Hate speech ή σοβαρή μεταναστευτική πολιτική;

ΑΠΟΨΗ /ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ
Πριν δύο μέρες με πήρε τηλέφωνο η γυναίκα μιας γνωστής μου οικογένειας από τη Γεωργία για να μου πει τα καλά νέα. Πετούσε από τη χαρά της η καημένη γιατί ο άντρας της επέστρεψε στο σπίτι ύστερα από έξι βδομάδες κράτησης στην Κοφίνου ενώ αυτή προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα μόνη με τα τρία παιδιά της και το απολύτως αβέβαιο μέλλον τους.

Πριν δύο μέρες με πήρε τηλέφωνο η γυναίκα μιας γνωστής μου οικογένειας από τη Γεωργία για να μου πει τα καλά νέα. Πετούσε από τη χαρά της η καημένη γιατί ο άντρας της επέστρεψε στο σπίτι ύστερα από έξι βδομάδες κράτησης στην Κοφίνου ενώ αυτή προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα μόνη με τα τρία παιδιά της και το απολύτως αβέβαιο μέλλον τους. Ήταν περήφανη. Δεν δέχτηκε καμία βοήθεια, ούτε ψώνια από το σούπερ μάρκετ όπως της προτείναμε κάποιοι φίλοι, ούτε χρήματα για τον δικηγόρο που έτρεχε την υπόθεση. «Θα τα βγάλουμε πέρα», μου είπε, «με τα λίγα που έχουμε, όπως τα καταφέρναμε πάντα. Ευτυχώς ο μάστρος του άντρα μου είναι καλός άνθρωπος και όσα χρήματα του χρωστούσε ήρθε αμέσως και μου τα έφερε».


 

Ο άντρας της, όπως και η ίδια, ήταν για πρώτη φορά χωρίς χαρτιά από τον Σεπτέμβρη γιατί το κράτος μας αποφάσισε οριστικά και αμετάκλητα ότι ύστερα από δώδεκα χρόνια παραμονής στην Κύπρο δεν εμπίπτουν στην κατηγορία του «πολιτικού πρόσφυγα» και δεν δικαιούνται καμία ανανέωση του pink sleep που μέχρι τον Σεπτέμβρη ανανέωναν κάθε χρόνο για να δικαιούνται να δουλεύουν. Η οικογένεια βρέθηκε σε μεγάλο δίλημμα. Δεν θέλουν να φύγουν, ειδικά απότομα, γιατί ο μεγάλος τους γιος είναι ήδη στην Α? Λυκείου, δεν μιλάει καλά γεωργιανά και δεν δέχεται να εγκαταλείψει τη γειτονιά του, τους φίλους του, το σχολείο του. Σκέφτονταν λοιπόν σε περίπτωση που όλοι απελαθούν σε λίγες μέρες να ζητήσουν να μείνει εδώ ο μεγαλύτερος γιος τους για να τελειώσει το λύκειο.    


 

Η ιστορία της οικογενείας αυτής μοιάζει με δεκάδες άλλες που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Το 2001 νιόπαντροι πήραν τον δίχρονο γιο τους που τώρα πάει στην Α? Λυκείου και ήρθαν στην Κύπρο γιατί δεν άντεχαν την αστάθεια, τη διαφθορά, την έλλειψη προοπτικής και την εκρηκτική πολιτική κατάσταση της χώρας τους, που τη μια τους ξημέρωνε πραξικοπήματα και την άλλη πολέμους. Αυτός γιατρός ξεκίνησε να δουλεύει στην οικοδομή. Αυτή σπούδαζε γιατρός (δεν ολοκλήρωσε λόγω των συνθηκών τις σπουδές της) ξεκίνησε να δουλεύει ως πωλήτρια σε μαγαζιά. Τα πήγαιναν καλά στην Κύπρο, πλήρωναν τις κοινωνικές τους ασφαλίσεις, έκαναν φίλους, έμαθαν τα ελληνικά, αγόρασαν αυτοκίνητο, έπιπλα, αγάπησαν τον τόπο μας, μετακόμισαν ύστερα από πέντε χρόνια σκληρής δουλειάς σε καλύτερο διαμέρισμα γιατί το πρώτο είχε υγρασία και μύριζε μούχλα. ’ρχισαν με πολύ κόπο, σιδερένια θέληση και θετική διάθεση να στρώνουν τη ζωή τους. Είναι ευγνώμονες για όσα προσφέρει το σχολείο στα παιδιά τους. Μόνο που τελικά δεν κατάφεραν να πάρουν καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα για να ησυχάσουν κι έτσι περνούσαν τα χρόνια με ενστάσεις, εφέσεις και pink sleep. Εν τω μεταξύ η ζωή συνεχιζόταν, γέννησαν το δεύτερό τους παιδί πριν από πέντε χρόνια και πριν από τρία χρόνια το τρίτο τους παιδί.

 

 

Τα παιδιά αυτά δεν γνωρίζουν άλλη πατρίδα από τη δική μας. Ζουν και μεγαλώνουν εδώ, πηγαίνουν σε ελληνικό σχολείο και η πρώτη τους γλώσσα είναι τα ελληνικά. Ελληνικά μιλάνε μεταξύ τους, στα ελληνικά αστειεύονται, στα ελληνικά μαλώνουν. Όταν απευθύνονται στους γονείς τους το κάνουν μιλώντας κάποιες φορές γεωργιανά, άλλες ελληνικά, αλλά και πάλι, όταν θυμώνουν ή όταν κλαίνε και παραπονιούνται επιστρέφουν αυτόματα, από ένστικτο, στη δική μας γλώσσα, που είναι και δική τους. Γεωργιανά δεν διαβάζει και δεν γράφει κανένα από τα παιδιά τους. Τα παιδιά αυτά ανήκουν εδώ και η παρουσία τους είναι πλούτος για τη χώρα. Οι εκπαιδευτικοί που τα δίδαξαν έχουν επενδύσει πάνω τους, μαθαίνοντάς τους γράμματα, φροντίζοντάς τα με ένα εκατομμύριο καθημερινές μικροενέργειες που οικοδομούν τις σχέσεις των εκπαιδευτικών και των παιδιών. Αν ρωτήσει κανείς τα ίδια τα παιδιά θα σου πουν πως είναι «Κυπραίοι». Εδώ θέλουν να σπουδάσουν. Ο μεγάλος που είναι μαθηματικό μυαλό (άπαιχτος σκακιστής), δεύτερος παγκύπρια στο ταϊλανδέζικο μποξ, θέλει να γίνει φυσιοθεραπευτής. Η μικρή θέλει να γίνει δασκάλα.

 

Μα και οι γονείς τους ρίζωσαν εδώ, επένδυσαν στη χώρα μας, τη νοιάζονται, ένωσαν τη μοίρα τους με τη δική μας μοίρα. Είναι παράλογο από τη μια το κράτος μας να εισπράττει χρήματα από τη δουλειά τους (πληρώνουν κανονικά τις κοινωνικές ασφαλίσεις τους) κι από την άλλη να μην τους επιτρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα που απολαμβάνει ο κάθε εργαζόμενος πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

 


Είναι κρίμα που οι τελευταίες δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών Σωκράτη Χάσικου για τους «ξένους που  τρώνε το ψωμί μας» μπορεί να κάνουν ανθρώπους σαν κι αυτούς να μας μισούν ή να μας φοβούνται. Οι δηλώσεις του μπορούν να καταταχθούν με μια ευνοϊκή κριτική ως ξενοφοβικές και με μια αυστηρή, ως hate speech. Δεν είναι μόνο η άγνοια της πολυπλοκότητας του ζητήματος αλλά κυρίως η συναίνεση στον ρατσισμό κατά των μεταναστών, καθώς η συνεχής πτώση του βιοτικού επιπέδου με τις μειώσεις μισθών, η γιγάντωση της ανεργίας και η σταδιακή εξαφάνιση του κράτους πρόνοιας προκαλούν μεγάλη αγωνία για το μέλλον, με εύκολο και μάταιο εξιλαστήριο θύμα τους μετανάστες, τους «ξένους». Ο λόγος του υπουργού ευνοεί την ευρεία διάχυση στην κοινωνία των ιδεών της ακροδεξιάς: μιας αφελούς εθνικής ερμηνείας για το ποιος φταίει για την κρίση. Η οικονομική κρίση είναι βαθιά αλλά δεν χρειάζεται το πολιτικό προσωπικό της χώρας να ανοίγει, για να σωθεί, τον δρόμο στον φανατικό εθνικισμό, τον αλυτρωτισμό και το ρατσισμό της ακροδεξιάς. Αντί για ευρεία συσπείρωση και κοινωνική μάχη ενάντια στα απλουστευτικά ψεύδη (θα λυθεί το οικονομικό πρόβλημα, αν διώξουμε τους μετανάστες), αντί για την ανάδειξη του γκρεμού που ανοίγει η ανοχή στο τυφλό μίσος. Το ακροατήριο δεν αντέδρασε στον λόγο του υπουργού μας, όπως και δεν αντέδρασαν και τα ΜΜΕ που τις αναπαρήγαγαν σαν κάτι συνηθισμένο. Δηλώσεις σαν αυτές μπορούν να φέρουν στην επιφάνεια τα πιο άγρια και αιμοβόρα ένστικτα της κοινωνίας μας, με αποτέλεσμα να την πληρώσουν αθώοι σαν την οικογένεια παραπάνω ή να οδηγήσουν σε ακραία περιστατικά σαν αυτό που είδαμε προχθές με τον αστυνομικό να εξαρθρώνει το πόδι πολιτικού πρόσφυγα, αφρικανικής καταγωγής. 

 

Μια εθνική πολιτεία που δεν έχει το δυναμισμό, τη διορατικότητα και την ευφυΐα να διευρύνει λελογισμένα τον πληθυσμό της, ενσωματώνοντας στον εθνικό κορμό (υπό αυστηρές προϋποθέσεις και όρους που η ίδια θέτει) νέους ανθρώπους, που έχουν γεννηθεί στη χώρα αυτή και μαθητεύσει στα σχολειά της, που μιλούν τη γλώσσα της και δεν γνωρίζουν άλλη πατρίδα, ένα έθνος που ομνύει μόνο στη φενάκη του «δικαίου του αίματος» και την ανοησία της φυλετικής καθαρότητας και αδυνατεί να συστεγάσει υπό μια κοινή ομπρέλα συνταγματικού πατριωτισμού μερικές εκατοντάδες παιδιά μεταναστών, που τη χώρα αυτή αναγνωρίζουν ως πατρίδα τους, ένα τέτοιο έθνος επιφυλάσσει μίζερο μέλλον δημογραφικής και οικονομικής παρακμής πρώτα από όλα για τον ίδιο τον εαυτό του.

 

Η οικογένεια που περιέγραψα πήρε παράταση διαμονής στην Κύπρο μέχρι τον Ιούνιο που θα τελειώσει ο γιος τους το σχολείο. Όσοι τους γνωρίσαμε ή γνωρίζουμε παρόμοιες περιπτώσεις,  ξέρουμε καλά πως τη μάχη αυτή πρέπει να τη κερδίσουμε.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σκωτσέζικο ντους (Της Μιράντας Λυσάνδρου)

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 24.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Γίνατε δημοσιογράφοι, αλλά δεν γίνατε άνθρωποι

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 24.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Η απόλυτη σιωπή των αμνών… Του Παύλου Μ. Παύλου

ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ, 24.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή