H απόφαση-σταθμός (και οι αμέτρητοι που προσπεράστηκαν)

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Χαρακτηρίστηκε απόφαση-σταθμός στη δίωξη της ρατσιστικής ρητορικής και στην Κύπρο. Και είναι. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που πρέπει να μας ανησυχήσει. Πολύ.

Χαρακτηρίστηκε απόφαση-σταθμός. Και όσο κι αν ο χαρακτηρισμός είναι πέρα για πέρα δικαιολογημένος, το γεγονός και μόνο ότι χρειαστήκαμε τόσο καιρό για να φτάσουμε στον πρώτο σταθμό του είδους θα πρέπει να μας προβληματίσει.

Πολύ σοβαρά μάλιστα. Kαι άμεσα.

Μιλώ βέβαια για την περίπτωση της καταδίκης από δικαστήριο μιας γυναίκας, της Αγγελικής Μερκούρη, για ρατσιστικό παραλήρημα στο ίντερνετ. Και μάλιστα εις βάρος ενός παιδιού, κάτω από τη φωτογραφία που είχε αναρτήσει ο πατέρας του στο facebook.

Την υπόθεση είχε καταγγείλει άλλος χρήστης στην επίτροπο Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Λήδα Κουρσουμπά, η οποία, αφού την εξέτασε, την προώθησε για τα περαιτέρω στον αρχηγό Αστυνομίας και στον γενικό εισαγγελέα της Δημοκρατίας.

Οι σχετικές νομοθεσίες, όπως ίσως να θυμάστε, ψηφίστηκαν το 2011, πριν από οκτώ χρόνια δηλαδή. Και το 2015, δηλαδή πριν από τέσσερα ολόκληρα χρόνια, τροποποιήθηκε μία από αυτές προκειμένου να συμπεριλάβει τη ρητορική μίσους ενάντια στα ΛΟΑΤΚΙ άτομα.

Την ομοφοβία.

Και τροποποιήθηκε επεισοδιακά. Με πολλούς βουλευτές να την καταψηφίζουν, άλλους να πηγαίνουν για… κατούρημα την ώρα της ψηφοφορίας και άλλους να ερωτούν από του βήματος της Βουλής «τι σημαίνει υποκίνηση βίας και μίσους» εναντίον των ΛΟΑΤΚΙ !

Για τους υπόλοιπους, τους οποίους κάλυπτε ήδη ο νόμος, το καταλάβαιναν μια χαρά! Κάποιοι, δε, είχαν πει πως δεν υπήρχε ανάγκη να γίνει τροποποίηση ειδικά για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα αφού ήδη ο ποινικός κώδικας κάλυπτε την όποια επίθεση.

Για να λάβουν την ορθότατη απάντηση από τον τότε –και όχι πλέον, δυστυχώς διότι έκανε σπουδαία δουλειά και αυτήν «πλήρωσε» μάλλον– βουλευτή του ΔΗΣΥ Σωτήρη Σαμψών, ότι δεν πρέπει να τρώνε πρώτα ξύλο οι άνθρωποι και μετά να προστατεύονται από τον νόμο.

Άλλος βέβαια βουλευτής, ο οποίος πλέον κάνει full time καριέρα στον ρατσισμό και τον τραμπουκισμό στο fb και έχει γίνει ο πνευματικός πατήρ μιας ομάδας ρατσιστών και bullies στο facebook, είχε βγάλει και… απόφθεγμα το οποίο σκόρπισε ρίγη συγκινήσεως στις κλινικές, ως επί το πλείστον, περιπτώσεις των ακολούθων που προσελκύει χωρίς να προβληματίζεται: Χειρότερος ρατσισμός, είπε, είναι ο... αντιρατσισμός!

Η όλη συζήτηση τότε είχε καταδείξει πόσο πραγματικά πίσω είναι η Βουλή και η κοινωνία μας. Και όσοι δεν το κατάλαβαν, το είδαν στη συνέχεια. Οι αγέλες των αφηνιασμένων του facebook συνέχισαν, ως να μην συνέβαινε τίποτα, τις επιθέσεις τους, ενίοτε και με φωτογραφίες ατόμων, αποκαλώντας τους προδότες, πράκτορες, ανώμαλους και πολλά άλλα απλώς διότι διαφωνούσαν μαζί τους.

Σε πολλές περιπτώσεις υπήρχαν ξεκάθαρες προτροπές για την άσκηση βίας και η έκθεση των ανθρώπων αυτών ή των ομάδων στις οποίες ανήκαν σε μίσος ήταν κάτι περισσότερο από εξόφθαλμη. Όμως, ελάχιστες φορές ευαισθητοποιήθηκαν οι αρχές και, ακόμα και τότε, υπήρχαν σχόλια από μέλη τους στη λογική «Ε, μα δεν θα σταθεί στο δικαστήριο» και πολλά άλλα.

Πολλά παράπονα δεν εξετάστηκαν ποτέ, ενώ άτομα αποθαρρύνθηκαν από του να κάνουν καταγγελία. Ενίοτε και με σπόντες του τύπου, «Ε, μα και εκείνος / εκείνη (σ.σ. ο/η δράστης!) θα σε καταγγείλει από ό,τι μας είπε, διότι έκανες ανάρτηση με τη φωτογραφία του». Τη φωτογραφία δίπλα στο σχόλιο για το οποίο η ίδια η Αστυνομία όφειλε να είχε κινηθεί αυτεπάγγελτα.

Ο ίδιος δε ο γενικός εισαγγελέας, ο οποίος έστειλε επιτέλους την πρώτη υπόθεση -μετά από τόσα χρόνια- στο δικαστήριο, αγνοεί επιδεικτικά -δύο και κάτι χρόνια μετά- την οργάνωση που εκπροσωπεί τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα η οποία απευθύνθηκε κοντά του ζητώντας την προστασία του στη ρατσιστική επίθεση που δεχθήκαμε ως… μη κανονικοί άνθρωποι. Και το κάνει επειδή δράστης ήταν ο Αρχιεπίσκοπος, τον οποίο ξέπλυνε σε άλλη περίπτωση καταφεύγοντας και ο ίδιος σε απαράδεκτες αναφορές με ρατσιστικά συμπεράσματα.

Όλα αυτά, λοιπόν, συνθέτουν την εικόνα μιας κοινωνίας, μιας πολιτείας και μιας δημοκρατίας σε θλιβερή παρακμή, βαθιά οπισθοδρομικών και ρατσιστικών, οι οποίες θεσπίζουν νόμους χωρίς να τους εφαρμόζουν, μόνο και μόνο διότι είναι τόσο υποκριτικές και θέλουν να παρουσιάζονται ως συμβαδίζουσες τάχα με τις προηγμένες του πλανήτη. Ενώ καμία σχέση δεν έχουν.

Ή διότι, για όλα όσα προανέφερα, είναι εναρμονιστικά νομοσχέδια και δεν έχουν άλλη επιλογή!

Το συγκεκριμένο περιστατικό προωθήθηκε και είχε αίσια κατάληξη με την απονομή δικαιοσύνης για δύο λόγους: πρώτον, διότι το προώθησε η περί ης ο λόγος επίτροπος με επιστολή και σύστασή της στον αρχηγό Αστυνομίας και στην Εισαγγελία και, δεύτερον και σημαντικότερο φοβάμαι, διότι αφορούσε ένα παιδί. Κάτι που θα έκανε τη μη διερεύνηση και τη συνήθη αδιαφορία ή και περιφρόνηση από τις άλλες υπηρεσίες πολύ πιο σκανδαλώδη.

Ήταν λοιπόν μια απόφαση-σταθμός, ναι. Και χαίρομαι πάρα πολύ. Ο προβληματισμός μου είναι το πότε θα είναι ο επόμενος σταθμός. Και γιατί το τρένο των διωκτικών αρχών δεν σταμάτησε σε αμέτρητους άλλους πριν. Αν και αυτό μάλλον από μόνο του απαντάται.

Αφήνοντας τα διασυρόμενα θύματα στο έλεος του όχλου των ρατσιστών, επώνυμων και ανώνυμων. Και τον εκφασισμό της κοινωνίας να βαθαίνει ακόμη περισσότερο και τη ζούγκλα να μεγαλώνει, στο σκοτάδι της αδιαφορίας αυτών που πληρώνονται αδρά για να προστατεύουν τον κόσμο και τα δικαιώματα όλων.

Αλλά δεν το κάνουν.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η αξιοπιστία κερδίζεται (Του Χρύσανθου Μανώλη)

ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΑΝΩΛΗ, 19.01.2019

ΑΠΟΨΗ

Διορισμοί και ξάφνιασμα πάνε μαζί. Γιατί, όμως, μάνα μου;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 19.01.2019

ΑΠΟΨΗ

Χειροπέδες στα χέρια που αρνούνται να πιάσουν όπλο

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 18.01.2019

Επιστροφή
στην αρχή