Η καλημέρα του Ευριπίδη

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ
Γράψαμε, γράφτηκαν, είπαμε και είπαν πολλά για το σχολείο σε βαθμό κουραστικό. Από δω και πέρα μένουν μόνο τα καθημερινά νέα. Η ουσία είναι χαμένη και ξεχασμένη στα άρθρα των σοφών φιλοσόφων, παιδαγωγών, τίμιων δημοσιογράφων.

Γράψαμε, γράφτηκαν, είπαμε και είπαν πολλά για το σχολείο σε βαθμό κουραστικό. Από δω και πέρα μένουν μόνο τα καθημερινά νέα. Η ουσία είναι χαμένη και ξεχασμένη στα άρθρα των σοφών φιλοσόφων, παιδαγωγών, τίμιων δημοσιογράφων. Και είναι να απορεί κανείς πώς και δεν αλλάζει τίποτα. Μια απέραντη κούραση παντού και πουθενά πανηγύρι και χορός της γνώσης. Η εκπαίδευσή μας ζει μια παγωμένη νύχτα, μια θλιμμένη κατηφόρα. Όσο κι αν το προσπαθείς, από όπου και να το πιάσεις δεν βλέπεις πουθενά σχεδόν δημιουργία. Οτιδήποτε δημιουργικό γίνεται σ? αυτόν τον τόπο θα το δεις στη σελίδα με τις κηδείες. Ο πρωινός καφές όσων σκέπτονται είναι σκέτος και πικρός και lifestyle.


Οι μεγάλοι αποκοιμήθηκαν μπροστά στην τηλεόραση γεμάτοι κούραση απ? την καθημερινότητα. Οι νέοι τρέχουν κι αυτοί σαν δαιμονισμένοι να τα βγάλουν πέρα με το πρόγραμμα του σχολείου. Ρομπότ κανονικά, μόνο που τα ρομπότ πρέπει να τα επαναφορτίσεις, ενώ οι νέοι επαναφορτίζονται εν κινήσει, καθ? οδόν προς τα γαλλικά. Γι? αυτό και δεν μαθαίνει κανείς. Γιατί (δεν θα κουραστώ να το λέω), η μάθηση έχει παύσεις. Ακριβώς σαν τη μουσική που την ακούς όταν την αγαπάς βυθισμένος σε μια πολυθρόνα ένα βράδυ του Γενάρη. Ποιος αξιολογητής μπορεί να σε βαθμολογήσει τότε; Κανένας θεός ή δαίμονας δεν είναι μαζί σου. Μόνο εσύ και ο απέραντος Μπαχ.


Σύντομα, στα ?60 σου, όταν όλα θα έχουν τελειώσει, θα το καταλάβεις. Μα θα είναι αργά, το παιχνίδι έχει παιχτεί χωρίς υποτίτλους κι η ζυγαριά βαρούσε μονόπαντα .Έπρεπε η καθημερινότητά μας να βράζει από ιδέες. Το ντύσιμό μας να ήταν απλό και οι πολιτικοί να ζητούσαν ταπεινά συγγνώμη. Μα τίποτα, μόνο δρομολόγια και δείπνα τυπικά.
Στους ελάχιστους δημιουργικούς τηλεφωνώ κάθε Σάββατο πρωί. Ευριπίδη, Μάνο, Λευτέρη, Διονύση, Ελένη, για να με σώσουν απ τη λησμονιά. Γιατί με τη λησμονιά επέρχεται το τέλος, και καμιά καινούργια αρχή. Το δεν ξεχνώ αποκτά αντίστροφη έννοια παρά τη θέλησή του. Γίνεται ξεχνώ απ? την ακινησία του μες στον χρόνο, απ? τα τετελεσμένα. Το πολύ το δεν ξεχνώ λοιπόν γίνεται ξεχνώ. Η πολλή πληροφορία γίνεται αγνωσία. Έτσι την πάτησαν τα σχολεία, έτσι την πατήσαμε με τη διχοτόμηση, έτσι την πατήσαμε κι εγώ κι εσύ.
Καλημέρα. Με περιμένει μια μεγάλη μέρα και θα πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Γιατρέ, τι είναι η ψυχή;...Του Γιώργου Τζίβα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 20.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή