Η μετά θάνατον κακοποίηση, οι κανίβαλοι και εμείς

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Καθώς έσκαγαν νέα «ιερά» ψέματα, τα ΜΜΕ διέσυραν το θύμα μετά θάνατον, ο Αρχιπαπάς έκανε μπίζνες εκτός και ο όχλος ζητούσε κρεμάλες. Μα, ποιος πάτος;

«… λέει ο Ταμασού, χωρίς να μας αποκαλύπτει τι ψήφισε και ο ίδιος τελικά στη Σύνοδο τη μέρα που υποδύθηκαν τους δικαστές καταργώντας ουσιαστικά τη Δικαιοσύνη και προλαμβάνοντας με μεγάλη ασέβεια την απόφασή της».

Όσοι και όσες διαβάσατε τη Στήλη χθες, ίσως θυμάστε την αναφορά. Δεν ήταν τυχαία. Βασιζόταν στα όσα είχα μάθει για τα πρακτικά της παρωδίας δίκης την οποία έστησε η Σύνοδος αλλά δεν μπορούσα να το γράψω ως γεγονός, όσο κι αν εμπιστευόμουν απόλυτα την πηγή μου, διότι δεν είχα δει ο ίδιος τα πρακτικά. Την επομένη αποκαλύφθηκαν στον Τύπο.

Και δικαίωσαν απόλυτα την πηγή μου. Ο Ταμασού επεχείρησε να επιρρίψει την ευθύνη στον Αρχιεπίσκοπο ο οποίος, σημειώστε, επίσης πιάστηκε να ψεύδεται λέγοντας πως «ως Εκκλησία δεν έχουμε τα μέσα που διαθέτει το κράτος και δεν έχουμε τα δεδομένα που έχει ενώπιόν του το δικαστήριο. Αρχή μας είναι να περιμένουμε τα πολιτικά δικαστήρια και να πάρουμε την απόφασή μας».

Κάτι που φυσικά και διαψεύδεται από το απλό γεγονός ότι το ψευδοδικαστήριο που έστησε η Σύνοδος έλαβε την αθωωτική απόφαση για τον ιερέα ΠΡΙΝ να βγει καν η απόφαση του δικαστηρίου. Όμως, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε για τα άθλια ψέματα όλων αυτών των γελοίων, τι λένε τα πρακτικά της «δίκης» για τη στάση του Ταμασού ο οποίος παρίστανε χθες τον σκληρό και άτεγκτο στην υπόθεση;

«Ο Μητροπολίτης Ταμασού εισηγείται όπως η Σύνοδος, επιδεικνύουσα την επιείκειαν αυτής, αποκαταστήσει, κατ’ οικονομίαν, τον ιερέα, ο ίδιος δε εις τοιαύτην περίπτωσιν θα καλέσει τον π. Στυλιανό Σάββα εις μετάνοιαν. ’Έχει αρκετά ταλαιπωρηθεί’, λέγει ο Μητροπολίτης Ταμασού, ’τόσον ό ίδιος όσον και η οικογένειά του’».

Συνεχίζουν τα πρακτικά: «Εξάλλου το δικαστήριον απαίτησεν όπως αυτός μη εργάζεται σε χώρους που απασχολούνται ανήλικοι, θα τοποθετήσει αυτόν ως εφημέριον εις το παρά την κοινότητα Μαλούντας κείμενον Ιερόν Ησυχαστήριον του Αγ. Μάρκου του Ευγενικού. Ο εν λόγω κληρικός θα καλύπτει παραλλήλως και τας λειτουργικάς ανάγκας προσκυνηματικού ναού παρά την κοινότητα Φικάρδου».

Και καταλήγουν με το... συμφέρον του Ταμασού: «Η προτεινομένη λύσις θα συμβάλει πρώτον εις την συνέχισιν της οικονομικής στηρίξεως του εν λόγω κληρικού, δεύτερον εις την οριστικήν επίλυσιν του δημιουργηθέντος εκ της αναχώρησης ως και της επιστροφής αυτού εις την κοινότητα προβλήματος και τρίτον θα απαλλάξει τον μητροπολίτην της φροντίδος της συνεχούς εκ περιτροπής αποστολής ιερέως προς κάλυψιν των αναγκών του εν λόγω ναού».

Αυτή ήταν η στάση του Μητροπολίτη!

Το αισχρότερο δε όλων, ήταν η προχθεσινή του δήλωση ότι οι ψυχολόγοι που είχαν μετακαλέσει, όπως είπαν, για να εξετάσουν τη μαρτυρία της Έλενας Φραντζή είχαν «αμφιβολίες περί της αληθοφάνειας της κατάθεσης». Διότι ο ειδικός ήταν ένας και μίλησε χθες λέγοντας πως ακριβώς το αντίθετο είναι που είπε στο πόρισμα που έδωσε!

Μάλιστα, κατήγγειλε δημόσια πως ενώ το πόρισμά του ήταν σαφές, οι συνοδικοί αρπάχτηκαν από μία πρόταση στην οποία έλεγε πως δεν μπορούσε να ξέρει κανείς με ακρίβεια λόγω της χρονικής απόστασης, την απομόνωσαν και αγνόησαν όλα τα άλλα τα οποία διαπίστωσε, με πρώτο την κακοποίηση που βίωνε η Έλενα Φραντζή, ως γεγονός.

Δεν ξέρω εάν δεν νιώθουν ντροπή για τη ξεφτίλα τους και το γεγονός ότι ψεύδονται τόσο απροκάλυπτα και προκλητικά. Ρωτάω κυρίως για τον Ταμασού, διότι ο άλλος ο άθλιος Βήτα είχε το θράσος να πει στη συνάδελφο Άντρη Δανιήλ η οποία τον πήρε για να του ζητήσει να κάνει μια δήλωση, το εξής: «Φτάνει, βαρέθηκα, είμαι στην Ιορδανία και με ενοχλείτε, έχω σημαντικά πράγματα να κάνω» (!). Ε μα κάνει μπίζνες!

Το σχόλιό της με καλύπτει πλήρως και σας το μεταφέρω: «Κανένα πρόβλημα Μακαριότατε, είναι μήπως σημαντική μια ζωή που χάθηκε εξαιτίας ενός κληρικού, που επιβραβεύεται από εσάς και ηρωοποιείται από κάποιους μετά βαΐων και κλάδων; Κανένα πρόβλημα Μακαριότατε, η κοινή γνώμη δεν τρώει πια κουτόχορτο...». Και μπράβο σου Άντρη.

Όμως μιλώντας για τον παράγοντα της ηρωοποίησης όπως και της καταδίωξης, οφείλουμε να σταθούμε σε δύο πράγματα. Πρώτον, τον απαράδεκτο ρόλο των ΜΜΕ τα οποία συνεχίζουν να δίνουν βήμα στον καταδικασθέντα και τη σύζυγό για να πουν την… «άλλη άποψη», με αποτέλεσμα να ακούμε ότι η Έλενα Φραντζή ήταν, λέει, τερατώδη πράγματα που αρνούμαι να μεταφέρω.

Είναι αίσχος αυτό που γίνεται από τα πλείστα ΜΜΕ.

Και είναι διασυρμός και κακοποίηση μετά θάνατον ενός παιδιού, την ώρα που απαράδεκτα δίδεται βήμα στον καταδικασθέντα από Επαρχιακό και από το Ανώτατο Δικαστήριο δράστη και στη σύζυγό του η οποία κακοποιούσε και εκείνη το θύμα, όπως διαπιστώνουν τα δικαστήρια. Και εναντίον της οποίας, μάθαμε χθες, εκκρεμεί επίσης δίωξη.

Δεν υπάρχει «άλλη άποψη» μετά από αυτές τις καταδίκες, συνάδελφοι. Και δεν είναι ο «πατήρ τάδε», ούτε και αλλάζει κάτι το σχήμα του. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος κρίθηκε ένοχος από τη Δικαιοσύνη.

Τα όσα ισχυρίζονται τώρα δεν τα είπαν ούτε στο Δικαστήριο ούτε ενόσω ζούσε το παιδί αυτό δημόσια. Τα λένε τώρα που δεν μπορεί πια να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Λυπάμαι, αλλά αυτό δεν είναι δημοσιογραφία. Όπως επίσης δεν είναι το να επιδεικνύεται μια τέτοια περιφρόνηση έναντι αποφάσεων ακόμα και της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου και μάλιστα αναίτια.

Και εν μέσω της αποκάλυψης των ψεμάτων και των προσβολών στη μνήμη ενός νεκρού και μάλιστα νεκρού από αυτοκτονία συνεπεία των όσων βίωσε και της «αποκατάστασης» του δράστη, να βαφτίζονται αυτές οι αθλιότητες ως «άλλη άποψη». «Άλλη άποψη» του δράστη και της συζύγου του για τη βάναυση συμπεριφορά της οποίας υπήρξε παραδοχή στο δικαστήριο!

Και την ώρα που μιλούν και οι ειδικοί, διότι μίλησε και η ψυχολόγος που κατάφερε να κάνει το θύμα να μιλήσει για πρώτη φορά και είναι ξεκάθαροι σ’ αυτά που λένε. Είναι ντροπή μας.

Ντροπή είναι επίσης να ζούμε σε μια χώρα όπου ο μέσος πολίτης που εκφράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν μπορεί να πει κάτι άλλο από την απαίτηση για κρεμάλες, για λιθοβολισμούς και άλλα απίστευτα τα οποία αμολούν, εδώ για τον δράστη, οι ορδές των ψεκασμένων. Δεν μπορούμε να παρακολουθούμε απλά τον διάλογο να παραδίδεται στη βαρβαρότητα και τα πρωτόγονα ένστικτα της κάθε και του κάθε αμπάλατου χωρίς να παίρνουμε θέση. Και χωρίς να κακίζουμε αυτό το φαινόμενο.

Η θέση; Είναι σαφής. Δεν χρειαζόμαστε να γίνουμε Σαουδική Αραβία, ούτε μας τιμά ο θαυμασμός στις μεθόδους τέτοιων κοινωνιών. Έχουμε δικαστήρια. Αποφάνθηκαν, καταδίκασαν τον δράστη και οφείλουμε, ακόμα και εκεί όπου οι ποινές κρίνονται ανεπαρκείς (συχνά λόγω της νομοθεσίας, έστω) να τα διαφυλάττουμε και να τα σεβόμαστε, με διάθεση κριτική και αυστηρή. Ώστε να βελτιώνονται.

Και φυσικά, να μην καταργούμε την κρίση μας παρασυρόμενοι είτε από επιδέξιες θεατρικές ερμηνείες, είτε από ένστικτα που μας οδηγούν στη βαρβαρότητα και στην εξώθηση ενδεχομένως σε βίαιες πράξεις και εγκλήματα.

Το εάν μια κοινωνία είναι κοινωνία ανθρώπων πολιτισμένων και όχι ημιάγριων Ουγκάνων δεν έχει να κάνει με τους άλλους αλλά με μας. Τον καθένα και την καθεμία μας ξεχωριστά.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Άλλαξε ο άδρωπος σιόρ;...Της Κατερίνας Ηλιάδη

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΛΙΑΔΗ, 13.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Πως η χρήση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων επηρεάζει το ηλεκτρικό σύστημα;

Πολίτης News, 13.11.2018

ΑΠΟΨΗ

«Δεν με κόφτει ρε κουμπάρε. Εγώ να είμαι καλά…» (Του Χρίστου Λαζανιά)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΖΑΝΙΑΣ, 13.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή