Η καλύτερη δασκάλα στον κόσμο και το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ

Η κ. Ζαφειράκου μπόρεσε να διακριθεί διότι μπόρεσε να διασώσει πρώτα και κύρια τον εαυτό της, τα πιστεύω της και τις ευαισθησίες της

Τι τύχη θα είχε η ομογενής δασκάλα Άντρια Ζαφειράκου η οποία κέρδισε το βραβείο του/της καλύτερου/ης  δασκάλου/ας στον κόσμο, αν αποφάσιζε να εργαστεί σε κάποιο δημοτικό σχολείο στην Ελλάδα ή στην Κύπρο; Το πιο πιθανό είναι ότι ακόμα θα ήταν αδιόριστη αναμένοντας σε κάποια λίστα τη σειρά της.

Διαβάστε επίσης: Μία Κύπρια αναδείχθηκε ως η καλύτερη δασκάλα στον κόσμο (βίντεο)

Βεβαίως και να διοριζόταν σε κάποιο ελληνικό σχολείο, μάλλον δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει τη μετριότητα. Όχι γιατί στον ελληνικό χώρο δεν υπάρχουν λαμπροί δάσκαλοι με εξαιρετικά προσόντα. Ποσώς δεν ισχύει αυτό. Δεν θα διακρινόταν ωστόσο διότι το ίδιο το σύστημα θα την κατάπινε.

Γιατί κέρδισε;

Διαβάζοντας το σκεπτικό της βράβευσης του Varkey Foundation με το βραβείο αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων, στο «Global Education and Skills Forum» που πραγματοποιήθηκε στο Ντουμπάι, διαπιστώνει κανείς, ότι η κ. Ζαφειράκου μπόρεσε να διακριθεί διότι μπόρεσε μέσα από ένα εκπαιδευτικό σύστημα να διασώσει πρώτα και κύρια τον εαυτό της, τα πιστεύω της και τις ευαισθησίες της. Πώς θα μπορούσε να βοηθήσει άλλους αν αυτή δεν μπορούσε να επιβιώσει;

  • Βραβεύτηκε ως μια δασκάλα που έμαθε να χαιρετά καθημερινά τους μαθητές της σε 35 γλώσσες, σε ένα φτωχό σχολείο σε προάστιο του Λονδίνου. Έκανε με λίγα λόγια την απαραίτητη προσαρμογή, αφού γνώριζε ότι μεγάλο ποσοστό των μαθητών που διδάσκει προέρχονται από οικογένειες μεταναστών, σε μια περιοχή που τα αγγλικά ομιλούνται συνήθως ως δεύτερη γλώσσα στο σπίτι. Τι συμβαίνει στο ελληνικό σχολείο; Τα ξένα παιδιά οφείλουν να χρωστούν ευγνωμοσύνη που φοιτούν σε αυτό, καθημερινά πρέπει να ξεκινούν τη μέρα τους με ορθόδοξες προσευχές, ακόμα κιαν είναι μουσουλμάνοι, ειδικά δε σε κάποιες περιοχές στην Ελλάδα απαγορεύεται να αριστεύουν, διότι δεν θα μπορέσουν να κρατήσουν το λάβαρο του σχολείου ή τη σημαία του Έθνους στην παρέλαση. Η Αντρια Ζαφειράκου στο Λονδίνο, γιατί προφανώς μπορούσε, τι έκανε; Όχι μόνο σεβάστηκε τη διαφορετικότητα, αλλά κόντρα στο κύμα, αξιοποιώντας το χρόνο της για να καταλάβει τις ζωές των μαθητών πέρα από το σχολείο, επισκεπτόταν τα σπίτια τους, ανέβαινε μαζί τους στο λεωφορείο και μερικές φορές στεκόταν  στην πύλη του σχολείου με αστυνομικούς για να καλωσορίσει τους μαθητές στην αρχή της σχολικής ημέρας.
  • Ως μέλος του συμβουλίου του σχολείου, η Ζαφειράκου ξανασχεδίασε το πρόγραμμα σπουδών για να το φέρει πιο κοντά στη ζωή των μαθητών της. Βοήθησε ένα δάσκαλο μουσικής να ξεκινήσει μια χορωδία με μαθητές από τη Σομαλία και επίσης πρωτοπορεί σε αθλήματα μόνο για κορίτσια, ώστε ακόμη κι εκείνα που ανήκουν σε συντηρητικές οικογένειες να μπορούν να συμμετέχουν. Στον ελληνικό χώρο τι κάνουμε; Κάνουμε χορωδίες για τα χιλιάδες προσφυγόπουλα από τη Συρία ή το ΙΡΑΚ ή το Κουρδιστάν; Με το ζόρι λειτουργεί μια χορωδία για όλο το σχολείο για να παρουσιάζει κυρίως θρησκευτικά και πατριωτικά τραγούδια στο πλαίσιο των μεγάλων θρησκευτικών και εθνικών μας εορτών. Ο,τι άλλο διαφορετικό συμβαίνει γίνεται κατ εξαίρεση και περιστασιακά. Ας μην μιλήσουμε για προσαρμογή του προγράμματος σπουδών! Αυτό έρχεται κεντρικά από το Υπουργείο Παιδείας και κάποιους υπεράνω υπερσυντηρητικούς επιθεωρητές, οι περισσότεροι εκ των οποίων ελάχιστα δίδαξαν και μικρή σχέση έχουν με τη μάχιμη εκπαίδευση και τα καθημερινά προβλήματα ενός σχολείου.
  • Η κ. Ζαφειράκου που διδάσκει στο Alperton Community School του Λονδίνου διαπίστωσε ότι ορισμένοι εκ των μαθητών της έχουν εκτεθεί σε βία προερχόμενη από συμμορίες, ενώ ο δήμος έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά δολοφονιών στη χώρα. Προσεγγίζει λοιπόν τους μαθητές της με βάση τα προβλήματα τους, τα οποία γνωρίζει και συζητά με τους ίδιους τους γονείς τους. Την ίδια στιγμή το ίδιο το σχολείο ανοίγει στις 6 το πρωί και μπορεί να κλείνει μέχρι αργά το βράδυ. Για να κρατήσει τους μαθητές μακριά από τη βία. Δημιουργώντας προγράμματα αθλητισμού τέχνης και μουσικής για να τους δώσει διεξόδους. Στον ελληνικό χώρο μόλις κλείσει το κάγκελο του σχολείου ο καθένας είναι μόνος του. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές ξεκινούν τα απογευματινά τους φροντιστήρια ή χαλαρώνουν στις καφετέριες οι δε μαθητές βρίσκονται αντιμέτωποι με τον πραγματικό κόσμο και τα προβλήματα τους. Ακόμα και να υπήρχαν εκείνοι οι φωτισμένοι δάσκαλοι που θα ήθελαν να κρατήσουν τα σχολεία ανοικτά για ελεύθερες δραστηριότητες τα απογεύματα -που υπάρχουν-  έχω  την εντύπωση ότι η γραφειοκρατία δεν θα τους επέτρεπε.

Η κ. Ζαφειράκου  δίνει τη μάχη σε ένα δύσκολο Δήμο στο Λονδίνο που ίσως παρόμοιος του να μην υπάρχει στον ελληνικό χώρο. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε σοβαρά προβλήματα ενσωμάτωσης παιδιών από άλλες κουλτούρες, δεν έχουμε προβλήματα αναλφαβητισμού και βεβαίως σοβαρά προβλήματα παραβατικότητας. Όλα αυτά δεν λύνονται από έναν φωτισμένο δάσκαλο. Χρειάζεται συμμετοχή των γονιών και κυρίως η συνδρομή του Κράτους, το οποίο οφείλει να αναγνωρίσει το πρώτιστο. Ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει αποτύχει διότι είναι συντηρητικό, αγκυλωμένο από εθνικιστικά και θρησκευτικά στερεότυπα,  γραφειοκρατικό και άτεγκτο. Αυτό δεν αφήνει τους εκπαιδευτικούς να αναπτύξουν τις πραγματικές τους δεξιότητες ή ακόμα αυτό βολεύει τους εκπαιδευτικούς μας στη μετριότητα. Οφείλουμε εν ολίγοις να απελευθερώσουμε τους καλούς δασκάλους για να μπορέσουν να συνδιαμορφώσουν ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτή πιστεύουμε είναι η μεγαλύτερη συμβολή της κ. Ζαφειροπούλου και γι αυτό δικαίως κέρδισε το βραβείο της καλύτερης δασκάλας στον κόσμο.


Επιστροφή
στην αρχή