Η ματαιότητα της κυρίας Μαρίας

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ

Και ο τόπος γέμισε με σεμινάρια δημιουργικής γραφής, λες και όποιος τα παρακολουθήσει θα γίνει αυτόματα συγγραφέας και διανοούμενος.

Ώρα 10:30 μ.μ. Ο Κώστας βούλιαζε στον καναπέ. Παντρεμένος με την κυρία Μαρία, δασκάλα πρώτης τάξης δημοτικού. Από το χολ ακουγόταν μέσα-μέσα το διακεκομμένο του ροχαλητό. Η κυρία Μαρία χτυπούσε το πληκτρολόγιο του υπολογιστή νευρικά. Κάποια στιγμή της φώναξε. Μαρίααααα. Του απαντά: «Μα είπα σου θέλω χρόνο ρε Κώστα άφησμε ήσυχη». Ο Κώστας κλείνει τα μάτια και την ονειρεύεται όπως την πρωτογνώρισε. Πριν 15 χρόνια. Απλή και ανέμελη. Πρωτοδιόριστη στη Λάρνακα. Τότε του έκανε μεγάλη εντύπωση πόσο πολύ αγαπούσε τα παιδάκια. Έδινε τα πάντα για τη δουλειά της ψυχικά, δηλαδή συναισθηματικά. Την φαντάστηκε μάνα, αδελφή και ερωμένη. Σήμερα έχουν δύο παιδάκια. Και αυτά στο δημοτικό. Η Μαρία κουρασμένη δεν έχει χρόνο πια για ρομαντισμούς. Η εμπειρία τόσων χρόνων δουλειάς (η ίδια πια δεν το λέει λειτούργημα) την αποξένωσε από τον εαυτό της. Δεν το ήθελε όμως. Αλλιώς φανταζόταν την εξέλιξη της υπόθεσης. Μα χρόνο με τον χρόνο η δουλειά γινόταν όλο και πιο πολύπλοκη. Η διευθύντρια της ζητά να ετοιμάζει ένα σωρό φυλλάδια βασισμένα σε περίεργες ιδέες που οι γνώστες του χώρου ονομάζουν «νέα αναλυτικά προγράμματα». Κάποτε η κυρία Μαρία έσφυζε από φαντασία και προσμονή να πάει το πρωί στο σχολείο της να κάνει σπουδαία μαθήματα σε παιδάκια που τη θαύμαζαν, σε παιδάκια που μάθαιναν και αγωνιούσαν να μπουν στην τάξη. Σήμερα τρέχει πάνω-κάτω νιώθοντας όλο και πιο πολύ τη ματαιότητα και οι μαθητές της αγωνιούν για το πότε θα χτυπήσει το κουδούνι να βγουν διάλειμμα. Με τους συναδέλφους της τα συζητά σχεδόν κάθε μέρα. Όλοι μέσα στον ίδιο ποταμό. Να σκέφτονται γιατί κάνουν αυτά που κάνουν και ποιον εξυπηρετούν.

 

Η πολυπλοκότητα

Στην προσπάθειά τους οι θεσμοί της παιδείας να παράγουν έργο, περισπούδαστο και θαυμαστό, κατάφεραν να ζητούν το πάρεργο και να γεννούν το απόλυτο άγχος στον εκπαιδευτικό. Χρόνια τώρα οδηγείται η παιδεία σε όλο και μεγαλύτερη, ακριβοπληρωμένη πολυπλοκότητα ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Τα παιδάκια θέλουν απλώς να παίζουν, της είπε μια μέρα ο φίλος της ο Νίκος που και αυτός έχει γιο στο γυμνάσιο και αν και επιστήμονας ο ίδιος προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις εργασίες του μικρού και πελαγώνει. «Κάνε το μάθημα σου παιχνίδι», της επαναλαμβάνει με το ύφος αυτού που θέλει να πιστέψει στα ίδια του τα λόγια. Μα πού να του εξηγεί η κυρία Μαρία. Του μιλούσε γεμάτη θλίψη και απογοήτευση. Του είπε πως προσπαθεί… όσο της επιτρέπει το σύστημα. Ο σύγχρονος λοιπόν εκπαιδευτικός νιώθει το σύστημα σαν κάτι μακρινό και τεράστιο πάνω από τον ίδιο και έξω από την πραγματικότητα. Ποια είναι αυτή; Η απλότητα που χάθηκε μέσα στην αγωνία των αρμοδίων να προσαρμοστούν και καλά… σε ποιους άραγε καιρούς(;), κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Και ο τόπος γέμισε με σεμινάρια δημιουργικής γραφής, λες και όποιος τα παρακολουθήσει θα γίνει αυτόματα συγγραφέας και διανοούμενος. Έγινε και η γραφή ένα κλεισμένο συρτάρι, ένα σπουδαίο power point που μοιάζει με προσφορά δάνειου αυτοκινήτου από την τράπεζα. Όσοι τα παρακολουθούν το γράφουν στο βιογραφικό τους. Είμαστε μακριά από την ουσία και η κυρία Μαρία δεν χαϊδεύει τον κουρασμένο Κώστα της λέγοντάς του πως ακόμα τον αγαπά.

 

Χάθηκε στις σημειώσεις

Η ιστορία δεν είναι μελό αν και τελειώνει έτσι. Θα περίμενε κανείς να έχει κάτι από την ελπίδα και τη χαρά, μα η δασκάλα μας χάθηκε στις σημειώσεις της. Όταν την είδε ο επιθεωρητής της, της έβαλε άριστα για τη σπουδαία δουλειά που κάνει. Τα φυλλάδιά της ήταν τέλεια γραμμένα και προσαρμοσμένα στους δείκτες. Τα παιδάκια της τάξης φοβισμένα από την άγνωστη παρουσία συμμετείχαν όλα στο μάθημα. Μα κανείς εκείνη τη στιγμή δεν χαμογελούσε και ο επιθεωρητής βεβαίως δεν σημείωσε στις παρατηρήσεις του το γεγονός, αφού το συγκεκριμένο κουτάκι λείπει από τα φυλλάδια που κρατά στα χέρια του. Και ούτε πρέπει να μπει ποτέ.

 

 


Επιστροφή
στην αρχή