Η φωνή της συνείδησης (Του Σενέρ Λεβέντ)

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Χθες ήμουν στους διαδρόμους των δικαστηρίων. Επειδή συνεχίζονται οι διακοπές επικρατούσε ησυχία και δεν υπήρχαν τρεξίματα και πανικός.

Χθες ήμουν στους διαδρόμους των δικαστηρίων. Επειδή συνεχίζονται οι διακοπές επικρατούσε ησυχία και δεν υπήρχαν τρεξίματα και πανικός όπως συμβαίνει πάντα. Πρέπει, λέει, να ορκιστώ για την αγωγή που καταχώρισα εναντίον του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Υπέγραψα τα έγγραφα της υπόθεσης. Ορκίστηκα. Η επίδοση της αγωγής θα του σταλεί συστημένη και με φορτίο, λέει. Όμως, υπάρχουν ακόμα διαδικασίες. Γι’ αυτό θα κάνουμε και εδώ μιαν επιπλέον ακροαματική διαδικασία.


Ένας Ελληνοκύπριος φίλος μου με ρώτησε το εξής τις προάλλες: «Γιατί καταχώρισες την αγωγή στο δικαστήριο στον βορρά και δεν την καταχώρησες στον νότο; Από τη μια δεν πιστεύεις στην ύπαρξη αυτού του κράτους και από την άλλη καταχωρείς αγωγή στο δικαστήριό του. Γίνεται;» «Αν καταχωρίσω την αγωγή αυτή κατά του Ερντογάν στον νότο δεν θα κερδίσω ποτέ, διότι όλοι εκεί είναι οπαδοί του Ερντογάν», είπα αστειευόμενος. Γέλασε και εκείνος. Αλλά είχε δίκιο που ρωτούσε. Αφού αυτό το σύστημα είναι κατοχικό, αφού η κυβέρνηση είναι μαριονέτα, τότε μήπως μπορούν τα δικαστήρια να είναι ανεξάρτητα σε αυτό το σύστημα; Είναι ένα θέμα που αξίζει συζήτησης. Μπορώ να πω μόνο το εξής γι’ αυτά τα δικαστήρια ως κάποιος εναντίον του οποίου καταχωρίσθηκαν οι περισσότερες αγωγές.

Ενόσω ζούσε ο Ραούφ Ντενκτάς, δεν μπορούσε να γίνει καθόλου λόγος για την ανεξαρτησία των δικαστηρίων μας. Επιπλέον, μεγάλη ήταν η επιρροή και των στρατιωτικών αξιωματούχων πάνω στις δίκες. Παρά ταύτα όμως, είχαμε και δικαστές που μπορούσαν να πάρουν θαρραλέες αποφάσεις χωρίς να φοβούνται από τις αρχές. Βεβαίως ήξεραν ότι αυτό εμπεριείχε ρίσκο για τους ίδιους, αλλά έπαιρναν αυτό το ρίσκο. Για παράδειγμα, εμείς ως εφημερίδα καταφέραμε να απομακρύνουμε από την θέση του τον στρατοδίκη από το στρατιωτικό δικαστήριο.

Δεν μπορούσε να ήταν δικαστής και να μας δικάσει ο στρατοδίκης, ο οποίος δεν διέθετε τα προσόντα δικαστή και δεν είχε διοριστεί από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο. Ήταν το 2002. Κερδίσαμε αυτή την αγωγή που καταχωρίσαμε στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Ο στρατιωτικός διοικητής θύμωσε πολύ. Λέγοντας «δεν αναγνωρίζω την απόφασή σου», πρόσβαλε τον πρόεδρο του Συνταγματικού Δικαστηρίου μας που πήρε την απόφαση. Αλλά έστω και αν δεν ήθελε να την αναγνωρίσει, στο τέλος την αναγνώρισε.


Μετά τον θάνατο του Ντενκτάς, έφυγε ένα μεγάλο βάρος από «πάνω» των δικαστηρίων μας. Δεν ήταν δυνατό να μην το νιώσω αυτό στις δίκες στις οποίες μπαινόβγαινα συχνά. Μήπως νομίζετε ότι ήταν εύκολο να ληφθεί μια απόφαση υπέρ της εφημερίδας μας στα δικαστήρια κατά την περίοδο του Ντενκτάς; Είδα και δικαστές που μπέρδευαν τα εθνικά ή τα θρησκευτικά αισθήματα με το δίκιο στις δίκες που είχαμε. Σε υπόθεση για την οποία δικαζόμουν είχα ρωτηθεί κατά πόσον πιστεύω στον Αλλάχ, παρά το γεγονός ότι αυτό ήταν εντελώς άσχετο. «Δεν πιστεύω και προπάντων δεν πιστεύω σε αυτό το δικαστήριο», είπα. Στην απόφαση γράφτηκε ότι «δεν πιστεύει στον Αλλάχ».
Χθες διάβασα το άρθρο του προσφάτως παραιτηθέντος δικαστή Τατζιάν Ρεϊνάρ.

Βρίσκεται ακόμα στον Καναδά ο Ρεϊνάρ. Σχεδιάζει να επιστρέψει στην πατρίδα στα τέλη Σεπτεμβρίου. Λέει το εξής στο άρθρο του: «Ξέρουμε ότι ακόμα προστατεύονται τα εννέα άτομα που δεν συνελήφθησαν επειδή επιτέθηκαν κατόπιν οδηγιών κατά της εφημερίδας «Αφρίκα» στις 22 Ιανουαρίου, ότι δόθηκε οδηγία να μην πειραχθούν διότι το δικαστήριο συνέλαβε αναπάντεχα τους άλλους διαδηλωτές και τους έστειλε φυλακή, ότι η εκδίκασή τους ολοκληρώθηκε γρήγορα και ότι αν δεν εξέδιδε ένταλμα σύλληψης το δικαστήριο ούτε αγωγή θα καταχωρείτο εναντίον των διαδηλωτών που τιμωρήθηκαν ούτε και οποιαδήποτε δίκη θα γινόταν».


Αυτές οι γραμμές είναι μια πλήρης αποκάλυψη. Και αν δεν παραιτείτο ο αγαπητός Ρεϊνάρ, δεν θα μπορούσε να μας τα αποκάλυπτε ποτέ αυτά. Κανείς άλλος δεν είχε πρόθεση να τα αποκαλύψει. Τα λέει αυτά ο δικαστής εκείνων των ημερών. Τι λέει; Η επίθεση κατά της εφημερίδας «Αφρίκα» έγινε κατόπιν οδηγίας. Τα εννέα πρόσωπα που δεν συνελήφθησαν ακόμα προστατεύονται και υπάρχει οδηγία να μην τα πειράξουν. Το δικαστήριο, δηλαδή ο ίδιος ως δικαστής, διέταξε τη σύλληψη των διαδηλωτών που οδηγήθηκαν ενώπιον του, αλλά οι αρχές δεν το περίμεναν αυτό εκ μέρους του.

Η δίκη ολοκληρώθηκε με μεγάλη ταχύτητα σε αντίθεση με τη συνήθη πρακτική, αλλά αν ο δικαστής Ρεϊνάρ δεν τιμωρούσε εκείνα τα έξι άτομα και δεν τα έστελλε στην φυλακή, ούτε αγωγή θα καταχωρείτο εναντίον τους ούτε άλλη δίκη θα γινόταν.


Αυτό είναι το ξεμπρόστιασμα του συστήματος στο οποίο ζούμε από έναν ενσυνείδητο δικαστή. Σκεφτείτε, λέει ο δικαστής αυτά που δεν τολμά να πει κανένας πολιτικός μας. Ένας δικαστής που εγκατέλειψε οικειοθελώς τη δικαστική έδρα. Δεν μπορεί να υπάρξει κήπος με τριαντάφυλλα σε ένα βούρκο, αλλά ιδού που υπάρχει ένα τριαντάφυλλο. Έστω και αν αυτό συμβαίνει μια φορά στα σαράντα χρόνια, γίνεται. Ακούτε και εσείς αυτή τη φωνή της συνείδησης;


Επιστροφή
στην αρχή