Η παρέα των αστεριών (Της Μαριλένας Ευαγγέλου)

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η παρέα των αστεριών μετρούσε όλο και λιγότερα μέλη καθώς η παιδικότητα έδινε τη θέση της στην εφηβεία. Μετά ανακαλύφθηκαν τα τηλεσκόπια...

Η ασημόσκονη χαράζει το μαύρο του ουρανού καθώς σχηματίζει μια φωτεινή καμπύλη που οδηγεί προς τη Γη. Και πριν προλάβουμε να την αρπάξουμε, χάνεται κάπου στα μέσα της διαδρομής. Η ουράνια συμμετρία διαταράσσεται ξανά και ξανά και ξανά…

Είναι Αύγουστος. Καμιά τριανταριά χρόνια πριν. Στην κορυφή μιας βουνοπλαγιάς, σε ένα χωριό λίγο πιο κάτω από το Τρόοδος, μακριά από τα φώτα της πόλης, δέκα παιδικά κεφαλάκια έχουν καρφωμένο το βλέμμα προς τον ουρανό. Μετράνε τα άστρα. Αυτά που πέφτουν σωρηδόν κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Ανάμεσά τους κι εγώ.  Μια ασυνήθιστη ησυχία διαδέχεται τις κραυγές χαράς και γέλιου της μέρας από τα παιχνίδια και τις ζαβολιές που τρελαίνουν με θυμό τους ντόπιους κατοίκους του χωριού. Απόλυτη σιωπή. Η οποία παραβιάζεται μόνο στην αναφώνηση του πρώτου που θα πει «να κι άλλο». Σχεδόν αυτόματα και ταυτόχρονα όλα τα κεφάλια στρέφονται προς την κατεύθυνση που δείχνει ο δείκτης του δακτύλου.

Φωνήεντα θαυμασμού ακολουθούν και μετά πάλι σιωπή. Μια εσωτερική διαδικασία. Πολύτιμη, ανεκτίμητη. Να σκεφτούμε την επόμενη ευχή. Μια ευχή για κάθε πεφταστέρι. Και αυτή η ευχή πρέπει να είναι μυστική. Αν την πεις, δεν θα μπορέσει ποτέ να πραγματοποιηθεί.

Αυτοί ήταν οι κανόνες της παρέας. Κρυβόμασταν στη βουνοπλαγιά να μην μας βρουν οι γονείς μας. Όσο προχωρούσε η ώρα προς το ξημέρωμα, τόσα περισσότερα ήταν τα πεφταστέρια. Κι εμείς θέλαμε να τα αρπάξουμε όλα. Κι αυτοί, κάθε χρόνο ξεχνούσαν ότι θα βγαίναμε για αστρομάζεμα. Ανήσυχοι μας ανακάλυπταν πρωινές ώρες και μας τραβολογούσαν κυριολεκτικά με το ζόρι και με καβγάδες να ξεκολλήσουμε από τη βουνοπλαγιά. 

Αυτή η ανάμνηση έρχεται στο μυαλό μου κάθε Αύγουστο. Με την ίδια παιδική παρέα να μετράμε τα άστρα. Κάθε χρόνο… μέχρι που μεγαλώσαμε. Και συνειδητοποιήσαμε πως το θαύμα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα καλά τεκμηριωμένο αστρολογικό φαινόμενο. Και η πεποίθηση ότι οι ευχές για κάθε αστέρι που έπεφτε θα πραγματοποιούνταν, παιδική αφέλεια…

Η παρέα των αστεριών μετρούσε όλο και λιγότερα μέλη καθώς η παιδικότητα έδινε τη θέση της στην εφηβεία. Μετά ανακαλύφθηκαν τα τηλεσκόπια. Ξεπετάχθηκαν αστρονόμοι και αστροπαρατηρητές, οι οποίοι έδιναν λεπτομερέστατη εξήγηση του φαινομένου, το οποίο πήρε πλέον και όνομα: «Περσείδες», επειδή το ακτινοβόλο σημείο των μετέωρων προβάλλεται στον αστερισμό του Περσέα, φαίνεται δηλαδή σαν να έρχονται από την κατεύθυνση αυτή.

Σήμερα είναι η μέρα τους. Και δεν θα βρίσκομαι στη σκοτεινή βουνοκορφή του απόμερου χωριού στους πρόποδες του Τροόδους. Από τότε έχω να απολαύσω το φαινόμενο. Τα τελευταία χρόνια, δεν γυρίζω καν το κεφάλι προς τον ουρανό. Η μαγεία έχει χαθεί. Την πήρε το τηλεσκόπιο.


Επιστροφή
στην αρχή