Γιατί στεκόμαστε δίπλα στο Σιενέρ και τον Αλί;

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ

Όταν οι δημοσιογράφοι προπηλακίζονται για τις θέσεις τους, ούτε κοινή πατρίδα μπορεί να υπάρχει, ούτε Δημοκρατία υφίσταται

Στεκόμαστε δίπλα στους δημοσιογράφους της «Αφρίκα»  Σιενέρ Λεβέντ και Αλί Οσμάν. Στηρίζουμε κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο και δη δημοσιογράφο, ο οποίος έχει δικαίωμα να καταγράφει γεγονότα. Ο οποίος έχει δικαίωμα να σχολιάζει, να κρίνει και να επικρίνει, αν χρειαστεί, τις πράξεις άλλων ανθρώπων, ακόμα και κρατών.

Ειδικά στον χώρο των ΜΜΕ, όπως σημείωσε ο γνωστός διανοητής και δημοσιογράφος Αβραάμ Γκούντμαν, «ένας  συγγραφέας, αν θέλει να ονομάζεται έτσι, δεν πρέπει μόνο να διασκεδάζει με τα κείμενά του τους εκάστοτε κρατούντες, αλλά έχει την υποχρέωση να σχολιάζει τον κόσμο στον οποίο ζει».

Αυτό έκαναν και κάνουν με συνέπεια τόσο ο Σιενέρ Λεβέντ όσο και ο Αλί Οσμάν. Λένε την άποψή τους θαρραλέα, είτε κάποιος συμφωνεί μαζί τους, είτε διαφωνεί.

Αυτό, εξάλλου, είναι και το μέτρο και το μπόι της Δημοκρατίας. Η οποία δεν κρίνεται όταν όλοι συμφωνούν, αλλά κυρίως όταν οι άνθρωποι μεταξύ τους διαφωνούν. Εκεί διαφαίνεται το βάθος και η ποιότητά της. Κατά πόσον δηλαδή η διαφορετική άποψη –κυρίως η μειοψηφούσα- γίνεται σεβαστή, όχι κατ' ανάγκη γιατί υιοθετείται, αλλά διότι συζητείται και λαμβάνεται υπόψη, ανεβάζοντας το επίπεδο του διαλόγου και της σύνθεσης απόψεων σε κάθε κοινωνία.

Αυτή την εναλλακτική, διαφορετική άποψη υπηρετεί ο Σιενέρ Λεβέντ και αυτό οφείλουν να κατανοήσουν και να εμπεδώσουν, όχι μόνον ο Ταγίπ Ερτογάν αλλά και κάποιοι Ε/κ οι οποίοι επιλεκτικά τον χειροκροτούν. Οφείλουν να καταλάβουν ότι η φωνή του Σιενέρ δεν είναι φωνή υποστήριξης είτε των Ε/κ είτε των Τ/κ. Είναι μια ιδιόρρυθμη και τίμια κυπριακή φωνή που λέει τις αλήθειες που πιστεύει. Μια φωνή που υπηρετεί την Κύπρο και το Λαό της στο σύνολο του.

 

Στεκόμαστε, όμως, δίπλα στους Σενέρ Λεβέντ και Αλί Οσμάν για έναν ακόμα λόγο. Διότι στην Τουρκία, όπου καλούνται να δικαστούν, η ελευθεροφωνία δεν φαίνεται να γίνεται σεβαστή. Στις φυλακές βρίσκονται έγκλειστοι εκατοντάδες δημοσιογράφοι που τόλμησαν να σχολιάσουν και να επικρίνουν το καθεστώς Ερντογάν. Στις φυλακές κρατούνται χιλιάδες αντιφρονούντες, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν και προπηλακίστηκαν ως πράκτορες και ως προδότες. Στεκόμαστε λοιπόν και δίπλα σε όλους αυτούς τους Τούρκους δημοκράτες συναδέλφους μας και ζητούμε την άμεση απελευθέρωση τους. Η δημοσιογραφία είναι πράξη πατριωτική όταν ξεκινά την κριτική της πρώτα και κύρια από την Κυβέρνηση της χώρας της. Όταν οι δημοσιογράφοι προπηλακίζονται για τις θέσεις τους, ούτε κοινή πατρίδα μπορεί να υπάρχει, ούτε Δημοκρατία υφίσταται.

Στην Κύπρο

Σας θυμίζουν κάτι αυτοί οι προπηλακισμοί;

Αν σας θυμίζουν, τότε ποιο είναι το μάθημα μας εδώ στην Κύπρο, πέρα από τη δεδομένη συμπαράσταση μας στους Τ/Κ δημοσιογράφους συμπατριώτες μας;

Ότι την ελευθεροτυπία, που είναι βασικό συστατικό μιας ευνομούμενης Δημοκρατίας, οφείλουμε να την περιφρουρήσουμε. Χωρίς τον διάλογο, τη διαφορετική άποψη, δεν είμαστε παρά αγέλες λύκων που είναι έτοιμες να αλληλοσπαραχθούν.

Καταγράψαμε τις τελευταίες μέρες διάφορα περιστατικά απειλών εναντίον δημοσιογράφων του «Πολίτη». Σημειώνουμε ότι κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να συμφωνεί ή να διαφωνεί μαζί μας. Η διαφωνία όχι μόνον επιτρέπεται αλλά σε μια δημοκρατική κοινωνία επιβάλλεται. Μπορούμε όμως να το κάνουμε με κοσμιότητα, με σεβασμό στην αντίθετη άποψη και με διάθεση πάντοτε να αντιληφθούμε το μήνυμα που ο καθένας επιχειρεί να στείλει. Γι' αυτό και ως εφημερίδα δεν ζητήσαμε τη δίωξη κανενός. Οι διαφορές μας δεν λύνονται με βρισιές, απειλές και διώξεις. Αυτά συμβαίνουν μόνο στην Τουρκία. Ένα ερωτηματικό βέβαια παραμένει αναπάντητο: Πώς είναι δυνατόν αυτοί που κατηγορούν τον Ερτογάν στην Τουρκία να συμπεριφέρονται ως μικροί Ερτογάν στην Κύπρο.

Γι' αυτό στεκόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας δίπλα στον Σιενέρ Λεβέντ και τον Αλί Οσμάν. Όχι για να ταχθούμε απέναντι στον κάθε Ερτογάν, όχι για να καταδικάσουμε μια χώρα όπως η Τουρκία. Το κάνουμε με συνέπεια και χωρίς διακρίσεις γνωρίζοντας ότι και οι φυλακές της «συμμάχου» Αιγύπτου και της «φίλης και ομόδοξης Ρωσίας» είναι γεμάτες με αντιφρονούντες δημοσιογράφους. Το κάνουμε με την ακράδαντη πίστη ότι η ελευθερία του λόγου είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη λειτουργία κάθε κράτους που θέλει να ονομάζεται δημοκρατικό σε κάθε γωνιά της Γης.    

 


Επιστροφή
στην αρχή