Η αξιοπιστία δεν επιβάλλεται, κερδίζεται

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Το 2008 ο Ιωάννης Κασουλίδης, υιοθετώντας ένα νέο ύφος και καθιστώντας κεντρικό σύνθημα της εκστρατείας του την αξιοπιστία, έκανε την έκπληξη

Του Αντώνη Πολυδώρου

Το 2008 ο Ιωάννης Κασουλίδης, υιοθετώντας ένα νέο ύφος και καθιστώντας κεντρικό σύνθημα της εκστρατείας του την αξιοπιστία, έκανε την έκπληξη περνώντας ως πρώτος στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών και αφήνοντας πίσω του τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τον μετέπειτα Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια. Η διαφοροποίηση της αρχικής απόφασης του ΔΗΚΟ για στήριξή του, τα πατριωτικά και θρησκευτικά λάβαρα που έκαναν αμέσως μετά την εμφάνισή τους, η επίσκεψή του στον Αρχιεπίσκοπο για να πάρει την ευχή του, και η επιστράτευση μιας ρητορικής για τους κινδύνους κατάργησης των Θρησκευτικών και του στρατού σε περίπτωση εκλογής του υποψήφιου του ΑΚΕΛ, ανέτρεψαν όχι μόνο το εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και την εικόνα που είχε κτίσει μέχρι την πρώτη Κυριακή.

Δέκα χρόνια μετά, τη σκυτάλη της «νέας» και «αξιόπιστης» υποψηφιότητας που θα έφερνε στο δημόσιο διάλογο έναν νέο πολιτικό πολιτισμό πήρε ο Σταύρος Μαλάς. Σε κάθε τοποθέτησή τους τα στελέχη του ΑΚΕΛ και ο ίδιος ο υποψήφιος- κυρίως αφότου κλείδωσαν οι διεκδικητές στον δεύτερο γύρο- επικεντρώθηκαν όχι μόνο στο να αναδείξουν την αναξιοπιστία του Νίκου Αναστασιάδη, αλλά και στο να πείσουν για τη δική του αξιοπιστία, με αναφορές στις ξεκάθαρες διαφορές σε ήθος και αξιοπιστία μεταξύ των δύο διεκδικητών. Αν και ο χαρακτήρας που ο ίδιος προσπάθησε να προσδώσει στην υποψηφιότητά του εξ αρχής, ετίθετο εν αμφιβόλω από το γεγονός ότι είχε διατελέσει υπουργός της κυβέρνησης Χριστόφια, από τα άτομα που επέλεξε να τον πλαισιώσουν, με χαρακτηριστικότερο αυτό της Ειρήνης Χαραλαμπίδου, κυρίως όμως την παρουσία του προ πενταετίας κατά την οποία πρόλαβε να τοποθετηθεί με πολύ διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι επέλεξε να κινηθεί σε αυτή την προεκλογική σε Κυπριακό, οικονομία και κοινωνικά θέματα, κατάφερε- βοηθούμενος σε μεγάλο βαθμό και από την ανάγκη μιας σημαντικής μερίδας του κόσμου για αλλαγή- να οδηγηθεί στη δεύτερη εκλογική βδομάδα κουβαλώντας (για πολλούς) τον χαρακτήρα του νέου.

Την Τετάρτη στο τελευταίο debate δεν έχασε απλά τη μάχη των επιχειρημάτων. Με δύο ενέργειές του στην ουσία ξεγύμνωσε ολόκληρη την προεκλογική του εικόνα. Η πρώτη ήταν, μετά από ερώτηση δημοσιογράφου, όταν υποστήριξε ότι ουδέποτε ο ίδιος είχε αναφερθεί στην επιλογή της λίρας- «Ποτέ δεν τέθηκε από μέρους μου θέμα συζήτησης εξόδου μας από το ευρώ», ισχυρίστηκε. Το έκανε μάλιστα λίγα λεπτά μετά, που αναφερόμενος στο κούρεμα του 2013, καλούσε τον ανθυποψήφιό του να παραδεχθεί τα λάθη του, υποδεικνύοντάς του πως «στην πολιτική πρέπει να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας.». Δύο όμως φορές κατά την περίοδο του κουρέματος εκφράστηκε υπέρ του ενδεχομένου να μελετηθεί η συγκεκριμένη λύση. Στις 24 Μαρτίου όταν μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ζητούσε να απεμπλακούμε εντελώς από την τρόικα που δεν θέλει το καλό μας, και να υιοθετήσουμε θέσεις που εκφράστηκαν από οικονομολόγους για εσωτερικές λύσεις (και αυτές οι εσωτερικές λύσεις εκτός τρόικας, από τη στιγμή που δεν ήταν δυνατή η άντληση δανείου, ήταν ξεκάθαρο ποιες μπορούσε να ήταν). Και στις 26 Μαρτίου, όταν μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Alpha 9,89, καλούσε την κυβέρνηση «να βάλει τους οικονομολόγους κάτω να βρούμε λύση εκτός τρόικας, κι αν αυτό δεν είναι δυνατόν να συζητήσουμε και την έξοδο από την ευρωζώνη», προσθέτοντας ότι «καμιά λύση δεν πρέπει να αποκλειστεί».

Η δεύτερη ήταν εκείνη η άκομψη αιχμή που άφησε για την ηλικία του ανθυποψηφίου του, σε μια προσπάθεια μάλλον να υπενθυμίσει ότι είναι το νέο που αντιπαρατίθεται με το παλιό, με το «εγώ βλέπω ακόμα». Η οποία δεν ήταν απλώς ατυχής, αλλά και απαράδεκτη. Και απέδειξε ότι το νέο δεν είναι θέμα ηλικίας, ούτε ο πολιτικός πολιτισμός θέμα επίκλησης, αλλά συμπεριφοράς.

Απέναντι σε έναν άνθρωπο που προφανώς αποτελεί το παλιό- όπως ήρθε να υπενθυμίσει η συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο για να πάρει τη στήριξή του που διασφαλίζει σε ποια επίπεδα και εντός ποιων ορίων θα συνεχίσει να κινείται η Παιδεία, ή η επιλογή του ΔΗΣΥ να βγάλει από τη ναφθαλίνη τον Ευθύμιο Δίπλαρο για να αφήσει σκιές για μυστικές συναντήσεις και σχέσεις ΑΚΕΛ- Ακιντζί και να συσπειρώσει τους ακραίους ψηφοφόρους- ο οποίος σε σύγκριση όμως με την κυβέρνηση ΑΚΕΛ έχει να αναδείξει και θετικά, εκείνο που έπρεπε να κάνει ήταν να πείσει τον κόσμο ότι αξίζει τον κόπο να πάρει τα ρίσκα που δεδομένα κουβαλά η υποψηφιότητά του ώστε να εκλέξει έναν νέο Πρόεδρο που διαθέτει μεγαλύτερη αξιοπιστία και καλύτερη πολιτική συμπεριφορά από τον νυν. Ότι ο κόσμος μπορεί να εμπιστευτεί ότι δεν θα κάνει τα ίδια λάθη με το ΑΚΕΛ και πως την ίδια στιγμή μπορεί να φέρει την αλλαγή. Απέτυχε. Εκείνο το «εγώ βλέπω ακόμα» ή η επιλογή του να επιμένει σ’ ένα ξεκάθαρο ψέμα, το οποίο μάλιστα εύκολα μπορούσε να αποδειχθεί, έστειλε το μήνυμα ότι ελάχιστα τον χωρίζουν σε θέματα αξιοπιστίας από τον ανθυποψήφιό του.

Ο Σταύρος Μαλάς δεν έχασε απλά το παιχνίδι των εντυπώσεων. Έχασε αυτό που, καλώς ή κακώς, κουβαλούσε μέχρι την Τετάρτη η υποψηφιότητά του ως κύριο (ίσως και μόνο) πλεονέκτημα έναντι του ανθυποψηφίου του: την αξιοπιστία του. Διότι η αξιοπιστία δεν επιβάλλεται, κερδίζεται.

antopoly@cytanet.com.cy

 


Επιστροφή
στην αρχή