Η «Γραμμή»

ΑΠΟΨΗ /ΚΥΠΡΟΣ
Με συναρπάζει η Πράσινη Γραμμή. Ειδικά η εντός των Τειχών. Τόσο που συχνά ξεχνάω πόσο κακό πράγμα είναι που υπάρχει και μόνο. Είναι; Ε, είναι.

Με συναρπάζει η Πράσινη Γραμμή. Ειδικά η εντός των Τειχών. Τόσο που συχνά ξεχνάω πόσο κακό πράγμα είναι που υπάρχει και μόνο. Είναι; Ε, είναι. Απλά, καμιά φορά σκέφτομαι πως αυτά που βλέπουμε, όσοι την παρατηρούμε ή και βρίσκουμε σημεία για να τρυπώνουμε μέσα, βλέπουμε έναν κόσμο που διατήρησε, νεκρό έστω, αλλά τον διατήρησε η φρίκη του πολέμου. Πρώτα το '63 και μετά το '74. Εμείς θα τα είχαμε ήδη κάνει σαν την υπόλοιπη παλιά πόλη. Και όταν λέω εμείς εννοώ όλοι, ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι. Απλά οι τουρκόφωνοι δεν είχαν τα λεφτά να τα "ρίξουν" μαζικά όπως κάναμε εμείς. Μεγάλωσα στη Γραμμή. Δίπλα. Σε απόσταση αναπνοής. Εκεί πήγα σχολείο, στη Φανερωμένη, εκεί έριξα τις πρώτες μου φοβισμένες ματιές στην προ της Απαγκίστρωσης εποχή. Μια μέρα που, προφασιζόμενος ότι ήθελα να δανειστώ κάποια βιβλία από την Καθολική Εκκλησία περπάτησα τον κλειστό τότε δρόμο ανάμεσα στα βαρέλια και αντίκρισα για πρώτη φορά Τούρκο (φρουρό) να με κοιτάζει από τα τείχη. Είναι μια παράξενη σχέση λατρείας, μίσους, φόβου, αυτό ίσως όχι πια, είναι πάνω από όλα όμως ένα κομμάτι του δικού μου ακρωτηριασμένου εαυτού αυτή η Γραμμή. Όποιος μεγάλωσε στην εντός των Τειχών Λευκωσία, με καταλαβαίνει. Ξέρει αυτή την αναπηρία. Ίσως έχει μάθει να ζει μαζί της, όπως και εγώ. Ίσως, όπως οι περισσότεροι, να επέλεξε να την αγνοήσει.

 

Όμως, κάθε μου ανάμνηση κόβεται σε ένα αδιέξοδο. Σε ένα φυλάκιο, σε βαρέλια, σε χαλάσματα. Και από εκεί, απλώνεται εκείνη. Η Γραμμή. Η μυστήρια, η απαγορευμένη, η άγνωστη. Ένα κομμάτι μου, στο οποίο όμως ποτέ δεν είχα πρόσβαση. Σαν ένα δωμάτιο κλειστό σε σπίτι δικό μου - δικό μου όμως - που κάποιος μου έκλεψε το κλειδί και δεν μπορώ να το δω. Από μικρός τρελαινόμουν στην ιδέα. Δεν άντεχα τις άδικες απαγορεύσεις. Για αυτό και άρχισα να την περπατώ.

 

Εδώ και κάτι μήνες μπαίνω σε διάφορα σημεία της Γραμμής. Φωτογραφίζω κομμάτια, σπίτια, ταμπέλες παλιές που απέμειναν να μαρτυρούν ανθρώπους τυχερούς, με ζωές που έσβησαν, ναι, αλλά δεν χάθηκαν για πάντα όπως όλες οι άλλες των αμέτρητων εκείνων ανθρώπων που έζησαν και δούλεψαν στο άλλοτε εμπορικό κέντρο, το βουβό από το '63 ή το '74. Την περπατώ. Πότε νόμιμα και πότε... Πότε με άδεια και πότε χωρίς εκεί που δεν γίνεται. Ειδικά στο κέντρο της πόλης οι Εγγλέζοι ΟΗΕδες δεν κάνουν αστεία. Όχι τίποτα άλλο, αλλά εκεί που θα πρέπει να σβήσω τις φωτογραφίες δεν ξέρω τι θα κάνω και πώς θα αντιδράσω.

 

Μπαίνω. Πάντα στα σημεία που μπορώ. Κάποτε με τη βοήθεια φίλων, πιο παλιών, που ξέρουν τα σημεία για να μπεις, έστω και για λίγο βρίσκω προσβάσεις. Μπαίνω και αποτυπώνω ό,τι προλαβαίνω. Τρυπώνω από χαμόσπιτια, σκαρφαλώνω σε μισογκρεμισμένα μπαλκόνια... Και φωτογραφίζω. Υπέροχη ανάκτηση.

 

Εδώ είναι και το πιο ενδιαφέρον. Δεν είμαι ριψοκίνδυνος άνθρωπος. Από παιδί ήμουν ο μόνος που δεν έβγαινε ψηλά, που δεν σκαρφάλωνε, που φοβόταν αυτά που στα άλλα παιδιά φαίνονται απλά. Κι όμως, ποτέ δεν ένιωσα φόβο όταν υπήρχε λόγος να το κάνω. Το έκανα πρώτος.


Το να βγεις σε ένα δέντρο το βρίσκω ανούσιο. Το να βγεις στο δέντρο αν από εκεί μπορείς να δεις κάτι που δεν βλέπεις από κάτω, είναι η ζωή σε μια πρόταση.

 

Κάπως έτσι μπορώ να εξηγήσω πως μόνο εκεί, εκεί στη Γραμμή βγαίνω σε ετοιμόρροπα μπαλκόνια και περνάω χωρίς δεύτερη σκέψη κάτω από μισογκρεμισμένα ταβάνια σπιτιών, αρχοντικών και ταπεινών, προσπαθώντας να φανταστώ τις ζωές των ανθρώπων που τα έφτιαξαν και ζούσαν εκεί. Μόνο εκεί. Ξέρω πως θα ακουστεί παράξενο, παράλογο μάλλον. Είναι μια ιδιόμορφη ζεστασιά, κάτι σαν ασφάλεια αυτό το ταξίδι σ' αυτά τα πολύτιμα χαλάσματα. Κάθε μα κάθε φορά.

 

Κάπου σ' αυτή την έκδοση, σήμερα, υπάρχει ένα θέμα με τις τελευταίες μου φωτογραφίες. Αυτές δεν είναι από την Παλιά Πόλη (μέρος αυτής της δουλειάς μπορείτε αν θέλετε να δείτε στο www.instagram.com/costiscon ) αλλά από το αεροδρόμιο Λευκωσίας. Το κτήριο, το trident των Κυπριακών Αερογραμμών στο οποίο σκαρφάλωσα, αλλά και άλλα πιο κουφάρια αεροπλάνων που δεν το ξέρουμε ίσως αλλά υπάρχουν εκεί. Δεν ξέρω τη σελίδα, τώρα που γράφω το κείμενο, αλλά αν θέλετε βρείτε το ρεπορτάζ και πάμε να συνεχίσουμε από εκεί...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κανένα παζάρι για την κάρτα

ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΑΝΩΛΗ, 10:15 (τελευταία ενημέρωση 10:15)

ΑΠΟΨΗ

Το μυστηριώδες πορτρέτο του Μεσσία

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

ΑΠΟΨΗ

Φραγμό στις καταστροφικές ιδέες του Προέδρου

Πολίτης News, 09:50 (τελευταία ενημέρωση 09:50)

Επιστροφή
στην αρχή