Η ηρεμία που πείθει (του Γιώργου Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Καμιά φορά τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ όσο νομίζουμε. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις, μεγάλη ανάμειξη ή περίεργες διασυνδέσεις.

Καμιά φορά τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ όσο νομίζουμε. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις, μεγάλη ανάμειξη ή περίεργες διασυνδέσεις. Δεν χρειάζονται φαντασιώσεις ή έντονη συναισθηματική φόρτιση. Μια ψύχραιμη παρακολούθηση των όσων μας περιβάλλουν, θα ήταν αρκετή για να μας οδηγήσει σε σωστά συμπεράσματα. Ή, έστω, σε σωστούς προβληματισμούς. Διότι, αυτό που έχει ανάγκη σήμερα ο άνθρωπος, είναι η διαμόρφωση από τον ίδιο των απόψεων που εκφράζει και όχι η βίαιη εισβολή άλλων στο μυαλό του.

Παρακολουθούσα το βράδυ της Πέμπτης τη συνέντευξη του κυβερνητικού εκπροσώπου Νίκου Χριστοδουλίδη, στο ΡΙΚ. Ήπιος και περιεκτικός λόγος, καμία εμπάθεια ή απόλυτη τοποθέτηση, σαφής περιγραφή των δεδομένων, ολοκληρωμένη σκέψη. Αυτό το τελευταίο έχει τόσο μεγάλη σημασία αυτή τη στιγμή. Η σκέψη, δηλαδή, που δεν αποφεύγει τα ερωτήματα του σήμερα και του αύριο και δεν καταφεύγει σε εύκολους συναισθηματισμούς πίσω από τους οποίους συνήθως κρύβεται η αδυναμία της ξεκάθαρης θέσης. Αντιπαρέβαλα στο μυαλό μου εκείνες τις γεμάτες πάθος και ένταση τοποθετήσεις άλλων πολιτικών, της αντίθετης άποψης, οι οποίες αδυνατούν να δώσουν μιαν ολοκληρωμένη απάντηση. Διότι ο πανικός, τα «μη» και τα «δεν», οδηγούν μονίμως σε αδιέξοδα τη σκέψη του ανθρώπου. Κτίζουν τείχη, εγκλωβίζουν το μυαλό.

Τώρα που αρχίζουν σιγά σιγά οι ουσιαστικές συζητήσεις για το Κυπριακό, έχει σημασία κανείς να παρακολουθεί τα πρόσωπα των ανθρώπων. Αυτών που μιλούν με την ηρεμία εκείνου που προσπαθεί να εξηγήσει, να συνεισφέρει σε έναν γενικό προβληματισμό και στην αναζήτηση διεξόδων. Και αυτών που είναι σφιγμένα, που βγάζουν πάθος και υστερία. Που επιχειρούν να τρομάξουν τον τηλεθεατή ή τον ακροατή. Γιατί, ακριβώς, όταν δεν μπορούν να απαντήσουν στα ερωτήματά του, η μόνη διέξοδος είναι ο φόβος. Η πρόκληση, δηλαδή, φόβου. Όταν δεν μπορείς να μιλήσεις για το αύριο, μιλάς μονίμως για το χθες. Και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Από τη μια ο ήρεμος προβληματισμός για το αύριο, όσο δύσκολο και να είναι αυτό, και από την άλλη η υστερική υπεράσπιση της στασιμότητας με τον μανδύα ενός φοβικού πατριωτισμού.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ανέβασε τον πήχη του διαλόγου που απαιτείται σήμερα στην Κύπρο. Μπας και αποφύγουμε τα όσα τραγικά συνέβησαν τη θλιβερή εκείνη περίοδο του 2004 όταν, με άνωθεν εντολές, κατρακύλησε κυριολεκτικά ο ίδιος ο πολιτισμός μας. Και αναφερόμενος στο επίπεδο Χριστοδουλίδη, εννοώ όλους μας. Και τους μεν και τους δε, και αυτούς που υποστηρίζουν τη διαδικασία και αυτούς που όχι. Γιατί σημασία έχει να συζητήσουμε μια φορά με επιχειρήματα και όχι με συνθήματα...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 09:30 (τελευταία ενημέρωση 09:30)

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή