Η δυστυχία του να ζει κανείς στη Λευκωσία

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Ο γράφων ξεκίνησε στις 8.05 για την εφημερίδα και κατάφερε στις 8.50 πμ να περάσει με επιτυχία τα φώτα στο ύψος της Αστυνομίας Στροβόλου

Του Κρίτωνα Καψάλη

Πόσο χρόνο χρειάζεται κάποιος να διακινηθεί από τα φώτα της Πέπσι στο Στρόβολο μέχρι τα φώτα του Προεδρικού; Μιλούμε για απόσταση γύρω στα 2 χιλιόμετρα επί διπλής κυκλοφορίας δρόμου. Αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από όλους οι κάτοικοι Στροβόλου, Λακατάμειας και περιχώρων. Ο γράφων ξεκίνησε στις 8.05 για την εφημερίδα και κατάφερε στις 8.50 πμ να περάσει με επιτυχία τα φώτα στο ύψος της Αστυνομίας Στροβόλου πλησιάζοντας στον κυκλικό του Προεδρικού. Στην κυριολεξία με «τροχό σημειωτόν», και με απεριόριστη υπομονή, αφού αυτή η κολόνια κρατάει χρόνια. Για την ιστορία, ο γράφων πάρκαρε στο πάργιγκ της εφημερίδας Πολίτης στις 905πμ.

Το μποτιλιάρισμα στην λεωφόρο Στροβόλου από τις 7.15 έως και τις 9 καθημερινά αποτελεί μαρτύριο για χιλιάδες Λευκωσιάτες αλλά και κατοίκους ημιορεινών και ορεινών  περιοχών που υποχρεωτικά χρησιμοποιούν αυτή τη διαδρομή προς Λευκωσία. Μόνον ο Στρόβολος και η Λακατάμεια αποτελούν σχεδόν τον μισό πληθυσμό της ευρύτερης περιοχής Λευκωσίας (110.000 από τις 200,000) και εξυπηρετούνται στην πλειοψηφία τους, ταλαιπωρούμενοι καθημερινά, από τη Λεωφόρο Στροβόλου.

Σχέδια όλα αυτά τα χρόνια ακούσαμε άπειρα. Για παρακαμπτήριους, για μονοδρομήσεις για διαφορετικές οδεύσεις. Μόνο ανέξοδα λόγια με μοναδικό αξιόπιστο δεδομένο την καθημερινή και βάρβαρη ταλαιπωρία χιλιάδων δυστυχισμένων Λευκωσιατών!

 


Επιστροφή
στην αρχή