Η διά νόμου οπλοκατοχή ανηλίκων

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΚΥΠΡΟΣ

Είναι μια συζήτηση για την οπλοκατοχή. Όχι ως μια εσφαλμένη αντίληψη αυτού που οι Αμερικανοί επικαθορίζουν ως «concealed carry»

Η δημόσια συζήτηση την οποία εγείρει η πρόνοια του νομοσχεδίου του υπουργείου Εσωτερικών για παραχώρηση μαθητικής άδειας κυνηγίου σε πρόσωπα ηλικίας κάτω των 18 δεν είναι μια συζήτηση για το κυνήγι στην Κύπρο. Σαν παράδοση, σαν άθλημα και σαν μια έκφανση που συνδέεται με τις ιδιοσυγκρασιακές παραδόσεις του μέσου Κύπριου. Είναι μια συζήτηση για την οπλοκατοχή. Όχι ως μια εσφαλμένη αντίληψη αυτού που οι Αμερικανοί επικαθορίζουν ως «concealed carry» (εξ ορισμού η κυπριακή νομοθεσία επιβάλλει ως όριο τα 18 έτη για την απόκτηση άδειας κατοχής όπλου, και ένα δίκαννο δεν μπορείς να το κρύψεις στο παντελόνι σου), αλλά ως μια διάσταση παιδαγωγική σε σχέση με το τι οφείλουμε απέναντι σε ένα 14χρονο.

 

Τι ισχύει

Το νομικό σκεπτικό τού υπό διαμόρφωση νομοσχεδίου στέκει. Είναι σωστό. Εμπεριέχει όμως αντιφάσεις. «Η υπό συζήτηση πρόνοια του νομοσχεδίου δεν έχει την παραμικρή σχέση με την οπλοκατοχή, αλλά αφορά, αποκλειστικά, την παραχώρηση δυνατότητας απόκτησης μαθητικής άδειας κυνηγίου σε πρόσωπα ηλικίας κάτω των δεκαοκτώ ετών. Το φαινόμενο εκμάθησης του αθλήματος του κυνηγίου σε πρόσωπα νεαρής ηλικίας από αδειούχους κυνηγούς (συνήθως πατέρας και παιδί), είναι κάτι που υφίσταται και γίνεται μέχρι σήμερα παράνομα. Το υπουργείο Εσωτερικών, μέσω της συγκεκριμένης νομοθετικής ρύθμισης, προσπαθεί να θέσει υπό έλεγχο αυτό το φαινόμενο και παράλληλα να ενημερώσει και επιμορφώσει όλους τους ενδιαφερόμενους νεαρούς κυνηγούς για όλα όσα αφορούν το άθλημα του κυνηγίου», αναφέρει σε διευκρινιστική του δήλωση το ΥΠΕΣ. Και όντως, το τελευταίο σκέφτεται εύλογα: «Εφόσον παρανομούν που παρανομούν, πατέρας και τέκνο, γιατί να μην κάνουμε αυτή την παρανομία νομότυπη και θεσμικά;». Αρκεί όμως; O γράφων έχει ακριβώς την ίδια ανάμνηση. Ο πατέρας του, κυνηγός «με το λάστιχο» στη Μαραθάσα την εποχή της ΕΟΚΑ, έδινε στον ανήλικό του γιο, στα 10 του, ένα δίκαννο «για να παίξει». Πώς; Μα φυσικά... παρανομώντας. Το αν ο γράφων, μεγαλώνοντας, ζούσε σε ένα περιβάλλον όμως που η γονεϊκή σχέση πατέρα - γιου, και δη η έκφανση του κυνηγιού και της οπλοχρησίας ήταν η μόνη διέξοδος από τα προβλήματα, ποια θα ήταν η εξέλιξη; Δεν το έμαθα ποτέ, γιατί ο πατέρας μου σπάνια έμενε άνεργος. Ήταν απόφοιτος πανεπιστημίου, δεν έπινε αλκοόλ και δεν... χτυπούσε τη μάνα μου. Και στο σχολείο με δίδαξε αν κάποιος «με πειράζει» να το θέτω ως θέμα συζήτησης καθώς «και να μην πειράζω τα άλλα παιδιά». Το ίδιο και στο αυτοκίνητο. Αν δεν φορούσα ζώνη στο πίσω κάθισμα, με τιμωρούσε. Συνεπώς το ερώτημα είναι εύλογο: Εφόσον μια παρανομία λάμβανε χώρα συστηματικά, γιατί δεν υπήρχε επιβολή ποινής; Πόσες άδειες κυνηγίου στην Κύπρο αφαιρέθηκαν επειδή ο πατέρας εξασκούσε τον γιο του στη σκοποβολή; Η νομοθεσία, ως εκ τούτου, είναι και για να διαπαιδαγωγεί. Να διαμορφώνει συνείδηση «νομοταγούς πολίτη». Όχι για να καλύπτει νομότυπα μια παρέκκλιση. Αλλιώς είναι σαν να κόβεις το χέρι για να γιατρέψεις τη γάγγραινα.

 

Τι δεν ισχύει

Δεν είναι θέμα προσωπικής επαφής ή πολεμικής. Στην Κύπρο, όπου η πλειονότητα των τροχαίων που βιώνουμε αφορούν θύματα, συνήθως, στρατιώτες, που τρέχουν υπερβολικά ή δεν φορούν ζώνη, σε κάποια βραδινή μετακίνησή τους από ή προς το στρατόπεδο, το ζήτημα της διαπαιδαγώγησης είτε αφορά το περιβάλλον, είτε την οδηγική συμπεριφορά, είτε το κυνήγι, πάσχει. Για το τελευταίο απλά αναλογιστείτε τους τραυματισμούς και το σχετικό «στάνταρτ» ρεπορτάζ σε κάθε αρχή της κυνηγετικής σεζόν. Ακόμη κι αν ο νόμος δώσει το δικαίωμα σε έναν πατέρα να συνοδεύει, και τυπικά από θεσμικής πλευράς, το ανήλικο τέκνο του στην κυνηγετική δραστηριότητα, αυτό δεν αποκλείει την εξ ορισμού εξοικείωσή του με ένα λειόκανο (και άκρως φονικό) όπλο. «Στην εισηγούμενη τροποποίηση της νομοθεσίας, αναφέρεται ότι οι νεαροί κυνηγοί για να αποκτήσουν μαθητική άδεια κυνηγίου θα πρέπει να παρακολουθήσουν επιμορφωτικά μαθήματα σχετικά με την οικολογία των θηραμάτων, τη νομοθεσία που διέπει τη διεξαγωγή του αθλήματος του κυνηγίου καθώς και την ασφαλή φύλαξη, μεταφορά και χρήση των κυνηγετικών όπλων. Μετά την παρακολούθηση των πιο πάνω μαθημάτων θα πρέπει ο ενδιαφερόμενος να επιτύχει σε γραπτές εξετάσεις». Εφόσον ο υπό διαμόρφωση νόμος προβλέπει τα ως άνω, ποια είναι η ουσία, έχουμε να προσθέσουμε, της μαθητικής άδειας; Και κυριότερα ποιος εγγυάται την απρόσκοπτη εφαρμογή των ως άνω; Ακόμη κι αν ο 14χρονος μάθει τα πάντα για την οικολογία της τσίχλας, αν ο πατέρας του σε κάθε κυνηγετική του εξόρμηση θηρεύει μεγαλύτερο αριθμό από τον επιτρεπόμενο, ο νεαρός θα μιμηθεί την κυνηγετική νοοτροπία του πατέρα του. Γιατί έτσι πράττεις στα 14...

 

Κύπρος όπως Κόλουμπαϊν

Στην Κύπρο συχνά έχουμε περιπτώσεις ανθρωποκτονιών. Με κυνηγετικά όπλα και με τα τυφέκια της ΕΦ λόγω του συστήματος της εφεδρείας. Ευτυχώς, ακόμη, σκηνικό όπου ένας 15χρονος εισβάλλει στο Γυμνάσιό του για να... καθαρίσει τους συμμαθητές του δεν βιώσαμε. Είμαστε σίγουροι όμως ότι ένας εν δυνάμει προβληματικός έφηβος με μαθητική άδεια θήρας, πλήρη εξοικείωση με ένα σούπερ-ποζέ, δεν θα αναζητήσει το δίκαννο του πατέρα του (ή ακόμη και το G3 αν ο τελευταίος κυνηγάει και με αυτό) προκειμένου να επιλύσει τις σχολικές του διαφορές στο προαύλιο; Aς μην μας εκπλήξει αν ο εν λόγω υποθετικός χαρακτήρας έχει και τυπικά μαθητική άδεια κυνηγού, έχει «παρακολουθήσει επιμορφωτικά μαθήματα σχετικά με την οικολογία της... πέρδικας, την ασφαλή χρήση και μεταφορά του όπλου και έχει αριστεύσει στις γραπτές εξετάσεις». Θα έχει παραβιάσει όμως τον νόμο. Και η αιτία του εγκλήματός του, πέραν της ψυχοπαθολογικής ή άλλης διάστασης, θα είναι η εξοικείωσή του με την οπλοκατοχή. Ως κοινωνική συμπεριφορά και τάση σε μια μικροκοινωνία, με πολλά προβλήματα, όπως αυτή της Κύπρου στην οποία ζούμε.

 

 

Αντί επιλόγου  

Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να δαιμονοποιήσουμε το κυνήγι ή τη σκοποβολή. Είναι παράδοσή μας και στο αγωνιστικό μέρος (skeet, trap) βιώσαμε και βιώνουμε φοβερές επιτυχίες διεθνώς την τελευταία δεκαετία. Το κυνήγι είναι επαφή με τη φύση, οικολογία και πνευματική ευχαρίστηση. Το ίδιο συναρπαστικό και γεμάτο συγκινήσεις είναι και το άθλημα της σκοποβολής. Στην Κύπρο όμως πρέπει να επανεξετάσουμε και τη σχέση μας με τον νόμο, ως πνεύμα και γράμμα, σε σχέση με τη νοοτροπία μας και την κουλτούρα μας. Όταν δίνουμε ένα δίκαννο στον γιο μας, όταν του δίνουμε το τιμόνι του διπλοκάμπινου για να οδηγήσει ή όταν τον βάζουμε στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη. Κυρίως, δε, χρειαζόμαστε νομοθεσία η οποία θα αποτρέπει «την κακιά στιγμή» και στο εύρος της θα εφαρμόζεται πλήρως, απρόσκοπτα και με παραδειγματικές ποινές κάθε φορά που παραβιάζεται «ελαφρά τη καρδία». Τότε μόνο θα αποκτήσουμε τα ίδια ποιοτικά χαρακτηριστικά «... με τις προηγμένες κυνηγετικά χώρες» που αναφέρεται και στη διευκρινιστική δήλωση του ΥΠΕΣ. Αυτές οι χώρες δεν είναι προηγμένες, ως προς τον νόμο, μόνο στο κυνήγι...

*Twitter: @JohnPikpas


Επιστροφή
στην αρχή