Οι κολόνες του Παρθενώνα, ο σταυρός του Κυρίου, το γοβάκι του αγίου

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Οι Εγγλέζοι θα μας περιέγραφαν με το κομψό: Mentally Challenged. Εμείς; Τακτ μηδέν. Το εγγύτερο εδώ είναι «ένας λαός σιυλλόπελλος». Ορθότατο βέβαια.

Υποψήφια στις προσεχείς ευρωεκλογές θα είναι η βουλευτής του ΔΗΣΥ Ελένη Σταύρου. Θεωρεί το εαυτό της, όπως εξήγησε χθες, «έτοιμο και ικανό για να αναλάβει θέση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» (sic).

Και ικανό. Εκεί είναι η ουσία. Διότι εάν νιώθεις ότι είσαι έτοιμος/έτοιμη απλώς αλλά δεν είσαι σίγουρος/σίγουρη εάν είσαι ικανός για να τη θέση, ώστε να το πεις και δημόσια, τι να το κάνεις, μάνα μου; Μόνο όταν περάσεις στο στάδιο «και πολύς/πολλή τους πέφτω», πρέπει να μαζέψεις κάτι.

Εγώ είμαι μαζί της. Διότι, αν όχι η χώρα, η Στήλη τουλάχιστον χρειάζεται τέτοιες παρουσίες. Και ζω για τη στιγμή που θα την ακούσω να εξηγεί και από του βήματος του Ευρωκοινοβουλίου πράγματα κλασικά και αγαπημένα.

Όπως το «I have inside me the columns of Parthenon and the cross of our Lord» (σ.σ. «έχω μέσα μου τις κολόνες του Παρθενώνα και τον σταυρό του Κυρίου» – είναι Σταύρου όχι Σταυρού για να μην έχουμε παρεξηγήσεις) ή το «I have studied the inaccessible» (σ.σ. «σπούδασα τα απρόσιτα»).

Βεβαίως εάν αναλογιστεί κανείς ότι η κόρη του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Β’ ήρθε δεύτερη –από το πουθενά– σε σταυρούς προτίμησης στη Λεμεσό, ακολουθώντας τον πρώτο Ευθύμιο Moufflon - Rosemilk και ακολουθούμενη από τον πρώην ηγέτη των τζυνηών της επαρχίας, τον Helmut Newton των Βρακουθκιών (δες επεισόδιο εις βάρος της Ειρήνης Χαραλαμπίδου στη Βουλή) τότε οι πιθανότητές της είναι καλές. Μην ξεχνάτε άλλωστε τι γίνεται κάθε χρόνο με αυτούς στο μνημόσυνο εκείνου του ανόητου του Γρίβα.

Και το θέμα, σε συνάρτηση με την πιο πάνω παράγραφο, είναι μια καλή ευκαιρία για να καταλάβουμε πως πίσω από τη βιτρίνα του πολιτισμού στο νησί μας, η οποία στη Λεμεσό είναι ακόμα πιο λαμπερή και ως τέτοια θαμπώνει, κρύβεται ένας λαός… mentally challenged, που λένε και οι Εγγλέζοι σ’ αυτή την υπέροχη διατύπωση.

Ενώ εμείς, χοντροκομμένοι σε όλα. Θα το μεταφράζαμε «ένας λαός σιυλλόπελλος». Μεγάλη ασέβεια προς τα λατρεμένα τετράποδα η σύγκρισή τους μαζί μας. Και γενικά πολύ χύμα η διατύπωση. Χωρίς τακτ.

Θα αλλάξω θέμα αλλά θα μείνω στη Λεμεσό, συμπτωματικά πάντα και χωρίς να υπονοώ κάτι, έτσι; Έτσι. Διότι οι Λεμεσιανοί είναι είδος (species) εύθικτο κιόλας – κάτι που δεν μας εμποδίζει να τους αγαπούμε κι ας μας έστειλαν πρώτα έναν Σπύρο και μετά τον Μεταλλαγμένο που έχουμε τώρα για να μας κυβερνήσουν. Εμείς δεν έχουμε εκδικητική διάθεση για κανέναν, όσο απάνθρωπα κι αν μας μεταχειρίστηκε.

Σκατόπαιδα...

Ωστόσο, οφείλω να σας πω ότι είμαι πολύ στεναχωρημένος έως και περίλυπος, όπως και φοβερά απογοητευμένος από τους συμπατριώτες μας εκεί στη συμπρωτεύουσα και ειδικά στον Άγιο Σπυρίδωνα.

Ζακάκι είναι στην ουσία. Αλλά με εξαίρεση τον Τάσο τον Τρύφωνος, οι άλλοι που ξέρω από εκεί λένε ότι είναι «από τον Άγιο Σπυρίδωνα» διότι αισθάνονται άβολα να πουν, όταν ο κόσμος ζητά περισσότερες λεπτομέρειες, «ε… Ζακάκι βασικά». Και ποιος τους αδικεί τους ανθρώπους;

Τέλος πάντων. Δεν είναι αυτό το θέμα. Διαχώρισαν τη θέση τους, τους έφτιαξαν σχολείο Αγίου Σπυρίδωνα και ομώνυμη εκκλησία και έκτοτε προσπαθούν να ξεχάσουν τη γειτνίαση. Αλλά γίνεται; Δεν γίνεται.

Στην εκκλησία Αγίου Σπυρίδωνα, λοιπόν, έφεραν όπως έμαθα εμβρόντητος –αντιγράφω από τη σχετική ανακοίνωση, φωτογραφία της οποίας κυκλοφόρησε στο facebook– στις 28 και 29 Οκτωβρίου «Ένα από τα ιερά κειμήλια της χριστιανοσύνης, το γοβάκι του Αγίου Σπυρίδωνα» (sic).

Δεν ξέρω γιατί κρατήθηκε μυστικό και εάν αυτό σχετίζεται με το προσκύνημα των φλιπ - φλοπ του Παΐσιου το οποίο, προσκύνημα, οι διάσημοι πια ανά το παγκύπριο Ταλιμπάν της επαρχίας αναγκάστηκαν να το σταματήσουν όταν το ζήτημα πήρε μεγάλες διαστάσεις και γελούσε το σύμπαν.

Δεν είναι όμως δυνατόν να έρχεται κοτζάμ άγιο γοβάκι και να μην το μαθαίνουμε! Να πάμε τουλάχιστον να το δούμε σιόρ. Γοβάκι είναι. Δεν είναι τσόκαρο. Δεν είναι καμιά εσπαντρίγια από τα καλάθια. Δεν ξέρω βεβαίως πώς μοιάζει ένα γοβάκι αγίου αλλά ως στυλιστική άποψη το βρίσκω πολύ προχωρημένο.

Και ίσως να το προσκυνούσα κιόλας, αν μη τι άλλο γιατί θα ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπα γοβάκι ανδρός, χωρίς να βγαίνει ο καθένας και η καθεμία με ρατσιστικά ξερατά του τύπου «ο εχθρός είναι εντός των τειχών κι έχει ήδη επιστρατεύει τα ’παραισθησιογόνα’ του (σ.σ. άλλωστε χάπια είναι που χρειάζονται στη χώρα μας όχι drugs) […] και διοργανώνει τις ’Πορείες Περηφάνιας’ και σου ζητάει να επιβραβεύσεις τη διαστροφή».

Εκεί, στις εκκλησίες και τα μοναστήρια, το γοβάκι γίνεται σύμβολο λατρείας. Όπως και τα πολύχρωμα φουστάνια σε άντρες. Έχουν και κάτι θεές σε μονές!

Ας είναι. Θα πήγαινα να το δω και όταν έβλεπα τους Ούγκανους στις ουρές για το γοβάκι, θα φώναζα «νυν απολύεις τον δούλον σου, Ανύπαρκτε!», κλίνοντας το γόνυ ευλαβικά μπροστά στο γοβάκι. Πόσων πόντων θα σας γελάσω.

Αλλά να μου στερήσουν την ευκαιρία να το δω και να έχω έστω μια φωτογραφία να βάλω;

Έβαλα και εγώ μία που βρήκα, τι να κάνω;


Επιστροφή
στην αρχή