Η παρατήρηση της κυρίας Λέλλας

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ

Η κυρία Λέλλα γυρίζει μες στην αυλή τζ'αι κάμνει παρατηρήσεις. Πολλές. Διάφορες. Κρατά κάμποσες κολλούες κάτω που την μασχάλη της τζ'αι γυρεύκει

Η κυρία Λέλλα γυρίζει μες στην αυλή τζ'αι κάμνει παρατηρήσεις. Πολλές. Διάφορες. Κρατά κάμποσες κολλούες κάτω που την μασχάλη της τζ'αι γυρεύκει μαθητές, παρακολουθεί κλάτσες, φούστες, παντελόνια, τουαλέττες. Παρακολουθεί τον κήπο, τις τάξεις, την καντίνα, τα σκουλαρίκια, τα γένια, τα μαλλιά, τζ'αι τα θρανία. Παρακολουθεί τους τοίχους, την ώρα προσέλευσης του μαθητή στην τάξη. Παρακολουθεί την ώρα προσέλευσης του καθηγητή στην τάξη. Παρακολουθεί την αναχώρηση και των δύο.

Ακούει την φασαρία μέσα στην τάξη. Φωνάζει. Τσιριλλά. Παουρίζει. Σε σένα που ξέχασες το απουσιολόγιο. Σε σένα που δεν κλείδωσες την τάξη. Που ξέχασες τα κλειδιά σου. Που είσαι αχτένιστος. Που δεν παρακολουθείς την Τρίτη το πρώτο διάλειμμα την καντίνα. Που πάρκαρες στο πάρκινγκ του διευθυντή. Το να είσαι η κυρία Λέλλα είναι κάτι πολύ δύσκολο κι ας μην το καταλαβαίνεις από την αρχή. Γιατί η κυρία Λέλλα δεν είναι, έγινε. Με εκπαίδευση μεγάλη από ένα καταπληκτικό σύστημα που ξέχασε την αξία της χαράς και της καλημέρας και την κούρτισε να είναι τούτη που είναι, να το υπηρετεί πιστά, να μην σκέφτεται. Και έτσι το αναπαράγει. Χωρίς απόκλιση από τις αρχές.

Αλήθεια ποιες είναι τούτες; Μήπως οι ελληνοχριστιανικές; Και πώς τις εννοεί ο σοφός; Μήπως τις εννοεί με έναν τρόπο που η κυρία Λέλλα τον καταλαβαίνει; Διότι η κυρία Λέλλα εκπαιδεύτηκε από τον σοφό. Δύσκολος ο δρόμος σου λέω. Ο εύκολος βέβαια είναι να πας να πληρώσεις για κανένα μεταπτυχιακό που το PHD SALES STORE κάποιου αμερικάνικου κολεγίου που ενημερώνει επίσημα τους καθηγητές για τα προγράμματά του με τις ευλογίες του υπουργείου ενώ οι καθηγητές περίμεναν να παρακολουθήσουν σεμινάριο για την Ειδική Αγωγή.

Μα πάλε δεν θα είναι αρκετό για να γίνεις Λέλλα. Και ενώ εδώ το «κυρία», μπροστά που το Λέλλα έφυγε, η Λέλλα προχωρεί. ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ. Θα κάνει λιγότερες παρατηρήσεις. Θα είναι κλεισμένη πολλές ώρες στο γραφείο της. Θα έχει μια γραμματεία να την βοηθά. Θα πίνει τον καφέ της σαν άνθρωπος στο μεγάλο της γραφείο. Θα έχει στυλ. Θα καλημερίζει γονιούς. Θα την προσκαλούν σε τσάγια της κοινότητας. Θα χοντρύνει. Θα γίνει περισσότερο λυπημένη. Θα γεράσει. Και τότε δεν θα κάνει καμιά παρατήρηση. Γιατί το ξέρει πως με την πρώτη που θα κάνει μετά τη λεπτή εκείνη γραμμή, θα την περιμένει στην είσοδο του σχολείου ένα ασθενοφόρο. Η κυρία Λέλλα εκτός από άτομο είναι και μια μηχανή. Που παράγει. Τους πολίτες του αύριο. Τη χαμένη ελπίδα, αφού ελπίδα χωρίς γνώση δεν μπορεί να παραχθεί. Και μεις κάνουμε πως τα ξέρουμε όλα. Οι γονιοί τα ξέρουν όλα. Και οι μαθητές νομίζουν πως τα ξέρουν όλα. Ώσπου να καταλάβουν πως δεν ξέρουν τίποτε και πως σήμερα για να ξέρεις κάτι αρκεί να προσποιείσαι πως το γνωρίζεις. 

 


Επιστροφή
στην αρχή