Η κατάντια της «Αριστεράς» (Του Σωτήρη Κάττου)

ΑΠΟΨΗ /ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Το βασικό -αστείο και επιπόλαιο- πολιτικό της επιχείρημα στηρίζεται στο διαχρονικό της αφήγημα ότι προτεραιότητα της «Αριστεράς» είναι η λύση

Η τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται το νησί σε ό,τι αφορά την προοπτική της πολιτισμικής και κοινωνικοοικονομικής του επιβίωσης επιβεβαιώνεται πανηγυρικά με τις επιλογές της «Αριστεράς» για τους πιθανούς υποψηφίους της με τους οποίους σκοπεύει να διεκδικήσει τις προεδρικές εκλογές τον Φεβρουάριο του 2018. Έρχεται να συμπληρώσει την πολιτικά αφελή και επικίνδυνη για το νησί υποψηφιότητα του ακραίου «ενδιάμεσου χώρου», του κ. Νικόλα Παπαδόπουλου. Το βασικό -αστείο και επιπόλαιο- πολιτικό της επιχείρημα στηρίζεται στο διαχρονικό της αφήγημα ότι προτεραιότητα της «Αριστεράς» είναι η λύση του κυπριακού προβλήματος, άρα επιλέγει υποψήφιο που στηρίζει αταλάντευτα το μοντέλο το οποίο τυγχάνει σήμερα διαπραγμάτευσης, της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Έτσι ξαφνικά, εκτός από την πολιτικά ξαναζεσταμένη υποψηφιότητα του κ. Σταύρου Μαλά και του «αριστερού» νεοφιλελεύθερου κ. Κίκη Καζαμία, έχουμε τώρα και ένα θετό τέκνο του οικονομικού κατεστημένου, διαπρύσιο και ένθερμο θιασώτη των μνημονιακών πολιτικών. Ως πανεπιστημιακός καθηγητής, μεταξύ άλλων, καθηκόντως παρακολούθησα με προσοχή τις τότε δημόσιες συζητήσεις στις οποίες είχα και την ευκαιρία να συμμετάσχω σ’ αρκετές από αυτές. Τότε μού προκάλεσε αλγεινή εντύπωση για τις σκληρές τοποθετήσεις του υπέρ των μνημονίων κάποιος ονόματι Μάικ Σπανός, στην εκπομπή τού προφανώς φίλου του, καθεστωτικού δημοσιογράφου κ. Γιάννη Καρεκλά. Μου προκάλεσε ιδιαίτερη απορία το ξαφνικό ξεφύτρωμά του, η επιπολαιότητα των τοποθετήσεών του και η διάχυτη αλαζονική και αρνητική του στάση απέναντι σε κατακτήσεις των εργαζομένων όπως η ΑΤΑ. Σήμερα φιγουράρει στη λίστα της «Αριστεράς». Μάικ Σπανός; Είναι Αγγλοκύπριος ή μήπως Ελληνοαμερικανός, όπως π.χ. Μάικ Δουκάκης. Αν όχι, και αν εν τέλει επιλεγεί από την «Αριστερά», το Μάικ θα τύχει ελληνικής μετάφρασης; Κατ’ αρχάς το ονομά του και μόνο υποδηλοί μια υποσυνείδητη αποικιοκρατική υποτέλεια, κατά την άποψή μου. Η «Αριστερά», μέσα από τις πολιτικές της επιλογές αναδεικνύει την τραγική ανασφάλειά της ως συστημικής καθεστωτικής πραγματικότητας. Φοβάται και ανησυχεί για την πολιτική της συρρίκνωση και την αναπόφευκτη θεσμική της κατακρήμνιση. Δεν εξηγείται διαφορετικά η διστακτικότητά της να διεκδικήσει χωρίς ουρές και υποσημειώσεις αυτόνομα την προεδρία. Και αφού για την «Αριστερά» η λύση του κυπριακού προβλήματος αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, έχω την πεποίθησηότι κατά γενική ομολογία, αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να την διαπραγματευτεί καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο, δεν είναι άλλος από τον σημερινό Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αντ’αυτού, η «Αριστερά» μπαίνει στον πολιτικό πειραματισμό ελέω σκοπιμοτήτων της συστημικής της αυτοσυντήρησης, διακυβεύοντας ακόμη περισσότερο την προοπτική της ειρήνης και της ασφάλειας του νησιού μέσα από δόκιμους υποψηφίους.

Ολοκληρώθηκε

Πρός άρση οποιασδήποτε παρανόησης, η στήλη θεωρεί ότι ο κύκλος της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας έχει ιστορικά ολοκληρωθεί. Δεν υπάρχει κάτι που δεν έχει συζητηθεί. Σε κάθε περίπτωση, ο κύκλος αυτός χρειάζεται και τη θεσμική και τυπική του ολοκλήρωση για να περιορισθούν οι δογματικές ιδεοληψίες. Το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι δυο ηγέτες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι η αμοιβαία διαπίστωσή τους ότι οι κοινότητες τις οποίες εκπροσωπούν δεν είναι διατεθειμένες να κάνουν την υπέρβαση της κοινωνικής τους κανονικότητας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ως εκ τούτου, προκύπτει εύλογα το ερώτημα: Πώς προχωρεί η υπόθεση της ειρήνευσης στο νησί; Κανένας λογικός και νοήμων δεν επιθυμεί τον εδαφικό ακρωτηριασμό του νησιού. Δυστυχώς φαίνεται ότι η θέση αυτή αναπτύσσει πλειοψηφική δυναμική στις κοινωνικές μάζες και των δύο κοινοτήτων. Εκ των πραγμάτων ένα ομοσπονδιακό μοντέλο χωρίς να ακυρώνεται ο γεωγραφικός προσδιορισμός της κάθε κοινότητας, στη βάση της υφιστάμενης κατανόησης του εδαφικού, είναι εφικτό πολιτικά μέσα από μια εξελικτική διαδικασία (βλ. π.χ., μεταξύ άλλων, Κείμενο Πολιτικής, Δεκ. 2016, Θεοφάνους, Κάττος, Μαυροειδής), που πεισματικά αρνούνται να εξετάσουν οι συστημικές δυνάμεις. Είναι ουσιαστικά στη σημερινή ιστορική συγκυρία η μόνη σίγουρη επιλογή της διακοινοτικής ειρήνευσης στο νησί με ομοσπονδιακή πολιτειακή δομή. Πάντως ήδη πραγματοποιούνται επαφές, εξ όσων προσωπικά γνωρίζω, σε ακαδημαϊκό επίπεδο μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με αντικείμενο τη συζήτηση της εξελικτικής διαδικασίας ως προς την αναζήτηση της διακοινοτικής ειρήνης. Οι επαφές αυτές θα λάβουν θεσμικό χαρακτήρα αρχές Ιουνίου, μη αποκλειομένης και της διοργάνωσης επιστημονικού συνεδρίου το προσεχές φθινόπωρο. Πάντως, αξιολογώντας την προοπτική της ειρήνης στο νησί, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι συστημικές δυνάμεις και στις δύο κοινότητες αποτελούν τροχοπέδη ως προς την ομαλοποίηση της κατάστασης στο νησί, παραμυθιάζοντας τις αντίστοιχες μάζες μέσα από ουτοπικά οράματα είτε προς τη μια κατεύθυνση είτε προς την άλλη.


Η πολιτική κατάντια της «Αριστεράς» αναφύεται από τη διάχυση της λειτουργικής και βιωματικής της σκοπιμότητας, με βλαπτικές επιλογές για το καλώς νοούμενο συμφέρον του νησιού. Και με εξαίρεση τη στάση της την περίοδο 1955-59, από την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ουδέποτε αντιμετώπισε διλήμματα στις αποφάσεις της που ξέφευγαν από την πολιτική αναγκαιότητα της συστημικότητάς της. Το χειρότερο όμως από όλα είναι η αλαζονική εκ μέρους της πατερναλιστική χειραγώγηση της απελευθέρωσης της πραγματικής αριστερής δυναμικής στο νησί την οποία ακόμη για την ώρα την έχει ομηροποιήσει, αν όχι απονευρώσει.

*PhD Πολιτική Κοινωνιολογία


Επιστροφή
στην αρχή