Η εποχή της καθημερινής σκατοψυχιάς και εμείς

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Μια ιστορία, δυο γυναίκες, ένας θάνατος, ένα σχόλιο και η ευθύνη μας απέναντι στη βαρβαρότητα και την απανθρωπιά που εξαπλώνεται θρασύτατα γύρω μας

Κάθε μέρα, μπαίνω στο γραφείο και διαβάζω. Διαβάζω και πριν, άλλωστε με τα smartphones όλη τη μέρα διαβάζουμε και συνήθως δεν διαβάζουμε όσα θα έπρεπε, άλλη πονεμένη ιστορία κι αυτή, αλλά, όπως και να ’χει, στο γραφείο ολοκληρώνω το catching up με το τι γίνεται.

Και όπως για όλους μας, κάθε μέρα είναι και μια νέα έκπληξη. Δεν τη λες καλή συνήθως, αλλά, ΟΚ, ας μην μιζεριάζουμε… Και τα χειρότερα χρήσιμα είναι.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας, λοιπόν, κάτι που έζησα χθες και είναι σχετικό και με τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, την οποία, προσωπικά, ως άνθρωπος και ως φεμινιστής τη βρίσκω τραγική και επιζήμια, ιδιαίτερα σε κοινωνίες όπως η δική μας, με τις ανισότητες που καταγράφει εις βάρος των γυναικών. Διότι αποπροσανατολίζει πολύ.

Για όσους και όσες σοκαριστήκατε, ο φεμινισμός αφορά όλους μας. Όλοι επιβάλλεται να είμαστε φεμινιστές εάν ζητάμε τη διεύρυνση της συμμετοχής των γυναικών αλλά και την ισότητα σε κάθε κοινωνία. Δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, αν και αυτές είναι μέρος της διεκδίκησης για την ισότητα και μάλιστα, αριθμητικά τουλάχιστον, το μεγαλύτερο.

Ήταν μια είδηση από την Αυστραλία. Αφορούσε το πρώτο ομόφυλο ζευγάρι που παντρεύτηκε στη χώρα (σ.σ. στη φωτογραφία) και το γεγονός ότι από τις δύο αυτές γυναίκες η μία κατέληξε μετά από 48 μέρες αφού, ούτως ή άλλως, έπασχε από μια σοβαρή ασθένεια. Αυτός ήταν και ο λόγος που η Πολιτεία του Κουίνσλαντ αποφάσισε να παρακάμψει την περίοδο αναμονής ενός μηνός και να δώσει στη γυναίκα αυτήν και την επί οκτώ χρόνια σύντροφό της την άδεια γάμου.

Στο σημείο των likes από κάτω, στο facebook, πρόσεξα ότι κάποιος είχε βάλει μια φάτσα που γελούσε. Πατώντας, διαπίστωσα πως ήταν μια γυναίκα η οποία προφανώς χάρηκε από τον θάνατο μιας άλλης γυναίκας, από καρκίνο, απλώς και μόνο επειδή ήταν λεσβία και είχε παντρευτεί με μια άλλη γυναίκα.

Στην αρχή εξεπλάγην, αλλά μετά θυμήθηκα πως οι άντρες ανάμεσά μας, ακόμα και οι ομοφοβικοί, συχνά δεν έχουν πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία όταν αφορά κάποιες γυναίκες και -εάν θεωρήσουμε ότι οι γυναίκες αρέσουν πραγματικά στους ομοφοβικούς, κάτι που η επιστήμη και η εμπειρία δείχνουν ότι δεν είναι ο κανόνας, το αντίθετο μάλιστα…- εκείνοι που τους αφορά αυτό έχουν περάσει αμέτρητες ιδιαίτερες στιγμές με τον εαυτό τους, αυτοϊκανοποιούμενοι με ταινίες ενηλίκων που παρουσιάζουν κάτι τέτοιο.

«Ανώμαλοι» βλέπετε για αυτούς είναι μόνο οι άντρες που γουστάρουν το ίδιο φύλο. Εάν οι λεσβίες παραπέμπουν σ’αυτό που παρουσιάζουν οι ταινίες που λέγαμε, όσο φτιαχτό κι αν είναι, τότε η ομοφυλοφιλία των γυναικών είναι μια χαρά. Και ούτε οι ίδιοι αποτελούν μέρος «ανωμαλίας» την ώρα που τη βρίσκουν μαζί τους. «Θεός» φυλάξοι!

Το θέμα δεν είναι πως μια γυναίκα χάρηκε στο άκουσμα της είδησης. Είμαι σίγουρος πως αλλού το έκαναν και άντρες, είτε εμπίπτουν στην κατηγορία που προανέφερα είτε όχι. Η υποκρισία άλλωστε ζει και βασιλεύει και στην κοινωνία μας και αυτού του είδους οι άνθρωποι υπάρχουν ανάμεσά μας, δυστυχώς.

Κακώς λοιπόν είχα εκπλαγεί και είχα κολλήσει στο φύλο, όσο κι αν το πιο πάνω, για τους άντρες, ισχύει και το ξέρουμε όλοι.

Το ζήτημα είναι το πώς πια στην εποχή μας αυτή η απανθρωπιά και η χυδαιότητα εξωτερικεύεται με τόση ευκολία και το πώς άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, την εκδηλώνουν δημόσια, γνωρίζοντας ότι κάποιος μπορεί απλώς να πατήσει στο προφίλ τους και να δει ποιοι και ποιες είναι, ακόμα και την οικογένεια, τα παιδιά τους, τη δουλειά τους, τους φίλους τους.

Είναι η ευκολία της σκατοψυχιάς που χαρακτηρίζει τις μέρες μας. Και η οποία, σκατοψυχιά, όχι μόνο έχει γίνει trend, αλλά συχνότατα επιδεικνύεται κιόλας, με αφορμές αμέτρητες, όχι μόνο την αρρώστια της ομοφοβίας, ως παράσημο τιμής και… εξυπνάδας.

Ακόμα δε πιο αποκαρδιωτικό είναι το πόσο εμείς, ως άνθρωποι και ως κοινωνία, έχουμε συνηθίσει να ανεχόμαστε αυτές τις νοσηρές συμπεριφορές και να μην αντιδρούμε σε όλους αυτούς και αυτές που μολύνουν την κοινωνία με το μίσος και την άθλια συμπεριφορά τους, καλλιεργώντας τη χυδαιότητα και την αναξιοπρέπεια ακόμη και σε ειδήσεις που αφορούν τον θάνατο άλλων ανθρώπων, ανθρώπων που ποτέ δεν γνώρισαν και ποτέ δεν τους πείραξαν στο παραμικρό. Και πώς θα μπορούσαν άλλωστε.

Κανείς μας δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, θα μου πείτε. Και δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σας. Κανείς μας όμως, εάν δεν θέλει τον κόσμο μας να γίνεται χειρότερος μέρα με τη μέρα, δεν δικαιούται να παραμένει απαθής και να παρακολουθεί απλώς την πορεία που ακολουθεί.

Διότι αυτό κάνουμε σήμερα. Ή τουλάχιστον μετά να διαμαρτύρεται για το πού πάμε και το τι γίνεται ο κόσμος μας, γύρω μας, μέρα με τη μέρα, λεπτό με το λεπτό.

Γιατί ο κόσμος μας είμαστε πρώτα εμείς, ο καθένας και η καθεμιά μας και μετά οι άλλοι.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Κυπριακό πρόβλημα- Μια άλλη προσέγγιση (Του Πόλυ Πολυβίου)

Πολίτης News, 15:14 (τελευταία ενημέρωση 15:14)

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Το οξύμωρο του «λάθους»

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 13:48 (τελευταία ενημέρωση 13:48)

ΑΠΟΨΗ

Ωραία τα πολιτικά ανέκδοτα, όσο δεν εκλέγονται...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:30 (τελευταία ενημέρωση 10:30)

Επιστροφή
στην αρχή