Η απάντηση στις «Κασσάνδρες» της Εθνικής

ΑΘΛΗΤΙΚΑ /ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΠΡΟΥ

Ένα άρθρο-απάντηση προς αυτούς που περίμεναν στην «γωνία» την εθνική για να την «κατασπαράξουν» μετά το πρώτο ανεπιτυχές αποτέλεσμα

Ένα άρθρο-απάντηση προς αυτούς που περίμεναν στην «γωνία» την εθνική για να την «κατασπαράξουν» . Συγκεκριμένα για να αποσαφηνίσω και να ξεκαθαρίσω τα γραφόμενα μου, δεν απευθύνομαι  προς τους υγιώς σκεπτόμενους φιλάθλους  και συναδέλφους που αγαπάνε την Εθνική ομάδα και ασκούν καλοπροαίρετη κριτική αποσκοπώντας στη βελτίωση της εικόνας των διεθνών και του προπονητή μας.

Προς Θεού, δεν γίναμε ομαδάρα με μία νίκη, ούτε πετάμε στα σύννεφα, αυτοπροσδιοριζόμενοι ως το «γκράντε φαβορί» του ομίλου για πρόκριση στο Final 4, όμως το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα τις 3 εφιαλτικές μέρες που μεσολάβησαν μετά τον αγώνα με τη Νορβηγία πέρασαν μέσα από σίδερο και φωτιά...αμφισβητήθηκαν, απαξιώθηκαν, «κανιβαλίστηκαν», αλλά με μία επική ανατροπή έδειξαν χαρακτήρα και έστειλαν μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση. 

Εφαλτήριο της σημερινής μου αρθρογραφίας αποτελούν δύο από τα ουσιαστικότερα αποφθέγματα του σπουδαίου Γάλλου φιλόσοφου και βραβευμένου με νόμπελ λογοτεχνίας Αλμπέρ Καμύ. Αξιοσημείωτο το γεγονός πως ο Καμύ έπασχε από φυματίωση, μια χρόνια ασθένεια που στάθηκε τροχοπέδη στα όνειρά του εμποδίζοντας τον από το να γίνει ποδοσφαιριστής. Ο ίδιος πίστευε πως το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ γιατί εμπεριέχει ένα πολύ ιδιαίτερο συστατικό - εκθέτει καλύτερα από όλα τον χαρακτήρα των ανθρώπων. Πριν στοιχειοθετήσω τα όσα θα επακολουθήσουν θα παραθέσω τα δύο γνωμικά του:

 « Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει. »

« Από το κουτί της Πανδώρας όπου βρίσκονταν όλα τα κακά της ανθρωπότητας, οι Έλληνες άφησαν την ελπίδα να βγει τελευταία, σαν το πιο τρομερό από όλα. Γιατί η ελπίδα, αντίθετα απ’ ο,τι πιστεύουμε, ισοδυναμεί με παραίτηση. Και ζω σημαίνει δεν παραιτούμαι. »

Αυτό έπραξαν και οι λεβέντες του Ραν Μπεν Σιμόν λοιπόν, χθες βράδυ, έδωσαν ένα ηχηρό χαστούκι 15 μποφόρ σε ένα λαό με κρίση ταυτότητας, με σοβαρό έλλειμμα ποδοσφαιρικής παιδείας και το κυριότερο; Με έναν αριθμό «ποδοσφαιρόφιλων» που είχαν την ποταπή επιθυμία να δουν τους διεθνείς μας άτολμα να υποκύπτουν απέναντι σε ποδοσφαιριστές με μεγαλύτερες παραστάσεις και εμπειρία από αυτούς. Με απλά λόγια, οι «Κασσάνδρες» και οι «μετά-Χριστόν» προφήτες του αγώνα με τη Νορβηγία, όπου έσπευσαν στο πιτς-φυτίλι, να ποδοπατήσουν την προσωπικότητα των διεθνών μας και να εκμηδενίσουν την προσπάθειά τους στο Όσλο, έπεσαν στο ποδοσφαιρικό Ταϋγετο της μισαλλοδοξίας τους.

... Γι ‘ αυτό και ο Ραν Μπεν Σιμόν είναι ο μεγαλύτερος μάγκας αυτής της ιστορίας. Γιατί έκανε τα λάθη του στη Νορβηγία, με τους προπονητές του καναπέ να τα κρατάνε επ’ ώμου για να του τα στοιβάξουν μαζεμένα σε μια ενδεχόμενη δεύτερη απώλεια με τη Σλοβενία (ακόμα και «Χ») τα διόρθωσε και το κυριότερο στάθηκε αδιαπέραστη ασπίδα προστασίας στους ποδοσφαιριστές του απαιτώντας σεβασμό γι αυτούς. Ακόμα και στην ερώτηση που του κάναμε στη συνέντευξη τύπου για το αν θεωρεί την εθνική μας αουτσάιντερ για το ματς με τους Σλοβένους με απαράμιλλο πάθος και χωρίς περιστροφές απάντησε «Δεν μου αρέσει να βλέπω την ομάδα μου ως το αουτσάιντερ και οι δύο ομάδες έρχονται από ήττα και θα μπούνε για να κερδίσουν. Δεν θέλω να ρίχνω τις προσδοκίες λέγοντας πως είμαστε αουτσάιντερ. Πιστεύω στο πάθος των παικτών μου και θα μπούμε με στόχο τη νίκη». Δεν ήλπιζε, ήταν σίγουρος για τη ποιότητα των ποδοσφαιριστών του. Στο δικό του κουτί της Πανδώρας υπήρχαν μόνο δυο λέξεις - ΝΙΚΗ και ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ!

Και επειδή η αποστολή και το όραμα ενός δημοσιογράφου πρέπει να ταυτίζεται με τη δημιουργία ωφέλιμου αντίκτυπου στην κοινωνία, με ακεραία την ευθύνη σας αναφέρω πως σαν λαός έχουμε βυθιστεί στο τεράστιο εγώ μας, φτιάχνοντας το δικό μας παραμύθι. Ένα παραμύθι που εξιστορεί το success story των ομάδων μας στις διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA, με ομάδες που λειτουργούν πρωτίστως ως επιχειρήσεις και δευτερευόντως ως ομάδες, με παγκόσμια πρωτιά στη χρησιμοποίηση ξένων ποδοσφαιριστών και με πλήρη καταπάτηση των δικαιωμάτων των νεαρών Κυπρίων ποδοσφαιριστών, με συμβόλαια που αγγίζουν τα 30 ευρώ! Όπως πολύ σωστά είπε και ο Πυθαγόρας «Θεμέλιο κάθε πολιτείας είναι η ανατροφή των νέων».

Εμείς, σαν πολιτεία έχουμε κάνει ακριβώς το αντίθετο. Πέραν πάσης αμφιβολίας οι συλλόγοι μας χαρακτηρίζονται από «μεταγραφικό αρχοντοχωριατισμό και μεγαλομανία». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα αμέτρητα χρήματα που σπαταλάνε χιλιάδες οικογένειες για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να εκπληρώσουν το όνειρό τους και να γίνουν ποδοσφαιριστές πάνε χαμένα, αφού αυτή η κουλτούρα έχει γίνει μετάγγιση και στο γενετικό υλικό του μέσου Κύπριου φίλαθλου, ο οποίος αν η ομάδα του δεν ενισχυθεί με 5-10 ξένους κάθε μεταγραφική περίοδο παθαίνει αμόκ. Γι αυτό είχα γράψει και πιο πάνω πως σαν λαός έχουμε βυθιστεί στο τεράστιο εγώ μας... οι ψυχολόγοι ορίζουν ως εξής τη προέλευση αυτής της ναρκισσιστικής συμπεριφοράς: «O ναρκισσισμός προέρχεται από μια διαταραγμένη αυτοεκτίμηση. Για αυτό και οι ναρκισσιστές χρειάζονται συνεχώς αναγνώριση και θαυμασμό. Μπορούν να νιώσουν ευτυχείς μόνο όταν βρίσκονται στο προσκήνιο.» Ποιό είναι το προσκήνιο και ο εύκολος δρόμος για καταξίωση και αναγνώριση ποδοσφαιρική; Τα διασυλλογικά κύπελλα Ευρώπης. Είναι η μορφίνη στο κρεβάτι μιας ασθενούς χώρας σε παραγωγικότητα αθλητών.

Η κυπριακή πολιτεία μέσω της ΚΟΠ είναι σε όλα αυτά που οφείλει να παίξει καθοριστικό ρόλο, αν θέλει να καταργήσει αυτούς που κρατάνε πυροβόλο άνευ οπισθοδρομίσεως και «θερίζουν» την αξία και την υπόληψη των ποδοσφαιριστών μας από τη ζεστή πολυθρόνα του σπιτιού τους και από τη δυνατότητα που τους παρέχει η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης μέσω ραδιοφώνου. γητονιά

 

ΧΑΡΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΟΥΣ


Επιστροφή
στην αρχή