Η άτυχη εργάτρια, οι φιλόζωοι και η άγνοια που σκοτώνει

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Μετά την τραγωδία στη Γεροσκήπου οι ανενημέρωτοι κανίβαλοι του διαδικτύου βρήκαν τους... ενόχους. Τους μοναδικούς ανάμεσά μας που προσπαθούν.

Από σκυλιά φαίνεται να κατασπαράχθηκε η 46χρονη εργάτρια στη Γεροσκήπου τελικά.

Η συγκλονιστική αποκάλυψη ανέδειξε για άλλη μια φορά όχι μόνο την ανεπάρκεια πολλών και διαφόρων σ’ αυτή τη χώρα, δεδομένου του πρώτου, λανθασμένου πορίσματος που είχε βγει για τον θάνατό της αλλά και άλλα, ακόμη θλιβερότερα, πράγματα.

Με πρώτο τη σχετική αδιαφορία που επιδείξαμε όλοι μας. Και αυτό είχε να κάνει με το γεγονός ότι η άτυχη γυναίκα ήταν μια Βουλγάρα, εργάτρια. Δεν ήταν Κύπρια. Ούτε βέβαια και μια πλούσια, Ρωσίδα λ.χ. ή άλλη, που ζούσε στην Κύπρο. Εκεί θα γινόταν χαμός.

Το δεύτερο, ήταν η βροχή των ανόητων σχολίων που κατέκλυσαν το ίντερνετ για τους... φιλόζωους. Και αυτό κατέδειξε και την απίστευτη άγνοια αλλά και την αδιαφορία της κοινής γνώμης ή πιο σωστά ενός μεγάλου μέρους της στο ζήτημα της ευημερίας των ζώων.

Διότι ένα είναι να ερωτά κανείς –δικαιολογημένα και επιβεβλημένα– πώς κάποιος θα μπορούσε να έχει πέντε ροτβάιλερ τα οποία περιφέρονταν κάπου στη Γεροσκήπου και άλλο είναι το να αποδίδονται οι ευθύνες για την εγκληματική συμπεριφορά του κάθε ανεύθυνου στους… φιλόζωους.

Ειδικά σ’ αυτούς.

Οι φιλόζωοι, βλέπετε, είναι οι πρώτοι που φωνάζουν για την ανυπαρξία ελέγχου αλλά και ενδιαφέροντος από πλευράς του κράτους στη διατήρηση σκύλων, όχι μόνο τέτοιων σκύλων αλλά και ευρύτερα.

Είναι αυτοί που φώναζαν και τις προάλλες για την εγκληματική απόφαση της Βουλής να επιτρέψει την αύξηση των κυνηγόσκυλων από δύο σε τέσσερα ανά κυνηγό, διότι είναι αυτοί που γνωρίζουν τις συνθήκες υπό τις οποίες ζουν αυτά τα ζώα.

Και είναι εκείνοι οι οποίοι με το που αρχίζει η κυνηγετική περίοδος γυρίζουν στα χωράφια και περιμαζεύουν με δικά τους έξοδα αποστεωμένα σκυλιά τα οποία εγκαταλείπονται από κυνηγούς εκεί για να ψοφήσουν επειδή οι τελευταίοι θεωρούν ότι δεν κάνουν για κυνήγι.

Αλλά ακόμα και τα ροτβάιλερ, δεν είναι… κακά από τη φύση τους. Όταν τα ζώα αυτά ζουν σε συνθήκες εγκατάλειψης και αφήνονται αφύλακτα και χωρίς εκπαίδευση ή συχνά «εκπαιδεύονται» αυτοσχεδίως για να αγριεύουν και να γίνουν, όπως νομίζουν αυτοί που το κάνουν, καλύτεροι φύλακες, πολλές φορές μέσω κακοποίησης, λογικό είναι να αγριεύουν.

Εμείς που είμαστε άνθρωποι και έχουμε θεωρητικά λογική θα αγριεύαμε.

Εδώ είναι που ζητείται κράτος για να μην αφήνει τον καθένα να κάνει αυτά τα πράγματα. Και οι φιλόζωοι είναι οι πρώτοι που διαμαρτύρονται. Συνεχώς και χωρίς να τους ακούει κανείς. Οι πρώτοι που περιμαζεύουν ημιάγρια σκυλιά και πληρώνουν εκπαιδευτές για να τα εξημερώσουν και να μπορέσουν έτσι να δοθούν σε άλλους. Και αυτό γίνεται.

Όπως και το ότι κάποιοι εκπαιδευτές το κάνουν εθελοντικά.

Δεν φταίνε τα σκυλιά. Ούτε βέβαια και οι φιλόζωοι! Το κράτος είναι που ευθύνεται. Και εμείς που δεν το θέτουμε προ των ευθυνών του.

Τα γράφω όλα αυτά σήμερα και γιατί πριν από τρεις μήνες υιοθέτησα και εγώ ένα κυνηγόσκυλο το οποίο όταν βρέθηκε ήταν σε άθλια κατάσταση. Είχε τόσα πολλά τσιμπούρια που χρειάστηκε να του γίνουν ενέσεις με φάρμακα για να τα απαλλαγεί και να μην ψοφήσει, πεινασμένο και βρόμικο όπως βρέθηκε.

Οι του καταφυγίου, γνώριζαν πολύ καλά ποιος ήμουν. Γνώριζαν ότι είχα ένα άλλο σκυλί, ότι τα αγαπούσα και πως το σκυλί αυτό θα περνούσε και περνάει –παρά τον φόβο που ακόμα και σήμερα το διακατέχει– εξαιρετικά μαζί μου. Με γνώριζαν καλά και προσωπικά.

Παρ’ όλα αυτά, δεν μου έδωσαν τα χαρτιά του παρά μόνο όταν ήρθαν στο σπίτι μου ένα βράδυ αργά αφού δεν έβρισκα άλλο χρόνο και είδαν πού έμενε, πώς ζούσε και εάν όντως ήμουν σε θέση να το συντηρήσω σωστά.

Και ήταν ξεκάθαροι πως η διαδικασία δεν θα προχωρούσε εάν δεν πληρούσα τις προϋποθέσεις.

Είναι τουλάχιστον άδικο και εξωφρενικό, αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι στον ελεύθερο χρόνο τους, χωρίς κανένα κέρδος και με δικά τους έξοδα ή τις εισφορές άλλων φιλοζώων, κάνουν τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει το κράτος, να αντιμετωπίζουν και τη ρετσινιά για τέτοια περιστατικά.

Από ανθρώπους που δεν αφιέρωσαν ποτέ πέντε λεπτά για να δουν τη δουλειά που κάνουν όλοι αυτοί οι εθελοντές στην Κύπρο. Και είναι αξιοθαύμαστη.

Δεν θα έπρεπε να τα αφιερώσουν, θέλω να είμαι σαφής. Έχουν κάθε δικαίωμα να ζουν στην άγνοιά τους και να μην αγαπούν τα ζώα.

Κανείς όμως, από αυτούς ειδικά, δεν δικαιούται να κατηγορεί αυτούς τους ανθρώπους με αφορισμούς στο facebook ή αλλού, όταν μάλιστα αυτοί είναι οι μόνοι που φωνάζουν και ζητούν από το κράτος να παρέμβει και να επιβάλει την τάξη, βάζοντας ένα τέρμα στην απόκτηση ζώων με τον τρόπο που αποκτούμε ένα αντικείμενο και όταν δεν μας κάνει πια, το βάζουμε στην άκρη ή και το πετάμε εντελώς.

Δεν μπορεί να μας καθορίζουν οι ιαχές της άγνοιας και, λυπάμαι που πρέπει να το πω, της εύκολης και της αφοριστικής βλακείας του οιουδήποτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Κάποτε δεν πρέπει να μπει ένα τέλος και σ’ αυτό;


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Θα μας πείσει άραγε η διοίκηση της cyta;

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 19.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Στέκεσαι μακριά και φωνάζεις: «κλείστε τα οδοφράγματα»

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 19.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή