Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ως όχημα

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Καλούν ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ τον Ν.Παπαδόπουλο να ξεκαθαρίσει πώς θα διαχειριστεί το Κυπριακό εφόσον εκλεγεί. Σ’ αυτό όμως απαντά η ίδια η Ιστορία.

Δεν χρειαζόταν η δήλωση του Μαρίνου Σιζόπουλου ότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος απορρίπτει τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (ΔΔΟ) και η επίκληση του περιεχομένου από τον Νικόλα για να επιβεβαιώσει ότι ο υποψήφιος Πρόεδρος τάσσεται εναντίον της ΔΔΟ. Όπως δεν χρειαζόταν η συζήτηση που ακολούθησε για να καταδείξει ότι η υποκρισία δεν περιορίζεται μόνο στον χώρο του Κέντρου. Ήταν όμως επιβεβαιωτική και της πορείας αλλά και των προοπτικών της χώρας.

Αντί να καλούν τον Νικόλα Παπαδόπουλο να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να μας δουλεύει και να επικαλούνται τον Τάσσο Παπαδόπουλο για να πείσουν ότι το ΔΗΚΟ απομακρύνεται από τις θέσεις του, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ θα μπορούσαν εύκολα να αναδείξουν γιατί μέσα από τις θέσεις που προβάλλει απορρίπτει τη ΔΔΟ, αφού αμφισβητεί βασικές προϋποθέσεις της. Δεν το έκαναν, γιατί τότε θα έπρεπε να πουν και ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις. Πώς οι ίδιοι θα λειτουργήσουν. Να εξηγήσει ο Νίκος Αναστασιάδης πώς η ρητορική του το τελευταίο τετράμηνο συνάδει με τη βάση λύσης που τάχα επιδιώκει. Και το ΑΚΕΛ, πότε ο Τάσσος υιοθέτησε τη ΔΔΟ και πώς με τις ενέργειές του το κόμμα τη στήριξε. Είναι γι’ αυτό που για μια ακόμα φορά επέλεξαν να επικεντρωθούν στην ονοματολογία και αν αυτή καθορίζει το περιεχόμενο, το οποίο για μια ακόμα φορά όλοι απέφυγαν να αγγίξουν.

Διερωτώνται, κυβέρνηση και ΔΗΣΥ, πώς θα συνεργαστεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος με όσους απορρίπτουν τη ΔΔΟ. Και ανησυχούν ότι η συνεργασία αυτή είναι απόδειξη ότι και ο ίδιος την απορρίπτει. Πόσο ειλικρινής μπορεί να είναι αυτή η ανησυχία, όταν προέρχεται από αυτούς που ανέδειξαν στο δεύτερο τη τάξει αξίωμα έναν δηλωμένο αντιομοσπονδιακό; Από μια παράταξη μάλιστα που χρειάστηκε η ανοικτή στήριξη προς τον Νικόλα για να βρεθεί εκτός κόμματος ένας άνθρωπος που τα τελευταία χρόνια μιλούσε για ένωση με την Ελλάδα. Στην οποία μέχρι πρόσφατα βρίσκονταν (ακόμα και εντός της διαπραγματευτικής ομάδας Κυπριακού)- έως ότου οι ίδιοι αποφάσισαν να θέσουν εαυτόν εκτός κόμματος- άτομα που θεωρούν τη ΔΔΟ προδοτική. Όταν δεν ξεκαθαρίζουν εσωκομματικά τι πρεσβεύουν στο, κατά τους ίδιους, πιο σημαντικό ζήτημα, όταν όλοι, καλοί-κακοί, χωράνε, πώς μπορεί να απαιτούν από τους άλλους να το πράξουν; Γιατί η παρουσία Σιζόπουλου, Θεοχάρους, Περδίκη στο πλευρό του Νικόλα Παπαδόπουλου αποτελεί απόδειξη ως προς το πού κινείται, αλλά η παρουσία μέχρι πρόσφατα Θεοχάρους, Ρότσα, Θεμιστοκλέους, Τριανταφυλλίδη εντός ΔΗΣΥ, όχι;

Απομάκρυνση από τη βάση ΔΔΟ τονίζει το ΑΚΕΛ οδηγεί σε διχοτόμηση. Κι έχει απόλυτο δίκαιο. Το ότι το Κυπριακό βρίσκεται σε πορεία διχοτόμησης, όμως, είναι άσχετο με τη δική του διαχρονική στάση; Πότε με τις πράξεις (και τις συνεργασίες) του διεκδίκησε πραγματικά τη λύση ΔΔΟ; Δεν είναι το ΑΚΕΛ που μετά το 1974 στήριξε όποιον εθνικιστή βρέθηκε στον δρόμο του για να συνεχίσει να βρίσκεται κοντά στην εξουσία; Που έδωσε τη διαχείριση του Κυπριακού τα πρώτα καθοριστικά χρόνια στον Κυπριανού, ο οποίος οδήγησε σε ναυάγιο κάθε πρωτοβουλία; Που στην πιο κρίσιμη στιγμή εξέλεξε στην προεδρία το μεγαλύτερο πολέμιο της ομοσπονδιακής λύσης για να διαπραγματευτεί το ομοσπονδιακό σχέδιο που συζητείτο; Που τάχθηκε εναντίον «ενός σχεδίου που επανένωνε τον λαό» (σύμφωνα με τον Δ.Χριστόφια), η στήριξη του οποίου πιθανόν να σήμαινε και λύση; Πέραν μιας ρητορικής υπέρ της ΔΔΟ, πότε η βούληση αυτή του κόμματος έλαβε μορφή πολιτικών ενεργειών; Τη στιγμή που απαιτούν από τον Νικόλα Παπαδόπουλο να ξεκαθαρίσει αν αποδέχεται τη ΔΔΟ, δεν θα έπρεπε στο ΑΚΕΛ να ξεκαθαρίσουν αν υπάρχει πιθανότητα συνεργασίας, εφόσον δεν το πράξει, και οι ίδιοι βρεθούν εκτός δευτέρου γύρου;

Καλούν ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ τον Ν.Παπαδόπουλο να ξεκαθαρίσει πώς θα διαχειριστεί το Κυπριακό εφόσον εκλεγεί. Σ’ αυτό όμως απαντά η ίδια η Ιστορία. Θα προσαρμόσει όσο πρέπει τη ρητορική του, θα αξιοποιήσει το Κυπριακό για να πετύχει συμμαχίες και στη συνέχεια θα το διαχειριστεί με τρόπο που θα τον διατηρήσει στην εξουσία. Αυτό δεν έκανε ο Κληρίδης; Αυτό δεν έκανε ο Νίκος Αναστασιάδης; Αυτό δεν έκαναν Δημήτρης Χριστόφιας και ΑΚΕΛ; Όλοι ανεξαιρέτως δεν διαχειρίστηκαν το Κυπριακό ως όχημα εξυπηρέτησης προσωπικών-πολιτικών φιλοδοξιών παρά ως στόχο;

Το κύριο πρόβλημα του Κυπριακού, αυτό που κράτησε τη χώρα παγιδευμένη σε μια πορεία χωρίς προοπτική, δεν ήταν τόσο οι απορριπτικοί, αλλά αυτοί που «πίστευαν» στη λύση ΔΔΟ, που όμως ποτέ δεν τη στήριξαν στην πράξη. Όλοι αυτοί που προσάρμοσαν τη ρητορική τους στις πιο ακραίες φωνές για να εκλεγούν, στήριξαν ή συνεργάστηκαν με πολιτικούς που ξεκάθαρα τάσσονταν εναντίον της ΔΔΟ, αλλά και της ίδιας της λύσης, άφησαν σημαντικές ευκαιρίες να μας προσπεράσουν για να ανέλθουν ή να παραμείνουν στην εξουσία.

Το 2004, το αποτέλεσμα δεν το καθόρισε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, αλλά οι αποφάσεις του ΑΚΕΛ το 2003 και 2004, που τον κατέστησαν κεντρικό πρόσωπο στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας του Κυπριακού. Το πλειοψηφικό απορριπτικό ρεύμα δεν το διαμόρφωσε ο λεγόμενος χώρος του Κέντρου μόνο, αλλά και οι κατά καιρούς τοποθετήσεις του ΔΗΣΥ και η επιλογή του να διατηρεί τις πιο ακραίες φωνές εντός κόμματος. Και την οριστική διχοτόμηση δεν την επέβαλαν οι απορριπτικοί, αλλά η φιλοδοξία του Νίκου Αναστασιάδη να παραμείνει στην εξουσία. Σ’ όλες τις προσπάθειες, το '72, το '78 και το 2004 απέναντι από τη λύση δεν βρέθηκε μόνο το «Κέντρο», αλλά και το ΑΚΕΛ.

Κάθε αποτυχημένη προσπάθεια που έφερνε πιο κοντά τη διχοτόμηση βασίστηκε στις ενέργειες και επιλογές αυτών που σήμερα ανησυχούν μπας και φτάσουμε σ’ αυτήν.  Γι’ αυτό και η προδιαγραφόμενη πορεία, ό,τι περιεχόμενο κι αν της δώσουν, φέρει (και) τη δική τους σφραγίδα.

antopoly@cytanet.com.cy


Επιστροφή
στην αρχή