Η καχύποπτη ζωή μετά τη Συνεργατική

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
Οι καταθέτες,που η εμπιστοσύνη τους το 2013 κλονίστηκε,ήθελαν πολύ να πιστέψουν στο επίσημο αφήγημα που ήθελε την αστοχία να μην είναι επαναλαμβανόμη

Η αποτυχία με τη Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα είναι ακριβή, αλλά διαχειρίσιμη με χρηματοοικονομικούς όρους. Με όρους κοινωνικούς είναι μάλλον δυσβάσταχτη.

Οι καταθέτες, που η εμπιστοσύνη τους το 2013 κλονίστηκε, ήθελαν πολύ να πιστέψουν στο επίσημο αφήγημα που ήθελε την αστοχία να μην είναι επαναλαμβανόμενη. Ένα αφήγημα που δήλωνε ξεκάθαρα πως αφήσαμε πίσω μας τα χειρότερα, χάσαμε τις καταθέσεις των πελατών, αλλά πληρώσαμε ακριβά και είμαστε τώρα σοφότεροι. Ορφανίδης, Χριστόφιας, Δημητριάδης, Βγενόπουλος και Ηλιάδης, όλοι βαθιά ένοχοι στις συνειδήσεις των πολιτών, έφυγαν και ξόρκισαν το κακό. Ήταν δηλαδή θέμα ατόμων το κούρεμα και της κακιάς στιγμής (κακιάς Ευρώπης, τρόικας, Μέρκελ και του ανεκδίκητου Σόιμπλε).

Τα κυβερνητικά και τραπεζικά αντανακλαστικά θα είχαν σίγουρα ξυπνήσει βλέποντας το ψαλίδι να φτάνει τόσο κοντά στην καρδιά της οικονομίας. Οι βουλευτές θα είχαν καταλάβει τι σημαίνει να είμαστε σε ένα τόσο απαιτητικό και αυστηρό εποπτικό πλαίσιο όπως αυτό της ευρωζώνης. Μια χούφτα ψήφοι και ιδιαίτερα επιχειρηματικά και συνδικαλιστικά συμφέροντα δεν θα έμπαιναν υπεράνω των συμφερόντων του συνόλου.

Το ξεφούσκωμα

 

Με το ξεφούσκωμα της Συνεργατικής χάνεται και η τελευταία ανάσα εμπιστοσύνης προς τον χρηματοοικονομικό τομέα της χώρας και αυτό ενδέχεται να είναι πιο ακριβό και από τα πέντε δισεκατομμύρια που πληρώσαμε.

Τα λεφτά αυτά θα πάνε χαμένα αν η συζήτηση κλείσει για ακόμη μια φορά στο πληρώσαμε και τελειώσαμε. Αν δεν συνομιλήσουμε ειλικρινά και δημόσια για το τι είδους τραπεζικό σύστημα θέλουμε και τι είδους οικονομία μπορούμε να είμαστε.

Θα μπορούσαμε άραγε να είμαστε μια χώρα της ευρωζώνης χωρίς εκποιήσεις και γρήγορη απονομή δικαιοσύνης; Θα μπορούσαμε να είμαστε χρηματοοικονομικό κέντρο και να μαζεύουμε καταθέσεις από όλο τον κόσμο, με όλη την ευθύνη που αυτό συνεπάγεται ή θέλουμε να περιοριστούμε στα αμιγώς κυπριακά;

Όλες οι επιλογές έχουν τα υπέρ και τα κατά τους. Αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε είναι την πολυτέλεια να απολαμβάνουμε τα καλά, χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη αλλά και τις συνέπειές τους. Το ότι στιγμιαία, και στο πλαίσιο της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής μέθης της προηγούμενης δεκαετίας, μπορέσαμε να τα έχουμε όλα δεν σημαίνει πως θα τα έχουμε για πάντα. Η περίοδος αυτή ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας στη χρηματοοικονομική ιστορία και αυτό θα πρέπει να είναι κατανοητό από όλους.

Όπως κατανοητό θα πρέπει να είναι από όλους πως η Βουλή απόψε ψηφίζει χωρίς επιλογή. Δεν διασώζει απλώς τις καταθέσεις των παππούδων και των γιαγιάδων, των εργαζομένων της μεσαίας τάξης, αλλά παίρνει μια συνειδητή απόφαση πως δεν θα επιτρέψει να μετατραπεί η χώρα σε ένα «failed state». Διαχωρίζουμε τη μοίρα μας από τους γείτονές μας και αποποιούμαστε τον ρόλο της Σομαλίας εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στη πραγματικότητα, όμως, απλώς κερδίζουμε ακόμη λίγο χρόνο και τίποτα περισσότερο. Χρόνο αξίας πέραν των 5 δισ. ευρώ και στον οποίο θα πρέπει να κάνουμε όλες τις μεταρρυθμίσεις που θα μας καθιστούν «κανονικό κράτος».

Μεταρρυθμίσεις για τις οποίες πολλές φορές έχουμε δεσμευτεί έναντι των δανειστών μας. Πράγματα που πρέπει να κάνουμε πριν οι απαιτήσεις της ίδιας της πραγματικότητάς μας το επιβάλλουν εκ νέου. Γιατί, όπως μάθαμε το 2013, αλλά και τώρα με τον Συνεργατισμό, είναι ένα πράγμα να προχωράς σε τομές και άλλο να σύρεσαι σε αυτές.

Πρέπει με άλλα λόγια το κυπριακό κράτος να δημιουργήσει τους μηχανισμούς επίλυσης και όχι διαιώνισης των προβλημάτων και αυτό δεν αφορά μόνο την οικονομία. Το κυπριακό πρόβλημα ίσως είναι το επόμενο που θα κληθούμε να λύσουμε και δεν πρέπει να γίνει με το «πιστόλι στον κρόταφο». Στα θέματα υγείας και παιδείας ήδη το κόστος που πληρώνουμε είναι υψηλότερο και από τις εκποιήσεις της πρώτης κατοικίας. Ακόμη και στα θέματα εγκληματικότητας και οδικής ασφάλειας η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Το ερώτημα που τίθεται είναι για πόσο ακόμη άραγε θα υπεκφεύγουμε των ευθυνών μας; Για πόσο ακόμη θα γλυτώνουμε από την επόμενη έκρηξη σε κάποιο Μαρί, την επόμενη πτώση της «Ήλιος» και τη χρηματιστηριακή φούσκα; Για πόσο ακόμη θα αναμένουμε παθητικά και υπομονετικά τη μοίρα μας, μεταθέτοντας τις λύσεις για αργότερα και τις αποφάσεις για όσα μας αφορούν εκτός Κύπρου;

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Με αφορμή την 20η Ιουλίου 1974

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 14:27 (τελευταία ενημέρωση 14:27)

ΑΠΟΨΗ

Απομείναμε τελικά πολύ λίγοι...

ΘΕΑΝΩ ΚΑΛΑΒΑΝΑ, 14:23 (τελευταία ενημέρωση 14:23)

ΑΠΟΨΗ

«Ασυμβίβαστοι» μ' ένα κανονικό κράτος

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ, 14:21 (τελευταία ενημέρωση 14:21)

Επιστροφή
στην αρχή