Η λύση, ο Χάιντ και η μυθοπλασία των σημειώσεων (μας)

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Στα δυό στενά που ξαναβρέθηκε, οι σημειώσεις γίνονται έγγραφα και τα σενάριά του γεγονότα. Τι άλλο να κάνει; Η απροθυμία του όμως τον αποκαλύπτει...

Εγώ πάντως ανησυχώ. Ανησυχώ πως μια από αυτές τις μέρες θα τον πετύχουν πάλι με κάνα - δυο μπουκάλια, σόρι… ποτήρια, παραπάνω οι συνάδελφοι, θα πετάξει κάποιος από αυτούς τη λέξη «λύση» σε κάποια ερώτηση και, ο άλλος θα εκραγεί. Θα θρηνήσουμε θύματα!

Μιλάμε, ούτε ο Τάσσος δεν είχε πάθει τέτοια αλλεργία με αυτή τη λέξη. Φλίχτενες βγάζει.

Ο Τάσσος, περίμενε τουλάχιστον να ακούσει με ποια αφορμή γινόταν η χρήση αυτού του όρου. Σκοτείνιαζε anyway στο άκουσμά του, αλλά εάν δεν ήταν του Κυπριακού η υπό αναφορά λύση, όλα καλά. Απαντούσε μια κάποιο ψέμα, συνήθως.

Αυτός, είναι σε φάση Τζέκιλ και Χάιντ. Πλέον, πίσω στον Χάιντ για τα επόμενα χρόνια, φοβάμαι.

Τόση είναι η μανία του να δώσει... πασαπόρτι και στη λύση –εδώ σε τόσους και τόσους, η Οικογένεια ειδικεύεται στον τομέα- και την ίδια ώρα να πείσει το μέσο ζωντόβολο ότι δεν τα τίναξε όλα στον αέρα για τις εκλογές, που άρχισε πάλι να βγάζει τις σημειώσεις της δικής μας πλευράς, να τις βαφτίζει έγγραφα, να φτιάχνει αληθοφανή σενάρια και να κάνει αυτό που είχε κάνει και τότε που μας είχε στείλει τα «έγγραφα».

Εκείνων των δημοσιογράφων που δεν είχαμε υιοθετήσει αμάσητη την… «πατριωτική γραμμή» του Προέδρου και την επιλογή του να τουμπάρει τον διάλογο για να βάλει τη φουστανέλα και να κερδίσει πανηγυρικά τις προεδρικές. Και φυσικά άλλα πολλά μαζί τους, με πρώτη τη διατήρηση της εύνοιας των Ρώσων αλλά και τον επαναπατρισμό της ακροδεξιάς που είχε χάσει το κόμμα του.

«Αγαπητέ μου Κώστα», είχε γράψει χειρόγραφα πάνω στο επιστολόχαρτο με τη χρυσή αναγραφή Προεδρικό Μέγαρο, Κυπριακή Δημοκρατία κ.λπ. μέσα στο, φάκελο με τις σημειώσεις - «έγγραφα» που μας είχε στείλει και ο οποίος, φάκελος, έφερε τη σφραγίδα «απόρρητο». Τόσο απόρρητο, που εγώ που έλειπα ταξίδι τον είχα βρει κάτι μέρες μετά πάνω στο ξεκλείδωτο γραφείο μου.

Απόρρητο – ξεκούμπωτο ένα πράγμα.

Είναι μανούλα ο Αναστασιάδης στο να χαϊδεύει τη ματαιοδοξία των δημοσιογράφων, πράγμα καθόλου δύσκολο για να είμαστε και ειλικρινείς. Απλά, δεν το έχουμε όλοι ανάγκη... Τόση έστω.

Σου λέει, θα νιώσει πως είναι σπουδαίος εάν του τα στείλω και ασχέτως του τι έχει μέσα. Εδώ, σημειώσεις που δεν αποδεικνύουν κάτι αλλά -λέει το σκεπτικό του και εμπειρία του- η κολακεία κάτι θα αποφέρει. Τόσο lame πια; Και χειρότερα.

Έτσι, εβρισκόμενος και πάλι σε δύσκολη θέση, με τα Ηνωμένα Έθνη να ρίχνουν ευθύνες τις προάλλες και στις δύο πλευρές, αλλά πολύ περισσότερο στη δική μας, και να στέκονται ειδικά στη βοούσα απροθυμία του Προέδρου να κάνει το παραμικρό, που όχι θα προκαλούσε, αλλά έστω θα επέτρεπε την επιστροφή στον διάλογο, ο δικός μας επινόησε μια νέα ιστορία.

Την ιστορία με τη σύγχυση για τις αντιρρήσεις, τον άτακτο Άιντε που άιντε έκανε, λέει, λάθος και τα πράγματα τα οποία τελικά, έναν χρόνο μετά, ανακαλύψαμε ότι τάχα καταλήγουν σε μια παρεξήγηση περίπου και στη διαπίστωση ότι δεν εδόθη τελικό πλαίσιο Γκουτέρες στις δύο πλευρές.

Όλα αυτά με βάση κάτι το οποίο παρουσιάζεται ως τα πρακτικά της πλευράς μας, στην καλύτερη αλλά και τη μοναδική περίπτωση. Το «καλύτερη» έχει να κάνει με την ελπίδα να ανάγεται όντως σε εκείνη τη χρονική περίοδο το πρακτικό και να μην είναι… λογοτεχνικό έργο μεταγενέστερο. Κάτι που ενισχύεται και από την απορία γιατί δεν μας είχε σταλεί και αυτό, αφού μας έστειλαν όλα τα άλλα, και γιατί η κυβέρνηση περίμενε έναν χρόνο και κάτι για να το αφήσει να διαρρεύσει -ό,τι και να είναι τελικά- στον Τύπο.

Δεν φταίει ο Τύπος, τη δουλειά του κάνει. Η κυβέρνηση επίσης. Μόνο που εδώ δεν ξέρουμε εάν η δουλειά της είναι και η δική μας δουλειά ή εάν η έννοια είναι η στενότερη και η συνήθης, ειδικά επί των ημερών του συγκεκριμένου. Αυτό είναι το θέμα.

Το δε κυριότερο είναι πως μιλάμε και πάλι για ισχυρισμούς της δικής μας πλευράς. Τίποτα άλλο. Εν μέσω μάλιστα μιας εντελώς αρνητικής για τη συμπεριφορά μας αντίληψης από πλευράς ΟΗΕ.

Αντί να κάνει και πάλι αυτά τα μασκαραλίκια, ο Πρόεδρος θα μπορούσε πολύ απλά να απευθυνθεί στον ΟΗΕ και να πει το απλό: ζητώ άμεσα επανέναρξη του διαλόγου με βάση το πλαίσιο Γκουτέρες, διευκρινίζοντας ότι αυτές τις λίγες αλλά βασικές ενστάσεις που διατύπωσα τις διατηρώ. Αυτό μόνο.

Όμως τώρα που βρίσκεται στη φάση του Χάιντ, θα θυμάται σίγουρα πως και ο Τάσσος κάπως έτσι προκάλεσε τις συνομιλίες με την επιστολή του τότε και έτρεχε μετά να δει πώς θα τις ρίξει στα βράχια και θα κάνει το σχέδιο όσο χειρότερο γινόταν για να αποφύγει τη λύση.

Ο Αναστασιάδης δεν θέλει λύση. Ούτε οι γύρω του, ούτε τα συμφέροντα που τον στηρίζουν. Και είναι πια πεπεισμένος ότι μια βελούδινη διχοτόμηση είναι εφικτή, στη στεριά και στη θάλασσα. Και προτιμότερη. Όπως ακριβώς ήταν και ο Τάσσος.

Συνεπώς, γιατί να ζητήσει κάτι τέτοιο; Προτιμότερο είναι να επινοεί ιστορίες και σενάρια επί σημειώσεων και ας εκτίθεται.

Άλλωστε, πόσο περισσότερο μπορεί να εκτεθεί ο συγκεκριμένος;

Φοβάται ο βρεγμένος -ώς το κόκαλο κιόλας- τη βροχή;


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σε γνωρίζω από τη γεύση / του Εκμέκ την τρομερή

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

ΑΠΟΨΗ

Κυπριακό: Είτε λύση, είτε κρίση

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 14.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Δεν γκρεμίζουμε τα τείχη, ανοίγουμε πόρτες

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 14.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή