Η ανάσα του ήταν η ανάσα των Τουρκοκυπρίων

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Είμαι στο νοσοκομείο.Σε ένα δωμάτιο με δύο κρεβάτια. Δέχτηκα το πρώτο πλήγμα όταν, αφού με εξέτασε, η δρ Νεσίλ μου είπε: θα είσαι 3 μέρες εδώ μαζί μας

Μόνο αφού βεβαιώθηκα ότι δεν θα περνούσε ο ψηλός πυρετός και ο δυνατός βήχας μένοντας στο σπίτι, πήρα τον δρόμο για το νοσοκομείο.

Δηλαδή, συνέχισα μέχρι την τελευταία στιγμή να επιμένω έναντι των οικείων μου που ήθελαν να με πάρουν στον γιατρό μιαν ώρα αρχύτερα. Υπερέβαλαν τόσο πολύ που δυσαρεστήθηκαν μαζί μου επειδή δεν πήγαινα στον γιατρό. 'Αλλωστε αυτή είναι μια άσχημη πλευρά του να αρρωσταίνει κανείς. Είναι δύσκολο να αντέξει στην επιμονή τους για τον γιατρό.

Γι΄ αυτό δεν αποκαλύπτω εύκολα ότι είμαι άρρωστος ενόσω καταφέρνω να μην το φανερώσω σε κανέναν. Αυτό βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με το αν εμπιστεύομαι τον γιατρό και τα φάρμακα. 'Αμα δεν συνηθίσεις να κάνεις κάτι από μικρός, δεν μπορείς να αποκτήσεις αυτή τη συνήθεια όταν μεγαλώσεις. Μήπως έβλεπαν ποτέ γιατρό τα παιδιά που μεγάλωσαν σε μια φτωχική γειτονιά όπως η γειτονιά του Ταντή; Δεν θυμάμαι να μας έχουν πάρει έστω και μία φορά στον γιατρό λόγω γρίπης.

Πάνω σε αυτά τα θέματα οι μανάδες μας είχαν αναπτύξει κάποιες δικές τους μεθόδους. Ή μας έβαζαν μπουκάλες στην πλάτη ή μας έτριβαν με ελαιόλαδο. Τέλος πάντων. Δεν χρειάζονται πιο πολλά λόγια. Τα πάντα αρχίζουν από την παιδική ηλικία. Για παράδειγμα, ως παιδιά της γειτονιάς του Ταντή δεν ξέραμε να γιορτάζουμε γενέθλια. Γι΄ αυτό μου φαίνεται πολύ αστείο να γιορτάζω τα γενέθλιά μου τώρα που μεγάλωσα ενώ δεν τα γιόρταζα όταν ήμουν παιδί. Και δεν τα γιορτάζω. Αν δεν υπήρχαν οι αγαπητοί φίλοι που τους αρέσει να μου κάνουν έκπληξη στα γενέθλιά μου, δεν θα τα θυμόμουν καν!

Είμαι στο νοσοκομείο. Σε ένα δωμάτιο με δύο κρεβάτια. Δέχτηκα το πρώτο πλήγμα όταν, αφού με εξέτασε, η δρ Νεσίλ μου είπε «θα είσαι τρεις μέρες εδώ μαζί μας». Δεν θέλησε καν να ακούσει τις αντιρρήσεις μου. «Στις 22 Ιανουαρίου το βράδυ εγώ σας άκουσα, τώρα θα ακούσετε εσείς εμένα», μου είπε. Δεν είναι δυνατόν να μην ακούσει κανείς την κυρία Νεσίλ. Νιώθω περήφανος για τέτοιους γιατρούς. Τρέχει παντού όπου χρειάζεται να προσφέρει υπηρεσίες. Είναι μια νεαρή και δυναμική γιατρός.

'Αλλωστε στο τέλος με καθησύχασε. Θα πηγαινοερχόμουν τρεις μέρες, αλλά δεν θα παρέμενα κλινήρης.
Ήρθε μια νοσοκόμα με ένα καροτσάκι.

«Πάμε να βγάλουμε ακτινογραφία», μου είπε. «Πρέπει οπωσδήποτε να ανέβω;», τη ρώτησα. «Έχουμε πολύ δρόμο, αν δεν ανέβεις θα κουραστείς», μου είπε. Όταν καθίσω σε καροτσάκι, νιώθω σάμπως και έχω παραλύσει. Ανέβηκα. Με έσπρωξε. Περάσαμε από μεγάλους διαδρόμους. Ήταν μακριά, όπως είπε. Περνούσαμε στο κύριο κτήριο χωρίς να βγούμε καθόλου έξω. Σε έναν διάδρομο κάποιος πίσω μου, μου φώναξε. «Αδελφέ Λεβέντ». Γύρισα και κοίταξα. Ήταν ο Ταβουρί. Ο εξυπνότερος κλέφτης της Κύπρου. Ήταν και εκείνος άρρωστος. Στην πόρτα του υπήρχαν δύο φρουροί. «Κοίτα Ταβουρί», του είπα, «σε αυτή τη χώρα υπάρχουν μόνο δύο αθώοι άνθρωποι. Ο ένας είσαι εσύ και ο άλλος είμαι εγώ!».

Ο γείτονάς μου που είχε εισαχθεί στο δύο ατόμων δωμάτιο πριν από εμένα δεν με ένιωσε καν όταν ήρθα. Ήταν ένας ηλικιωμένος τον οποίο υπολόγισα για ενενήντα χρονών. Έτσι ξάπλωνε.

Το στόμα του ήταν ορθάνοικτο. Όσο για τα μάτια του, πότε τα άνοιγε και πότε τα έκλεινε. Ανέπνεε βαθιά και από τον λαιμό του ακούγονταν ήχοι που έμοιαζαν πότε με μουγκρητό και πότε με φουρτουνιασμένο νερό. Μια γυναίκα από το Τουρκμενιστάν, που είπε ότι ήταν νοσοκόμα του, τον φρόντιζε πολύ καλά και στοργικά. Ύστερα έμαθα ποιος ήταν ο άνδρας. Ήταν ο παπουτσής μάστορας Κιαμίλ. Γνωστός παπουτσής της Αράστα. 94 χρόνων. Χωράει κοτζάμ ζωή σε ένα μικρό δωμάτιο; Το απόβραδο ήρθαν και άλλοι συγγενείς του μάστορα Κιαμίλ. Κάθισαν στο προσκεφάλι του.

Τον κοίταξαν. Χαμογέλασαν. Μάλιστα, ο εγγονός του, του φώναξε «παππού...» Αλλά αυτός δεν αντέδρασε καθόλου σε αυτά. Μήπως βρισκόταν στον ορίζοντα της νύχτας χωρίς επιστροφή; Πέρασε πολύ ο καιρός; Ήρθε ο αρχίατρος κ. Μπουλέντ με τον ειδικό πνευμονολόγο δρα Μουσταφά. Με εξέτασε και ο κ. Μουσταφά. Βγάλαμε άλλη μια ακτινογραφία. Ο δρ Μουσταφά διαθέτει όλα όσα θα μπορούσαμε να εμπιστευτούμε σε έναν γιατρό.

Η μέρα την οποία πέρασα σε αυτό το δωμάτιο του νοσοκομείου ήταν μια από τις μέρες με το περισσότερο νόημα στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Πέθαινε ο βετεράνος παπουτσής μάστορας Κιαμίλ της Αράστα. 'Ακουγα την ανάσα του, το μουγκρητό του. Η ανάσα του ήταν η ανάσα του τουρκοκυπριακού λαού...

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το βελόνι και η τρύπα του (Της Κάτιας Σάββα)

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 11:18 (τελευταία ενημέρωση 11:18)

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

ΑΠΟΨΗ

Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή