Οι μόνοι που δεν δείχνουν να το καταλαβαίνουν είναι αυτοί

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Δεν είναι πολιτικό πια. Ο κόσμος κατάλαβε ότι δεν τους κόφτει. Ούτε για να έχει τα φάρμακα που χρειάζεται, ούτε πρόσβαση σε προσιτά καύσιμα και αγαθά.

Και ενώ έξω γινόταν ο κακός χαμός με τη νέα φασίζουσα μεθόδευση διαφόρων, αυτή με την προσπάθεια για επιβολή ελέγχων στην αγορά καυσίμων για προσωπική χρήση από τις μη ελεγχόμενες από την ΚΔ περιοχές και την ώρα που, στην ίδια τη Βουλή, το καζάνι της συμφωνίας για τον Συνεργατισμό έβραζε, ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ, ο Μαρίνος Σιζόπουλος, κατέθετε μια… αλλιώτικη πρόταση.

Προνοεί ότι: «πράξη δωρεάς ακίνητης ιδιοκτησίας προς πολιτικό κόμμα νομίμως εγγεγραμμένου κατά τις διατάξεις του περί Πολιτικών Κομμάτων Νόμου απαλλάσσεται από την καταβολή φόρου κεφαλαιουχικών κερδών κατά την εγγραφή της στο αρμόδιο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο επ’ ονόματι του εν λόγω πολιτικού κόμματος».

Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος ο οποίος απαιτεί λ.χ. «την αναγκαία λήψη δραστικών και αποτελεσματικών μέτρων για τον τερματισμό της προμήθειας καυσίμων» από τις μη ελεγχόμενες από την ΚΔ περιοχές, η οποία έχει ως συνέπεια αγορές καυσίμων 130.000 ευρώ –όλες κι όλες– με πιστωτικές κάρτες…

… και ο οποίος ζήτησε και έλαβε διαγραφή φόρου κεφαλαιουχικών κερδών 60.000 για πολυκατοικία που δώρισε στο κόμμα του ο Λυσσαρίδης το 2016, τώρα ζητά να γίνει και νόμος αυτή η απώλεια του κράτους και τα κόμματα –μαζί και το δικό του, όταν θα λάβει και την υπόλοιπη περιουσία του άκληρου Λυσσαρίδη– να μην πληρώνουν σεντ στο κράτος.

Δεν ανέμενα ο Σιζόπουλος μέσα στη φοβερή οικονομική του επιφάνεια να μπορούσε να καταλάβει τι σημαίνει λ.χ. για πολλούς το να γλυτώνουν 100 ευρώ τον μήνα σε καύσιμα ή να μπορούν να αγοράζουν φάρμακα τα οποία δεν δύνανται οικονομικά να αγοράζουν στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές. Και για να σας πω την αλήθεια το θέμα δεν είναι καν η αναλγησία του Σιζόπουλου.

Το θέμα είναι ευρύτερο. Διότι πράξεις κατάχρησης της νομοθετικής δυνατότητας δεν καταγράφει μόνο αυτός ο αχαρακτήριστος τύπος και το κόμμα του. Καταγράφουν όλα τα κόμματα, αποστερώντας εκατομμύρια από το κράτος και δημιουργώντας ετερόκλητες συμμαχίες για να περάσουν ο καθένας τα δικά του.

Βρίσκουν συμμάχους άλλοτε αδιανόητους, όπως εδώ η ΕΔΕΚ τον ΔΗΣΥ λ.χ., γιατί όλοι γνωρίζουν πως κάποια παρόμοια τράμπα θα θέλουν και αυτοί στο μέλλον και θα χρειαστούν τη βοήθεια αυτού που σήμερα τους τη ζητά. Η ουσία είναι πως όσα χάνει το κράτος από αυτή την κατάχρηση της εξουσίας που τους δίνει ο λαός, ειδικά σε τέτοιες δύσκολες εποχές, δεν είναι ευκαταφρόνητα.

Τα ποσά είναι τρελά αν τα βάλει κανείς μαζί και εάν σε αυτά προσθέσει πρώτον, ποσά που χάνονται λόγω καταστάσεων που δεν θέλουν να αγγίξουν όπως λ.χ. τα επτά εκατομμύρια ετησίως τα οποία δεν ζητούν από τους Τράγους για τη μισθοδοσία των κληρικών…

… και δεύτερον, ποσά που έχουν να κάνουν με δικές τους απολαβές και συμφέροντα, είτε μέσω της εγκληματικής διόγκωσης εκ νέου του μισθολογίου του Δημοσίου, είτε με τα over and above των όσων λαμβάνουν οι βουλευτές και οι υπόλοιποι αιρετοί.

Μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια τον χρόνο την ώρα που πολίτες εξευτελίζονται στα οδοφράγματα για πενταροδεκάρες ώστε να κάνει το κομμάτι του ο κάθε κομπλεξικός στην όποια υπηρεσία και όλοι τους μαζί και σε συνεννόηση ενίοτε.

Δεν ξέρω εάν προσέξατε πόσο διέφερε αυτή τη φορά η αντίδραση του κόσμου για τα καύσιμα ή ακόμη περισσότερο πόσο διαφέρει η αντίδρασή του για το ζήτημα των φαρμάκων από την άλλη πλευρά.

Έχω την αίσθηση πως για πρώτη φορά το θέμα δεν είναι καν πολιτικό. Ο κόσμος που αντιδρά προέρχεται εξίσου από όλες τις πολιτικές παρατάξεις και από όλα τα στρατόπεδα αντιλήψεων για τη λύση.

Είναι κόσμος ο οποίος έχει απαυδήσει γιατί έχει πια καταλάβει πως οι πολιτικοί του άρχοντες δεν ενδιαφέρονται εάν δεν μπορεί να βάλει φτηνά καύσιμα, να αγοράσει φτηνά ή έστω σε τιμές ανάλογες των μειωμένων πια απολαβών του τρόφιμα ή ακόμη χειρότερα, εάν δεν μπορεί να αγοράσει καν φάρμακα που χρειάζεται για να ζήσει.

Έχει καταλάβει ότι αυτή η φάρα ενδιαφέρεται (α) για την πάρτη της και για τα κόμματά της και (β) για τη διατήρηση των γεφυρών της με το χρήμα και εκείνους τους λίγους στα χέρια των οποίων έχουν συγκεντρωθεί σχεδόν τα πάντα πια σ’ αυτή τη χώρα.

Είναι ο κόσμος ο οποίος μέχρι πρότινος δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί το κράτος φροντίζει πρώτα τα καρτέλ των φαρμάκων λ.χ. και μετά την υγεία του ή τα ανάλογα των καυσίμων και μετά τη μοναδική δυνατότητα που έχει ο καθένας σε μια χώρα χωρίς δημόσιες συγκοινωνίες για να μετακινηθεί.

Ο κόσμος θέλει καύσιμα, φάρμακα και διάφορα άλλα βασικά σε προσιτές τιμές. Και τώρα κατάλαβε αφενός μεν πως μπορεί να τα εξασφαλίσει, αφετέρου δε ότι δεν οφείλει κάτι στον κάθε κερατά ο οποίος συνεχίζει να πολλαπλασιάζει τα εκατομμύριά του εις βάρος του και με σύμμαχο τους πολιτικούς που καλούν τον πολίτη-κορόιδο να στερηθεί για λόγους… πατριωτικούς τάχα.

Ο κόσμος εμπέδωσε πια πως πατριωτισμός είναι πρώτιστα να νοιάζεσαι για τους δικούς σου ανθρώπους στους οποίους μετριότητες όπως οι πλείστοι πολιτικοί που έχουμε οφείλουν το γεγονός ότι δεν ζουν στην αφάνεια αλλά στην επιφάνεια και συνήθως με άνεση ζηλευτή.

Οι μόνοι που δεν δείχνουν να το αντιλαμβάνονται είναι αυτοί.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το κουσούρι του κ. Οδυσσέα Μιχαηλίδη

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 23.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Σχεδιασμός εξάλειψης λίπους...

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 23.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Αναμένοντας το μοιραίο (Του Αντώνη Πολυδώρου)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ, 23.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή