Η «Εταιρεία Γάμων» και η βία κατά των γυναικών

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Η γυναίκα και ο άνδρας συμφώνησαν κατά την ένατη επέτειο του γάμου τους. Θα έλεγαν ο ένας στον άλλο όσα έκρυβαν μέχρι εκείνη την ημέρα.

Η γυναίκα και ο άνδρας συμφώνησαν κατά την ένατη επέτειο του γάμου τους. Θα έλεγαν ο ένας στον άλλο όσα έκρυβαν μέχρι εκείνη την ημέρα. Και πλέον δεν θα έμενε απολύτως τίποτα μυστικό και θα ήταν πιο ειλικρινείς μεταξύ τους. Ξέσπασε λογομαχία για το ποιος θα προέβαινε στην πρώτη παραδοχή. Στο τέλος, ο άνδρας είπε «εντάξει, ας αρχίσουμε από εμένα» και άρχισε να μιλά. Όταν ήταν νέος, λέει, πήγαινε με τους φίλους του στην παραλία. Και αυνανίζονταν μέσα σε καρπούζια. Ύστερα είχαν σεξουαλική σχέση με γαϊδούρια στο χωριό. Η γυναίκα του τα άκουσε αυτά με έκπληξη. Σοκαρίστηκε. Και είπε: «Αχ, άρα εσύ καταδέχτηκες να πας ακόμα και με γαϊδούρι. Τι ανόητη που είμαι τελικά. Πάντα σε ζήλευα για άλλες γυναίκες. Όμως, εσύ πήγες ακόμα και με γαϊδούρι. Σίγουρα θα ήθελες να είχες ένα χαρέμι…».

«Μήπως υπάρχει άνδρας στον κόσμο που δεν θέλει να έχει χαρέμι;» τη ρώτησε ο άνδρας. Ύστερα, άρχισε να της λέει για οικείους τους που η γυναίκα του γνώριζε ως «παραδειγματικούς άνδρες» και θεωρούσε πολύ πιστούς στις γυναίκες τους. Της έφερε ως παράδειγμα τις τσαχπινιές των θείων της, από την πλευρά του πατέρα και της μητέρας της. Έπαθε κρίση όταν τα άκουσε αυτά η γυναίκα. «Τώρα είναι η δική σου σειρά. Πες εσύ να δούμε», της είπε ο άνδρας. Η γυναίκα δεν θέλησε να πει. Ο άνδρας της την πίεσε. «Δεν γίνεται», της είπε, «δεν είχαμε συμφωνήσει έτσι. Θα πεις. Κοίτα, εγώ σου είπα». Η γυναίκα άρχισε να μιλά ντροπαλά. «Αυτό είναι ένα γεγονός που μου συνέβη πριν σε γνωρίσω. Είχα πρόσφατα έρθει στην Κωνσταντινούπολη. Είχα γνωριστεί με έναν άνδρα. Ύστερα πλαγιάσαμε και ύστερα με απάτησε». Μόλις το έμαθε αυτό σοκαρίστηκε ο σύζυγος αυτή τη φορά. «Πώς γίνεται όμως; Όταν παντρευτήκαμε ήσουν παρθένα», της είπε. «Έκανα αμπαλάζ, αμπαλάζ», είπε η γυναίκα. «Τι σημαίνει αμπαλάζ;» «Ράφτηκα!»


Μίλησαν με αυτό τον τρόπο μέχρι το πρωί. Και ύστερα ήρθαν σε αδιέξοδο. Τα νεύρα τεντώθηκαν. Η απογοήτευσή τους έφτασε στα ύψη. Και τι αποφάσισαν τελικά; Να σταματήσουν αυτό το παιχνίδι. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπορούσε να ακούσει τέτοιες παραδοχές. Τερμάτισαν την κουβέντα αυτή δυστυχισμένοι.


Αυτή είναι μια ιστορία του Μπεκίρ Γιλντίζ, ενός γνωστού Τούρκου λογοτέχνη. Ονομάζεται «Εταιρεία Γάμων». Όταν γνωριστήκαμε στην Κωνσταντινούπολη του είπα το εξής: «Διάβασα το τελευταίο σου βιβλίο την ‘Εταιρεία Γάμων’ και μου άρεσε πολύ». «Δεν θα ξαναγράψω τέτοιο βιβλίο», μου είπε. «Γιατί;», τον ρώτησα. Μου εξήγησε. «Αφότου κυκλοφόρησε το βιβλίο πήγα σπίτι. Η γυναίκα μου με άρπαξε από τα μούτρα. Άρχισε να φωνάζει ‘γιατί τα γράφεις αυτά, τώρα όλοι θα νομίζουν ότι είμαστε εσύ και εγώ αυτά τα δύο άτομα που περιγράφεις στο βιβλίο’. Γι’ αυτό και δεν θα ξαναγράψω κάτι τέτοιο». Άδικο είχε; Μήπως κάθε μυθιστόρημα δεν είναι ταυτόχρονα και ένα κομμάτι από τη ζωή του συγγραφέα; Οπωσδήποτε, σκέφτεται ο αναγνώστης καθώς διαβάζει. «Αφού τα γράφει αυτά, σίγουρα τα ξέρει από τον εαυτό του». Γι’ αυτό τον λόγο, το να γράψει κανείς ένα μυθιστόρημα, ένα διήγημα θέλει όχι μόνο ικανότητα, αλλά και θάρρος. Έκανε την καλύτερη διαπίστωση πάνω σε αυτό το θέμα ο Λέων Τολστόι, συγγραφέας του μυθιστορήματος «Πόλεμος και Ειρήνη». Είπε το εξής για τον αδελφό του, ο οποίος ήθελε να γίνει συγγραφέας όπως ο ίδιος: «Ο αδελφός μου διαθέτει τα πάντα για να γίνει συγγραφέας. Γνώση, κουλτούρα, ικανότητα, τα πάντα. Αλλά δεν διαθέτει το σημαντικότερο που χρειάζεται να έχει ένας συγγραφέας. Ανθρώπινες αδυναμίες…».

Εγώ καταλαβαίνω το εξής από αυτό: Είναι ο φόβος να αποκαλύψει μυστικά που τον αφορούν. Να είναι εξομολογητικός!


Το διήγημα «Εταιρεία Γάμων» δεν τέλειωσε όπως μια ιστορία. Διότι οι σύζυγοι δεν κατέληξαν σε αποτέλεσμα. Αλλά ο συγγραφέας κατέληξε. Βρήκε πότε μόνο θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί η πραγματική ισότητα ανάμεσα στη γυναίκα και τον άνδρα. Οικονομική ελευθερία! Πρώτα οικονομική ελευθερία της γυναίκας. Μόνο αφότου αποκτήσει αυτή την ελευθερία η γυναίκα θα απαλλαχτεί από το να είναι εξαρτημένη από τον άνδρα και να είναι δούλα του. Δεν συμφωνείτε; Καλά, τότε θα τελειώσει η βία κατά των γυναικών; Έστω και αν δεν τελειώσει εντελώς, θα μειωθεί σε μεγάλο βαθμό. Στην Ευρώπη οι γυναίκες το κέρδισαν αυτό μετά από μεγάλους αγώνες. Αυτό είναι που πρέπει να γίνει ουσιαστικά και εδώ σε εμάς. Ο ταξικός αγώνας δεν πρέπει να μετατραπεί σε αγώνα κατά της ανδρικής βίας. Η ανδρική βία μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο με την απόκτηση της οικονομικής ελευθερίας τερματίζοντας την εξάρτηση από τον άνδρα. Αλλιώς, δεν μπορεί να καταπολεμηθεί με την αστυνομική ισχύ και ποινές. Αυτά μόνο προσωρινά μέτρα είναι. Προπάντων, δεν μπορεί καταπολεμηθεί με το να βγαίνουν στους δρόμους και να φωνάζουν συνθήματα όλοι, αριστεροί-δεξιοί, φασίστες-ανθρωπιστές. Διότι αυτά ούτε οι βιαστές τα ακούνε ούτε εκείνοι που παρενοχλούν!


Επιστροφή
στην αρχή