Οι αμβλώσεις, οι «φονιάδες» και ένα κράτος ανώριμο

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Όσο τρομακτικό κι αν είναι το υπόμνημα της Συνόδου για τις αμβλώσεις, την κύρια ευθύνη την έχουν αυτοί που το ζήτησαν. Κατά τη μόνιμη πρακτική τους.

Υπόμνημα με το οποίο καλεί τους βουλευτές να μην προχωρήσουν στη νομιμοποίηση των αμβλώσεων απέστειλε η Ιερά Σύνοδος στη Βουλή.

Και για να είμαστε δίκαιοι, το κύριο μέρος της ευθύνης δεν αφορά τη συγκεκριμένη Εκκλησία. Αφορά αυτούς που ζήτησαν τη γνώμη της.

Όπως και την τάση, είτε μιλάμε για τη Βουλή είτε ακόμη χειρότερα για τα ΜΜΕ, να πρέπει ντε και καλά να υπάρχει εκκλησιαστικός αντίλογος σε όλα τα κοινωνικά θέματα, με τρόπο μάλιστα που, πολλές φορές, όχι μόνο να δίδεται η εικόνα της εξίσωσης του κράτους με την Εκκλησία, αλλά και να ακούγονται απόψεις ρατσιστικές και τοξικές για την κοινωνία.

Θα διερωτηθεί κανείς: η όποια Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να λέει την άποψή της; Φυσικά και έχει και αυτό είναι αναντίλεκτο, όταν δεν παραβιάζεται η νομοθεσία για τη ρατσιστική ρητορική. Ούτως ή άλλως η Εκκλησία θα πει την άποψή της. Και αυτό, εάν δεν διαπράττεται παρανομία, δεν είναι υπόθεση δική μας.

Η ένσταση αφορά την πολιτεία και τους θεσμούς της, οι οποίοι εδώ είναι αιρετοί και ως τέτοιοι έχουν την ευθύνη να διαφυλάσσουν την αυτονομία ενός κοσμικού κράτους, χωρίς κυρίαρχο δόγμα ή θρησκεία, αντί να δίνουν την αίσθηση ότι η όποια Εκκλησία διατηρεί το δικαίωμα να αμφισβητεί στην ουσία, και χρησιμοποιώντας λαϊκή πίεση, αποφάσεις οι οποίες ΔΕΝ εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της. Και είναι αποκλειστικό προνόμιο της πολιτείας.

Η βουλευτής Σκεύη Κουκουμά το έθεσε με έναν εξαιρετικό ομολογουμένως τρόπο: η Ορθόδοξη Εκκλησία, εξήγησε, έχει κάθε δικαίωμα να λέει τις απόψεις της στο ποίμνιό της και, στον βαθμό που αυτό το δέχεται, ακόμη και να τις επιβάλλει σ’ αυτό. Αλλά αυτό είναι θέμα της ίδιας και του ποιμνίου της, όχι του κράτους και των δικαιωμάτων των υπόλοιπων πολιτών. Ακόμη και των μελών εκείνων του ποιμνίου της συγκεκριμένης Εκκλησίας τα οποία δεν συμμερίζονται αυτή τη θέση.

Και η ομογνωμία των κομμάτων και όλων των κοινωνικών εταίρων, όπως βεβαίως και των σωμάτων που εκπροσωπούν τους επιστήμονες αλλά και της μεγάλης πλειονότητας του κόσμου, δείχνει πως σαφώς και δεν υπάρχει κοινωνική στήριξη στη διαιώνιση του υποκριτικού καθεστώτος που σήμερα ισχύει και ενός απηρχαιωμένου νόμου ο οποίος οδήγησε -ας μην ξεχνάμε- μέχρι και σε συλλήψεις πέρυσι προκαλώντας σοκ στην κοινωνία.

Ενός νόμου ο οποίος δεν απαγορεύει απόλυτα μεν τις αμβλώσεις, οι οποίες γίνονται εν κρυπτώ και χωρίς να υπάρχει απόλυτος έλεγχος από το κράτος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια των γυναικών που επιλέγουν -και έχουν κάθε δικαίωμα να το πράξουν- αυτή την οδό. Και αυτή η κατάσταση συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, και ορθώς το επεσήμανε και η βουλευτής χτες, αντιτίθεται λ.χ. και στο προγαμιαίο σεξ και θεωρεί… φόνο και άλλα πράγματα, όπως την αντισύλληψη και την προφύλαξη. Θεωρεί μεγάλη αμαρτία ακόμη και τον αυνανισμό.

Είναι λοιπόν τόσο λογικό, θα πρόσθετα, όσο και επιβεβλημένο να απορήσει ο πολίτης: Μήπως θα πρέπει η πολιτεία να ζητά τη γνώμη αυτής της ή της όποιας Εκκλησίας επίσημα για το εάν πρέπει να πωλούνται προφυλακτικά και αντισυλληπτικά ή για το εάν πρέπει να αυνανίζονται οι πολίτες;

Και όταν το κάνει πόσο σοβαρή μπορεί να είναι;

Αλλά, πέρα από το ζήτημα του διαχωρισμού κράτους και Εκκλησίας, υπάρχει και η διάσταση της επιστημονικής πραγματικότητας. Και υπό το βάρος αυτής και της γνώσης που έχει πια -το 2018- ο πολιτισμένος άνθρωπος, όταν ένα κράτος δίδει με αυτόν τον επίσημο τρόπο παρεμβατικό δικαίωμα σε ένα σύνολο -εδώ η όποια Εκκλησία- και συνεπεία αυτού διατυπώνονται φαιδρές και ενάντια στην πραγματικότητα απόψεις, τότε το κράτος είναι διπλά υπεύθυνο και υπόλογο.

Διότι τέτοιες είναι απόψεις όπως αυτές που περιέχονται στο υπόμνημα της Ιεράς Συνόδου με κορυφαία την κατακλείδα-έκκλησή της προς του βουλευτές: «Μην γίνετε αίτιοι της διευκόλυνσης ή της δικαίωσης του φόνου ανυπεράσπιστων ανθρώπων» (!).

Δεν μπορεί να αγνοεί κανείς πως τα έμβρυα στο στάδιο που επιτρέπεται ιατρικά η άμβλωση δεν είναι ανυπεράσπιστοι… άνθρωποι -ούτε και μετά από αυτό για την ακρίβεια- και πως όσο κι αν το άξιζαν εκείνοι που έδωσαν αυτό το εν δυνάμει ανασταλτικό από πλευράς της Εκκλησίας και προσβλητικό για την επιστήμη και τις αποδεδειγμένες πραγματικότητές της δικαίωμα στην Ιερά Σύνοδο... φονιάδες δεν είναι.

Η Βουλή οφείλει να προστατεύει την όποια σοβαρότητα διαθέτει. Και αναλόγως να πράττει. Βάσει αποδείξεων και επιστημονικών τεκμηρίων και όχι βάσει ιδεοληψιών και ασυναρτησιών βγαλμένων από τις προκαταλήψεις και τις θεωρίες συνωμοσίας των οιωνδήποτε, είτε μιλάμε για το εν λόγω θέμα είτε για ανθρώπους που πιστεύουν σε «ψεκασμούς», τάσσονται ενάντια στους εμβολιασμούς υποκινούμενοι από τσαρλατάνους και σε τόσα άλλα.

Διότι μιλάμε ακριβώς για τα ίδια πράγματα: θεωρίες οι οποίες καταρρίπτονται από την πραγματικότητα και την επιστημονική απόδειξη. Και προκαλούν ζημιά στην κοινωνία, με μύθους και με παραπλανητικές αναφορές που παίρνουν τον κόσμο πίσω αντί μπροστά, όπως λ.χ. τα σκίτσα με έμβρυα που τάχα προσπαθούν να αποφύγουν τον γάντζο και άλλες αθλιότητες του είδους αυτού.

Και κάτι τελευταίο: το σώμα της γυναίκας ανήκει στη γυναίκα. Και αυτή, ευτυχώς πια στον σύγχρονο κόσμο, έχει το δικαίωμα να καθορίσει εάν θέλει να περάσει τη διαδικασία της εγκυμοσύνης και να φέρει στον κόσμο, τελικά, ένα παιδί. Αυτή και ΟΥΔΕΙΣ άλλος.

Πόσω μάλλον, μιας και μιλάμε για τις… ζωές που χάνονται τάχα, ένα σώμα άγαμων κληρικών οι οποίοι, ενώ θα μπορούσαν να τηρήσουν την «εντολή» του «θεού» και έτσι να συνδράμουν στη διαιώνιση του είδους, έστω και με την πρωτόγονη αντίληψη του πράγματος πριν από δυο-τρεις χιλιάδες χρόνια, δεν το πράττουν - επισήμως τουλάχιστον. Αλλά έχουν άποψη για τα δικαιώματα της κάθε γυναίκας και θεωρούν ότι δύνανται κιόλας να της τα στερούν. Εκείνοι ειδικά.

Αλλά θα το ξαναπώ: δεν φταίνε πρώτιστα εκείνοι. Φταίνε όσοι και όσες στη Βουλή τους δίδουν αυτή την εξουσία να παρεμβαίνουν και, αφού εξισωθούν με την πολιτεία πρακτικά, να υποδεικνύουν στην τελευταία τι πρέπει και δεν πρέπει να κάνει, αποδίδοντάς της ακόμα και την ιδιότητα του… φονιά.

Κάπου αυτό το ανέκδοτο πρέπει να τελειώσει. Και κάπου το κράτος πρέπει να σοβαρευτεί και να ωριμάσει ασκώντας την εξουσία που το ίδιο το κοσμικό μας Σύνταγμα του παρέχει, αντί να την ευνουχίζει, να αυτοκαταργείται και να αυτογελοιοποιείται συνεχώς, τρέμοντας την απώλεια ψήφων από τους ακραίους και όσους επιλέγουν να ζουν στο σκοτάδι, μακράν της πραγματικότητας και των επιστημονικών αποδείξεων.

Είναι αστείο και που το συζητάμε μόνο. Και είναι και τραγικό συνάμα.

Και στο κάτω-κάτω, όποιος δεν θέλει μπορεί να μην επιλέξει την άμβλωση.

Αυτό που δεν μπορεί είναι να στερεί αυτό το δικαίωμα από τους άλλους.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το κουσούρι του κ. Οδυσσέα Μιχαηλίδη

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 23.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Σχεδιασμός εξάλειψης λίπους...

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 23.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Αναμένοντας το μοιραίο (Του Αντώνη Πολυδώρου)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ, 23.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή