτη που μας πέρασε.

Διαβάστε επίσης: Το Brexit και o Αναστασιάδης ως μάντης κακών

Την Τετάρτη ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών Φίλιπ Χάμοντ αποκάλυψε πως με βάση τη μελέτη που ετοιμάστηκε οποιαδήποτε μορφή και εάν έχει το Brexit θα αφήσει το Ηνωμένο Βασίλειο σε χειρότερη κατάσταση συγκριτικά με το αν παρέμενε στην ΕΕ! Αυτό που όλοι οι άλλοι έλεγαν εδώ και χρόνια.

Τι μπορεί να κάνει όμως το Λονδίνο; Ένα σενάριο θα ήταν ένα νέο δημοψήφισμα αφού όλοι εκτιμούν πως το αποτέλεσμα το 2016 θα ανατραπεί ίσως με μεγάλη άνεση.

Εκεί όμως έρχεται και η Τρίτη...

Διότι τότε ήταν που το Δικαστήριο της ΕΕ (ΔΕΕ) αποφάνθηκε πως αν και η ενεργοποίηση του Άρθρου 50 μπορεί να γίνει μονομερώς, εάν και εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο, η διαδικασία διακοπής της πορείας εξόδου μετά από αίτηση της χώρας πρέπει να αποφασιστεί από τα υπόλοιπα μέλη. Ομόφωνα μάλιστα. Και όλοι καταλαβαίνουν τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Σε πιο απλό και λαϊκό ύφος: Διάφοροι καραγκιόζηδες –συγχωρέστε μου την έκφραση αλλά εδώ κυριολεκτώ– χρησιμοποιώντας τα social media και αμέτρητα ψέματα κατάφεραν να τρομοκρατήσουν μια ολόκληρη χώρα, συνεπικουρούμενοι από κύκλους συντηρητικούς έως ακροδεξιούς αλλά και άλλους, δογματικούς της Αριστεράς οι οποίοι ονειρεύονται τη νεκρανάσταση άλλων καταστάσεων.

Και βεβαίως το 1/3 (και των... «ψαγμένων») που δεν πήγε να ψηφίσει.

Αυτός ο ετερόκλητος συρφετός της εσωστρέφειας και της φαιδρότητας παρέσυρε μια ολόκληρη χώρα στη σημερινή της κατάσταση: να είναι εκτός της ΕΕ ουσιαστικά, να έχει καταλάβει ότι είναι καλύτερα εντός αλλά η ηγεσία της να μην τολμά να το παραδεχθεί και να μην ξέρει εάν μπορεί πια πρακτικά να ανατρέψει μια ζημιογόνα για τη χώρα πορεία.

Το απόλυτο Fuckup. Μιλάμε για το Ηνωμένο Βασίλειο, έτσι; Μια χώρα που, παρά τα πολλά της κουσούρια, ήταν μέχρι εκείνη τη μέρα του 2013 υπόδειγμα επάρκειας και σοβαρότητας συστήματος και θεσμών σε όλο τον κόσμο. Και σήμερα μοιάζει με ανέκδοτο.

Γιατί είπα «φτάσαΜΕ στο Brexit»;

Για το τελικό ερώτημα: Εάν μια τέτοια χώρα βρίσκεται σ’ αυτό το χάλι πια, σκεφτείτε τι μπορεί να κάνουν οι ίδιοι τύποι και η αδιαφορία μας, εδώ, σε εμάς. Το σενάριο δεν είναι βέβαια το Cyexit. Είναι η επικράτησή τους. Και η αδιαφορία μας.

Αλλά και το ότι δυστυχώς πάλι δεν θα διδαχτούμε από το πάθημα των Βρετανών. Και όχι μόνο.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Αλυσοδεμένοι και ηλίθια βολεμένοι

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 22.01.2019

ΑΠΟΨΗ

Ευρωεκλογές: Θα αλλάξουν τα πράγματα αυτή τη φορά

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 22.01.2019

ΑΠΟΨΗ

Πολιτικά ομιλούντες για τη Δικαιοσύνη και ποιοι πρέπει να παραιτηθούν;

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 22.01.2019

Επιστροφή
στην αρχή