Η ατολμία του status quo

ΑΠΟΨΗ /ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

«Επί 41 χρόνια οι συνομιλίες γίνονται αναζητώντας μια λύση η οποία δεν βγαίνει», γράφει ο Γιώργος Καλλινίκου στον «Φιλελεύθερο», εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η χώρα βρίσκεται ενώπιον δύσκολων πραγματικοτήτων «λόγω της ατολμίας που επιδείξαμε να ακολουθήσουμε μια άλλη συνταγή». Πρόκειται για ένα επιχείρημα που προτάσσεται όλο και περισσότερο τελευταία και το οποίο, όπως κάθε εύκολο και βολικό επιχείρημα, βρίσκει απήχηση στον κόσμο.

«Επί 41 χρόνια οι συνομιλίες γίνονται αναζητώντας μια λύση η οποία δεν βγαίνει», γράφει ο Γιώργος Καλλινίκου στον «Φιλελεύθερο», εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η χώρα βρίσκεται ενώπιον δύσκολων πραγματικοτήτων «λόγω της ατολμίας που επιδείξαμε να ακολουθήσουμε μια άλλη συνταγή». Πρόκειται για ένα επιχείρημα που προτάσσεται όλο και περισσότερο τελευταία και το οποίο, όπως κάθε εύκολο και βολικό επιχείρημα, βρίσκει απήχηση στον κόσμο. Ότι δηλαδή η προσπάθεια για κατάληξη σε μια λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας έχει δοκιμαστεί για 38 χρόνια και αποτύχει. ’ρα θα πρέπει να δοκιμάσουμε κάτι άλλο.

 

Πότε όμως επιδιώξαμε πραγματικά αυτή τη λύση; Πότε, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, πιστέψαμε αυτήν; Πότε με πράξεις τη στηρίξαμε; Πότε με ξεκάθαρη γραμμή και πλάνο την κυνηγήσαμε; Ώστε να μπορούμε να πούμε ότι δοκιμάστηκε και απέτυχε. Μήπως επί δεκαετίας Σπύρου όταν αρνούμασταν να μπούμε καν σε συζητήσεις και αναλωνόμασταν σε εκ του σύνεγγυς; Που σήμερα κάποιοι κύκλοι αναπολούν; Όταν με τη μεγαλύτερη ευκολία απορρίπταμε τις προτάσεις Κουεγιάρ (που αποδέχθηκε ο Ντενκτάς), ή το Αμερικανο-βρετανο-καναδικό σχέδιο (μετά από υπόδειξη της Σοβ. Ένωσης); Μήπως επί Τάσσου Παπαδόπουλου όταν, όπως παραδέχθηκε ο Γιώργος Λιλλήκας, ενώ μπροστά μας είχαμε ένα σχέδιο λύσης, αντί να το διαπραγματευτούμε, συζητούσαμε απλά για να ξεγελάσουμε τους ξένους ώστε να ενταχθούμε στην ΕΕ χωρίς λύση; Όταν πρώτα αποδεχόμασταν την επιδιαιτησία και μετά κατηγορούσαμε τον ΓΓ για υπέρβαση των όρων εντολής του; Ή όταν δεχόμασταν το σχέδιο Ανάν ως βάση διαπραγμάτευσης για να το απορρίψουμε τελικώς επειδή κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία; Ή μήπως όταν, ενώ συζητούσαμε για λύση ΔΔΟ (ένα κράτος δηλ. αποτελούμενο από δύο ζώνες) προβάλλαμε συνθήματα όπως «όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους» και «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια»;

 

Ξεχνά ο Γιώργος και όσοι πολιτικοί επικαλούνται το επιχείρημα ότι η ΔΔΟ τάχα δοκιμάστηκε και απέτυχε, ότι η δική τους σχολή σκέψης -η οποία ποτέ δεν πίστεψε σε αυτή τη μορφή λύσης, απόδειξη ότι χρειάστηκε 11 χρόνια μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν για να «ανακαλύψει» ότι δεν μπορεί να υπάρξει ΔΔΟ με σωστό περιεχόμενο- κυβέρνησε ή συγκυβέρνησε καθ? όλη την πορεία πέραν της δεύτερης πενταετίας Κληρίδη όταν και βρεθήκαμε κοντά σε λύση μέχρι που επιστρατεύτηκε ο Τάσσος για να οδηγήσει την όλη προσπάθεια σε ναυάγιο; Γιατί όλοι αυτοί που σήμερα προβάλλουν την ανάγκη για αλλαγή πλεύσης, δεν το έπραξαν όταν κυβέρνησαν; Αφού υπάρχουν άλλες επιλογές γιατί έμειναν προσκολλημένοι σε μια συνταγή η οποία είναι καταστροφική; Ή μήπως ποτέ δεν ήταν; Μήπως οι σημερινές αντιδράσεις αποτελούν απόδειξη ότι όλοι αυτοί ακριβώς αντίθετες συνταγές ακολούθησαν;

 

Αν κάτι πληρώνουμε σήμερα δεν είναι την ατολμία να ακολουθήσουμε άλλη συνταγή, όπως γράφει ο Γιώργος Καλλινίκου, αλλά ακριβώς την ατολμία μας να αγγίξουμε την ουσία του Κυπριακού. Με ρεαλισμό και ειλικρίνεια να επιδιώξουμε ένα συμβιβασμό. Είναι την ευκολία με την οποία αφήσαμε 41 χρόνια να περάσουν, τις πραγματικότητες να μας προσπεράσουν και να δώσουν μόνες τους τη λύση. Τη διαχρονική ανευθυνότητα, τα εύκολα σλόγκαν, την επιλογή μας να διαπραγματευτούμε με στόχο την κοινή γνώμη παρά τη λύση, την πολιτική ανηθικότητα. Που μετέτρεψαν την προσπάθεια του Κυπριακού σε ένα συμπαγές και ακλόνητο status quo που επέτρεπε στην Τουρκία χωρίς πίεση να διατηρεί όσα πήρε το ?74. Το γεγονός ότι ποτέ δεν αξιοποιήσαμε τις συγκυρίες, όταν τα συμφέροντα ήταν μαζί μας (και υπήρξαν τέτοιες συγκυρίες).

 

Αν κάτι πληρώνουμε είναι τη διαχρονική υποκρισία ολόκληρου του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας (παρά ψευδαίσθησης) ότι μια ιδεατή λύση είναι εφικτή, η οποία δεν χρειαζόταν να περιλαμβάνει θυσίες. Ότι ήταν δυνατόν όλοι οι πρόσφυγες να επιστρέψουν, ότι υπήρχε η δυνατότητα να επανακτήσουμε τον έλεγχο όλου του νησιού. Που κατέστησε από ένα σημείο και μετά τη στήριξη οποιουδήποτε ρεαλιστικού σχεδίου ανέφικτη. Τον συμβιβασμό και τη συμβίωση μη επιλογή. Το γεγονός ότι όλοι όσοι κλήθηκαν να διαχειριστούν το Κυπριακό επέλεξαν μια διαχείριση που άγγιζε τα όρια της προδοσίας. Είτε επειδή επικαλούμενοι πότε το «σωστό περιεχόμενο», πότε την «ευρωπαϊκή λύση» και πότε τον κίνδυνο να οδηγηθούμε σε κάτι χειρότερο, σπατάλησαν κάθε ικμάδα των δυνάμεών τους ώστε να διατηρήσουν το status quo, είτε επειδή στο όνομα της «εθνικής συνεννόησης» συνεργάστηκαν μαζί τους και υιοθέτησαν τη γραμμή τους. Κρατώντας τη χώρα παγιδευμένη σε μια πορεία χωρίς προοπτική.

 

Την επιλογή μας να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε, να μετατρέπουμε τις δύσκολες αλήθειες σε εύκολα συνθήματα. Μέχρι τέλους να κάνουμε τα πάντα ώστε να μην τερματιστεί η «ψευδαίσθηση». Μέχρι που οι πραγματικότητες έβαλαν στην άκρη τα εύκολα συνθήματα και έφεραν μπροστά μας τις δύσκολες αλήθειες.

 

antopoly@cytanet.com.cy 


Επιστροφή
στην αρχή