Η μάχη που δεν δώσαμε ποτέ...!

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο το αποτέλεσμα, όσο το πώς η Ελλάδα έφτασε σε αυτό. Χωρίς σοβαρή διαπραγμάτευση. Χωρίς να δώσει οποιαδήποτε μάχη

Τα Βαλκάνια παράγουν περισσότερη Ιστορία απ’ όση μπορούν να καταναλώσουν, είχε πει ο Τσώρτσιλ. Το ίδιο και χρόνια εθνικά ζητήματα. Και επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά από τις αντιδράσεις για τη συμφωνία στο «Μακεδονικό». Την επομένη της συμφωνίας ο Άριστος Μιχαηλίδης διερωτάτο «πώς τα καταφέρνουν (οι πολιτικοί σε Ελλάδα και Κύπρο) να τα κάνουν τόσο χάλι σε όλα τα εθνικά ζητήματα... αποδομώντας την Ιστορία και… διαγράφοντας τα εθνικά ζητήματα». Και προέβλεπε ίδια δεινά και για το Κυπριακό. Το ερώτημα όμως θα έπρεπε να ήταν πώς καταφέραμε να φτάσουμε στο σημείο που η Ελλάδα ήταν η μόνη σχεδόν χώρα που δεν αναγνώριζε τη «Μακεδονία» ως τέτοια. Σε μια συμφωνία στην οποία απέτυχε να συμβάλει και την οποία δεν είχε άλλη επιλογή παρά να δεχθεί. Και πώς γίνεται αυτοί που επέμεναν σε πολιτικές που διαμόρφωσαν αυτές τις πραγματικότητες να εμμένουν στις ίδιες πολιτικές, λες και η Ιστορία τους δικαίωσε;

Η συμφωνία προφανώς και δεν ήταν αυτή που θα έγραφε η ελληνική πλευρά αν συζητούσε μόνη της. Ούτε ήταν αποτέλεσμα τόσο της διαπραγμάτευσης. Υπήρχαν άλλωστε, από το 1995, δεδομένα που καθόρισαν λίγο-πολύ τις συνιστώσες και παραμέτρους εντός των οποίων θα εκινείτο ο οποιοσδήποτε συμβιβασμός (που θα έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα σε εθνικές ευαισθησίες, ανασφάλειες και μύθους). Είναι όμως μια συμφωνία που θέτει κανόνες που επιτρέπουν τη διμερή και διεθνή συμβίωση. Αναγνώρισε στους Σκοπιανούς το δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες» που μιλούν τη «μακεδονική». Το «δικαίωμα», δηλαδή, που είχαν πάρει μόνοι τους πριν από 75 τουλάχιστον χρόνια και το οποίο τους είχε ήδη αναγνωρίσει το 99,9% του πλανήτη. Και ως αντάλλαγμα έδωσε στην Ελλάδα τη σύνθετη ονομασία.

Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο το αποτέλεσμα, όσο το πώς η Ελλάδα έφτασε σε αυτό. Χωρίς σοβαρή διαπραγμάτευση. Χωρίς να δώσει οποιαδήποτε μάχη. Αν και είχε κάθε ευκαιρία να το πράξει, δεν το έκανε. Ούτε το 1992, όταν αρνούμενη να συζητήσει το πακέτο Πινέιρο (που πρόσφερε όσα σήμερα διεκδικούν αυτοί που φωνάζουν) οδηγούσε τα πράγματα στην Επιτροπή Μπαντεντέρ, η οποία έκρινε ότι η ανεξαρτητοποίηση της γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας δεν συνιστά απειλή για καμιά τρίτη χώρα (με τον Σαμαρά να σέρνει στη συνέχεια ολόκληρο τον ελληνισμό στη μαξιμαλιστική θέση τού «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα»). Ούτε στην «ενδιάμεση συμφωνία» του 1995 που γέννησε τον «θρίαμβο» της ελληνικής διπλωματίας «FYROM - ΠΓΔΜ» απέναντι στην καθημερινή χρήση της συνταγματικής ονομασίας από όλους διεθνώς. Ούτε επί Κ. Καραμανλή, όταν η Ελλάδα, απαλλαγμένη από τις οποιεσδήποτε πιέσεις του διεθνούς παράγοντα χάρη στη στάση του εθνικολαϊκιστή Γκρούεφσκι, για μια επταετία επαναλάμβανε πως όχημα του αλυτρωτισμού είναι το όνομα του κράτους και αρνείτο να συζητήσει οτιδήποτε, χάνοντας την ευκαιρία του 2008. Ούτε από τις κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου και Σαμαρά. Οι ιστορικές ευκαιρίες αφέθηκαν. Ο ιστορικός χρόνος χάθηκε.

Όλο αυτό το διάστημα το πολιτικό δυναμικό της Ελλάδας επέλεξε να διαπραγματευτεί με στόχο το εσωτερικό ακροατήριο παρά τη συμφωνία. Χωρίς σχέδιο, συναίσθηση των διεθνών συσχετισμών, χωρίς διάθεση συνεννόησης, προτάσσοντας συνεχώς κόκκινες γραμμές, διαμόρφωσε εντός κοινωνίας συνειδήσεις και παγίωσε αντιλήψεις που εγκλώβισαν τη χώρα σε εντελώς ανεδαφικές αξιώσεις που δεν μπορούσε να επιτύχει. Αυτό ίσως εξηγεί και γιατί η μάχη δεν δόθηκε ποτέ. Ήταν τέτοιοι οι μύθοι και οι αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν, η απειλή και το διακύβευμα διογκώθηκαν σε τέτοιο υπέρμετρο βαθμό από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, που από ένα σημείο και μετά είχε γίνει ξεκάθαρο ότι δεν θα μπορούσε να κερδηθεί. Στη βάση, τουλάχιστον, της διαχρονικής ρητορικής και δεδηλωμένων στόχων. Ενώ γνώριζαν ότι ο χρόνος κυλούσε σε βάρος της Ελλάδας, το κόστος της διαχείρισης της οποιασδήποτε συμφωνίας ήταν τέτοιο που κανείς δεν ήθελε να το αναλάβει. Από τη στιγμή, όμως, που ο «χρήσιμος» Γκρούεφσκι έφυγε από τη μέση και η ρητορική και οι αξιώσεις της άλλης πλευράς άλλαξαν, ο Τσίπρας βρέθηκε ενώπιον ελάχιστων επιλογών.

Η ίδια αναποφασιστικότητα, η ίδια τάση για λαϊκισμό, για διαπραγμάτευση με στόχο την κοινή γνώμη παρά τη λύση, η ίδια υποκρισία να κάνουμε πως δεν αντιλαμβανόμαστε πού οδηγεί αυτή η διαχείριση κρατά για χρόνια παγιδευμένο στην ίδια πορεία και το Κυπριακό. Το οποίο η πάροδος του χρόνου μαζί με την επιλογή μας να επιμένουμε σε αξιώσεις που γνωρίζουμε πως καμιά συμφωνία δεν μπορεί να επιτύχει έχουν οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο μεταξύ της δεδομένης ανάγκης για επίλυσή του και της αδυναμίας της εκάστοτε ηγεσίας να το πράξει. Θέτουμε κόκκινες γραμμές, όπως η Ελλάδα, απορρίπτουμε κάθε συνθηκολόγηση με τον εχθρό, επικαλούμαστε τη λαϊκή ετυμηγορία. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην τερματιστεί η ψευδαίσθηση. Η διαιώνιση του προβλήματος, όμως, δεν θα σταματήσει τις εξελίξεις, δεν θα αλλάξει τις πραγματικότητες (αν κάτι θα κάνει, θα είναι να καταστήσει την αναγκαία κατάληξη ακόμα πιο επώδυνη). Ούτε θα διαφοροποιήσει την ουσία του διλήμματος, ενώπιον του οποίου κάποια στιγμή θα βρεθούμε.

Διότι αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όσοι κρατούν τη χώρα παγιδευμένη στο status quo (και όσοι ανησυχούν μπας και ξεφύγουμε από αυτό) είναι πως δεν είναι από εμάς που εξαρτάται το αν θα έχουμε εξελίξεις. Από τη στάση μας απλώς εξαρτάται τι εξελίξεις θα έχουμε. Κυρίως όμως πως, όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, το πιο τραγικό κομμάτι της συμφωνίας δεν θα είναι το αποτέλεσμα. Αλλά η βεβαιότητα πως ποτέ δεν δώσαμε τη μάχη για κάτι καλύτερο.

antopoly@cytanet.com.cy

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή