Οι νέοι που νίκησαν τα ναρκωτικά

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Από μικρό παιδί στις ουσίες, ο Γιάννης γνωρίζει τι εστί να σέρνεσαι εξαρτημένος. Την ξέρει αυτήν τη ζωή απ’ έξω κι ανακατωτά με όλα της τα ονόματα.

 Ο Πάκος, ο Γιάννης, ο Γιώργος. Τρεις από τους εθελοντές στο πρόγραμμα απεξάρτησης ΡΕΤΟ (ρέτο). Παιδιά που γνωρίζουν από πρώτο χέρι την κόλαση των ναρκωτικών. Παιδιά προικισμένα, ψυχές όμορφες που έπεσαν όμως στα δίχτυα του λευκού θανάτου. Κι αν στην αρχή ένιωθαν πως οι ουσίες «κατάπιναν» προβλήματα και προβληματισμούς, διαπίστωσαν στην πορεία πως ψεύτρα είναι η ηρωίνη. Και κλέφτρα. Κλέβει όνειρα και ελπίδες, νιάτα και ζωή. Και δίνει σε αντάλλαγμα στιγμές ψεύτικης ευτυχίας, σε έναν κόσμο πλασματικό που στην αρχή φαντάζει όμορφος. Μα δεν είναι… Ο Πάκος, ο Γιάννης, ο Γιώργος έμαθαν... Και έδωσαν τη δική τους μάχη για την απεξάρτηση. Μάχη δύσκολη, μα σαν θέλει η ψυχή όλα τα μπορεί… Όπως λέει κι ο Γιάννης, «χωρίς μάχη, δεν υπάρχει νίκη». Σήμερα, τα χέρια τους σφίγγουν τα χέρια άλλων ανθρώπων που έχουν ανάγκη να «καθαρίσουν» από τις ουσίες. Και τους δείχνουν τον δρόμο. Πόσα δάκρυα έχουν σκουπίσει αυτά τα χέρια, πόσο πόνο ένιωσε η ψυχή βλέποντας νέα παιδιά να υποφέρουν. Βράχοι, όμως, δίπλα σε όσους τους έχουν ανάγκη. Μέχρι το σώμα να μην είναι αδύναμο και ανήμπορο, μέχρι η ψυχή να ελευθερωθεί και να γεμίσει με αγάπη. Για το άτομό τους, για τη ζωή, για τον συνάνθρωπό τους…

Στο σπίτι της ελπίδας

Το ραντεβού με τα παιδιά είχε καθοριστεί πριν μία βδομάδα. Εξηγώντας μου πώς να φτάσω στο σπίτι, εκεί που λειτουργεί το πρόγραμμα απεξάρτησης του ΡΕΤΟ, αναφέρθηκαν σε έναν χωματόδρομο στα δεξιά του αυτοκινητόδρομου, προς Αγίους Τριμιθιάς. Ανηφορίζοντας οδικώς τον χωματόδρομο σκέφτομαι τους δεκάδες ανθρώπους που τον έχουν περπατήσει αναζητώντας την ελπίδα, θέλοντας την ψυχή και το σώμα τους «καθαρό» από κάθε εξάρτηση. Βλέποντας την πόρτα του σπιτιού σκέφτομαι πάλι χέρια τρεμάμενα να την κτυπούν ζητώντας βοήθεια. Και ανθρώπους να σφίγγουν αυτά τα χέρια, να τα κρατούν και να τα καθοδηγούν στην πραγματική ζωή. Αυτή τη ζωή με τα πάνω και τα κάτω της, τη ζωή που αντικατέστησαν με ψεύτικες εικόνες που διαρκούν λίγο…

Εννέα η ώρα το πρωί, ημέρα Πέμπτη. Ο Πάκος με περιμένει έξω από το σπίτι και με ξεναγεί στον χώρο. Το ξυπνητήρι είχε κτυπήσει πριν κανένα δίωρο. Εθελοντές και θεραπευόμενοι βρίσκονταν στα «πόστα» τους εκτελώντας συγκεκριμένη εργασία… Άλλος ετοίμαζε το μεσημεριανό φαγητό (μπριάμ περιλάμβανε το μενού για την ημέρα), άλλοι βρίσκονταν στο σπίτι και ασχολούνταν με την καθαριότητά του και άλλοι στα εργαστήρια πίσω από το σπίτι όπου γίνονται επιδιορθώσεις ηλεκτρονικών συσκευών. Στην άκρη βλέπω ένα παλιό ποδήλατο… «Θα το φτιάξουμε», λέει ο Πάκος. «Θα το κάνουμε καινούργιο». «Όπως και τις ταλαιπωρημένες ψυχές των ανθρώπων που βρίσκονται στο πρόγραμμα», τολμώ να πω. «Ακριβώς. Είναι και κάπως συμβολικό όλο αυτό. Δίνουμε νέα ζωή σε άψυχα αντικείμενα, τα μεταμορφώνουμε σε κάτι άλλο, καινούργιο. Έτσι προσπαθούμε και με τους ανθρώπους που εντάσσονται στο πρόγραμμα. Να τους βοηθήσουμε να αντιληφθούν ότι τα ναρκωτικά δεν είναι η λύση. Και δουλεύουμε στην ψυχή τους. Αυτή την ψυχή που προσπαθεί και θέλει να αλλάξει. Να απεξαρτηθεί από κάθε τι που την τρέφει με αρνητικά και δυσάρεστα συναισθήματα, να τη γεμίσουμε με αγάπη για τη ζωή και ελπίδα». Στο σπίτι με περιμένει ο Γιώργος και ο Γιάννης. Ο Πάκος πρέπει να αποχωρήσει λόγω μιας ειλημμένης υποχρέωσης που έχει… Ξενάγηση στο σπίτι. Για να διαπιστώσω ότι λάμπει από καθαριότητα. Για να δω τα δωμάτια με τις κουκέτες, εκεί που αλλάζουν οι ζωές συνανθρώπων μας. Εκεί που ο άνθρωπος μπορεί, αν ο ίδιος θέλει πραγματικά, να ελευθερωθεί. «Δύναμη χρειάζεται η ψυχή για να αντιμετωπίσει το κάθε τι που έρχεται», λέει ο Γιώργος, για να προσθέσει ο Γιάννης πως τα ναρκωτικά δεν είναι η λύση στα προβλήματα της καθημερινότητας.

Αγάπη χωρίς ανταλλάγματα

Από μικρό παιδί στις ουσίες, ο Γιάννης γνωρίζει τι εστί να σέρνεσαι εξαρτημένος. Την ξέρει αυτήν τη ζωή απ’ έξω κι ανακατωτά με όλα της τα ονόματα. Χόρτο, κόκα, χάπια, πρέζα… Από τα έντεκά του χρόνια μέχρι τα 21 του όλα τα είχε δοκιμάσει. Με όλα είχε πειραματιστεί. Για να μπει σε έναν λαβύρινθο που φάνταζε χωρίς έξοδο. Μέχρι που μια μέρα, μην αντέχοντας άλλο τον κόσμο των ναρκωτικών, κτύπησε τα πόρτα του ΡΕΤΟ στην Ελλάδα. Κι εκεί βρήκε την έξοδο από το αδιέξοδο… Εκεί, με τη βοήθεια άλλων εθελοντών, πήρε τα κλειδιά και άνοιξε την πόρτα στον παράδεισο. Μπορεί αυτός ο παράδεισος να μην έχει μόνο λουλούδια και αρώματα, όμορφος όμως είναι, όπως λέει. Γιατί, ο άνθρωπος είναι πραγματικά ελεύθερος. «Στα ναρκωτικά νιώθεις ελεύθερος αλλά δεν είσαι. Γιατί είσαι εξαρτημένος από τις ουσίες. Γιατί δεν μπορείς χωρίς αυτές, δεν λειτουργείς, δεν είσαι κανονικός άνθρωπος». Στο ΡΕΤΟ, λέει, γνώρισε την αγάπη. Την ανιδιοτελή αγάπη που προσφέρει άνθρωπος σε άνθρωπο. Την αγάπη χωρίς αντάλλαγμα. Και αυτήν την αγάπη δίνει σήμερα στους συνανθρώπους του που θέλουν να απαλλαγούν από τα ναρκωτικά. Όπως κάποτε που και εκείνον άλλα χέρια τον στήριξαν, έτσι κι αυτός σήμερα προσπαθεί να θεραπεύσει ψυχές ταλαιπωρημένες, καρδιές πληγωμένες, σώματα άρρωστα από την εξάρτηση. Θυμάται το σύνδρομο στέρησης τα βράδια που δεν μπορούσε να κοιμηθεί και τον «θεραπευτή» του να τον παροτρύνει να σηκωθεί από το κρεβάτι. Να είναι μαζί του μέχρι το πρωί και πίνοντας τσάι χαμομήλι να φιλοσοφούν τη ζωή με λόγια που άγγιζαν την καρδιά του. Με λέξεις που λειτουργούσαν θεραπευτικά στην ψυχή του. Με κουβέντες που γιάτρευαν το σώμα που πονούσε και υπέφερε από τη στέρηση. Τα κατάφερε και το παράδειγμά του γίνεται κίνητρο για άλλα παιδιά… Γίνεται η ελπίδα για μια καινούργια ζωή, μακριά από τις εξαρτήσεις.

Με το καλό νικάς το κακό

Έχοντας ως αρχή του ότι «με το αγαθό νικάς το κακό», ο Γιώργος έχει σκουπίσει από δεκάδες μάτια τα δάκρυα απελπισίας. Έχει σφίξει χέρια που έτρεμαν και έχει «αγγίξει» ψυχές που διψούσαν για απεξάρτηση. Υπομονετικά, με αγάπη, και μαθαίνοντας μέσα από τη δική του πικρή εμπειρία κατάφερε να ανακουφίσει ανθρώπους που βρέθηκαν ένα βήμα πριν τον θάνατο. Ο ίδιος δώδεκα χρόνια στην ηρωίνη. Δώδεκα χρόνια σκοπός της ζωής του μόνο η πρέζα. Κοιμόταν και ξυπνούσε με αυτήν την έγνοια. Την εξασφάλιση της δόσης του. Κι όλο οδηγείτο πιο κοντά στον θάνατο. Κι όλο έβλεπε να νιάτα του να χάνονται, τη ζωή του να καταστρέφεται μέσα από σύριγγες που καθημερινά τρυπούσαν το σώμα και την ψυχή του. Για να νιώσει για λίγο ελεύθερος, απαλλαγμένος από το πρόβλημα. Ώσπου να έρθει η ώρα που το σώμα χρειαζόταν κι άλλο ναρκωτικό. Κι αυτές οι στιγμές έγιναν χρόνια ολόκληρα. Μια μέρα όμως με ό,τι δύναμη ψυχής περίσσεψε, είπε φτάνει. Και έκανε τα λόγια του πράξη. Εντάχθηκε στο πρόγραμμα του ΡΕΤΟ και με πίστη τα κατάφερε. Τα ναρκωτικά αποτελούν γι' αυτόν παρελθόν. Προσπαθεί όλο και πιο πολύ να στηρίξει τους συνανθρώπους τους που περνούν από το μαρτύριο των ναρκωτικών και θέλουν να απεξαρτηθούν.

Με το καλό, λέει, νικάς το κακό. Κι αυτός προσφέροντας πολεμά το κακό. Πολεμά το καθετί που μπορεί να οδηγήσει νέους ανθρώπους στα ναρκωτικά. Πολύτιμη η συμβουλή του στα νέα παιδιά: Να είναι, λέει, ο εαυτός τους. Να μην επιχειρούν να γίνουν κάποιοι άλλοι. Να αγαπάνε αυτό που είναι, να έχουν πίστη στη ζωή και δύναμη ψυχής να λένε όχι σε οτιδήποτε τους στερεί την ελευθερία τους. Την πραγματική ελευθερία. Αυτήν που νιώθει ο άνθρωπος όταν δεν έχει εξαρτήσεις. Αυτήν την ελευθερία που δίνει πραγματικό νόημα στη ζωή.

Κατηφορίζοντας τον χωματόδρομο, σκέφτομαι αυτό το μεγάλο μάθημα ζωής που πήρα μέσα από τα όσα μοιράστηκαν τα παιδιά μαζί μου. Τίποτα δεν είναι τελικά αδύνατο όταν ο άνθρωπος το θέλει πραγματικά. Κι αυτά τα παιδιά, ο Πάκος, ο Γιάννης, ο Γιώργος -αλλά και όσοι ανήκουν στην οικογένεια του ΡΕΤΟ- μιλούν ανοικτά για την εμπειρία τους για έναν και μοναδικό σκοπό: Να αφυπνίσουν την κοινωνία για να δει το πρόβλημα των ναρκωτικών κατάματα. Να πείσουν τα νεότερα παιδιά να μην πειραματιστούν με τις ουσίες εξάρτησης. Και να στείλουν μήνυμα σε αυτούς που βρίσκονται στα ναρκωτικά ότι διέξοδος υπάρχει, εάν το θέλουν πραγματικά. Νιώθω πραγματικά ευγνώμων που γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους. Αισθάνομαι την αλήθεια τους και ελπίζω και εύχομαι να φτάσει σε ώτα ανοικτά. Γιατί, τα ναρκωτικά, όπως λένε, δεν είναι λύση. Γιατί όπως τα κατάφεραν αυτοί σίγουρα μπορούν και τα άλλα παιδιά που αυτήν τη στιγμή ζουν στην κόλαση των ναρκωτικών να απαλλαγούν. Γιατί κανένα άλλο παιδί δεν πρέπει να ζήσει το φρικτό μαρτύριο που έζησε ο Πάκος, ο Γιάννης, ο Γιώργος.

Εκεί που ζωντανεύει η ψυχή…

Το να πιάνεις στα χέρια ένα παλιό έπιπλο και να του δίνεις ζωή για τους περισσότερους από εμάς ενδεχομένως να μην έχει και τόση μεγάλη σημασία. Για τα παιδιά του ΡΕΤΟ όμως έχει τεράστια σημασία. Γιατί μέσα από την «αναγέννηση» ενός παλιού τραπεζιού, μιας καρέκλας ή ενός ερμαριού βλέπουν την ψυχή τους που έχει γεννηθεί ξανά. Βλέπουν τη δική τους προσπάθεια για αλλαγή, βλέπουν τη ζωή τους να αποκτά νόημα. Με αυτό το σκεπτικό λειτουργεί και το μαγαζί στη βιομηχανική περιοχή Έγκωμης. Ένα μαγαζάκι-σύμβολο της αναγέννησης της ψυχής. Ένας χώρος όπου τα χέρια των ανθρώπων που βρίσκονται στην απεξάρτηση ή που έχουν απεγκλωβιστεί από τα ναρκωτικά δίνουν ζωή σε παλιά αντικείμενα. Ένα αυτοκίνητο μαζεύει όλα όσα πετάμε… Αντικείμενα που αρχικά φαντάζουν άχρηστα και αχρείαστα, περίτεχνα και με αγάπη αποκτούν ζωή. Για να στολίσουν σπίτια και να θυμίζουν πως υπάρχει ζωή… Πως η αγάπη και η φροντίδα μπορούν να ξαναζωντανέψουν από ανθρώπινες ψυχές, μέχρι ένα έπιπλο που βρίσκεται παρατημένο και ξεχασμένο σε μια γωνιά του δρόμου…

Και εσύ μπορείς

Ο Οργανισμός ΡΕΤΟ Κύπρου «Πρόκληση της Ελπίδας» είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση με κοινωφελή, κοινωνικό μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Το θεραπευτικό πρόγραμμα ΡΕΤΟ Κύπρου είναι ένα δωρεάν πρόγραμμα απεξάρτησης, χωρίς υποκατάστατα, που απευθύνεται σε άτομα που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με εξαρτησιογόνες ουσίες και ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο. Η προσωπική εθελοντική εμπειρία και η αλλαγή στις ζωές των εθελοντών αποτελούν φάρο ελπίδας για τους ανθρώπους που εντάσσονται στο πρόγραμμα. Και βεβαίως, τεράστια και πολύτιμη βοήθεια. Το πρόγραμμα προσφέρει στήριξη, ιατρική και ψυχολογική, δωρεάν. Αυτήν τη στιγμή το πρόγραμμα λειτουργεί σε 32 χώρες και στέλνει το μήνυμα «κι εσύ μπορείς». Στην Κύπρο λειτουργεί τα τελευταία χρόνια και στο πρόγραμμα σήμερα είναι ενταγμένα 25 παιδιά.

Είσαι ελεύθερος πραγματικά; Αξίζει να συνεχίσεις να ζεις έτσι; Ερωτήματα τα οποία απαντώνται μέσα από το πρόγραμμα το οποίο δεν έχει σκοπό μόνο την απεξάρτηση του ατόμου από τις ουσίες, αλλά και την πρόκληση για μια ολοκληρωτική αλλαγή ζωής, η οποία θα συνοδεύεται από προσωπική και πνευματική ανάπτυξη. Ανάμεσα στις δραστηριότητες του οργανισμού περιλαμβάνεται:

- Η ενημέρωση και η καθοδήγηση των εξαρτημένων ατόμων.

- Η ενημέρωση και η υποστήριξη της οικογένεια των ατόμων με πρόβλημα εξάρτησης.

- Η ομάδα υποστήριξης, η οποία επισκέπτεται χώρους όπου συχνάζουν άνθρωποι με πρόβλημα ουσιοεξάρτησης δείχνοντας τον δρόμο της πραγματικής ελευθερίας του ατόμου.

- Ενημερώσεις σε σχολεία, σωφρονιστικά ιδρύματα κ.ά.

Να σημειωθεί ότι το ΡΕΤΟ χρηματοδοτείται από δωρεές φυσικών ή νομικών προσώπων, από την εισφορά αγαθών από εταιρείες ή οργανισμούς, από πώληση μεταχειρισμένων αντικειμένων στα καταστήματα που διαθέτει ο οργανισμός στην οδό Νέας Έγκωμης 11 (βιομηχανική περιοχή Έγκωμης), που προέρχονται από περισυλλογές και επισκευές αντικειμένων, όπως επίπλων, ηλεκτρικών συσκευών, οικοδομικών υλικών κ.ά. (παρέχονται σε χαμηλές τιμές) και από εργασίες που εκτελούν οι εθελοντές του προγράμματος, όπως μπογιατίσματα, μετακομίσεις κ.λπ. Όλα τα έσοδα του μαγαζιού και των εργασιών διατίθενται για τη βοήθεια των ανθρώπων που βρίσκονται στη θεραπεία και για τη λειτουργία του προγράμματος.


Επιστροφή
στην αρχή