«Γιατί η μνήμη γεννά ελπίδα». Και τραγωδίες...

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Με αστυνομική αρωγή έκλεισαν οδοφράγματα «ενημερώνοντας» κόσμο που δεν μπορούσε να περάσει! Η Μπανανία έρμαιο της μισαλλόδοξης γραφικότητας. Ξανά.

Το περασμένο Σάββατο ομάδα ατόμων, αφού κατέθεσε στεφάνια στον Τύμβο, απέκοψε και πάλι, αυτήν τη χρονιά για περίπου μισή ώρα, την πρόσβαση προς και από το οδόφραγμα Αγίου Δομετίου.

Όταν τελείωσε, κατευθύνθηκε στο οδόφραγμα της Λήδρας όπου και έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα για άλλο ένα μισάωρο. Εμπόδισε τη διέλευση, κλείνοντας το οδόφραγμα και ποζάροντας όπως και στον Τύμβο.

]Με τρία πανό. Το πρώτο έγραφε, «Turkish troops out of Cyprus». Το δεύτερο, «Πορεία μνήμης Ισαάκ και Σολωμού» και το τρίτο «Η Μακεδονία είναι ελληνική». Μην με ρωτήσετε πού κολλούσε.

Το μόνο που σκέφτηκα όταν είδα το τουρλού-τουρλού του συνθηματικού πράγματος ήταν πως, ευτυχώς, η πρεσβεία του Ιράν είναι μακριά από τα οδοφράγματα και τον Τύμβο. Αλλιώς μπορεί να έπαιζε και έξτρα στάση με κάνα πανό του τύπου «Λεωνίδα δεν ξεχνώ, θα εκδικηθώ».

Σύμφωνα με τους διοργανωτές, το όλο σκηνικό εντασσόταν στις εκδηλώσεις της Πορείας Μνήμης Ισαάκ και Σολωμού και στόχος τους ήταν, λέει, η «ενημέρωση όσων μετέβαιναν στα κατεχόμενα» για τους λόγους της εκδήλωσης.

Μόνο που για όση ώρα ήταν εκεί… δεν μετέβη κανείς πουθενά. Απλά. Ούτε από εδώ απέναντι, ούτε από απέναντι εδώ. Και εάν ο στόχος ήταν -που φυσικά και δεν ήταν- η… ενημέρωση, το λογικό θα ήταν οι διαδηλωτές να στέκονταν στην άκρη του δρόμου…

… όπου στο μισάωρο ή ακόμη και στο δίωρο ή και στο οκτάωρο που θα έμεναν εκεί, υπομένοντας ως σύγχρονοι Σπαρτιάτες που είναι τον ήλιο και τη ζέστη, θα είχαν την ευκαιρία να ενημερώσουν πραγματικά αμέτρητους διερχομένους. Αντί να μην συναντήσουν κανέναν και καμία από αυτούς!

Δεν ξέρω ποιο ήταν φέτος το μεγαλύτερο από τα προβλήματα της ημέρας: η απέχθεια προς τους Τουρκοκύπριους και το γεγονός ότι εάν μοίραζαν φυλλάδια, λ.χ., θα έπρεπε να τους μιλήσουν, η ενόχλησή τους για την ύπαρξη οδοφραγμάτων ή η ανάγκη να κάνουν το show πιο θεαματικό;

Θα έλεγα πως το τελευταίο, δεδομένης και της αστείρευτης γενναιότητας, είναι λιγότερο πιθανό αφού, εάν αυτός ήταν ο στόχος τους, το λογικό θα ήταν να περνούσαν και να πήγαιναν απέναντι για να μοιράσουν εκεί τα φυλλάδιά τους. Δεν το έκαναν, άρα μάλλον δεν ήταν το πρωτεύον ζήτημα.

Είναι βέβαιο πως και τα τρία ισχύουν και συντρέχουν, αλλά το σοβαρότερο είναι, φυσικά, το θέμα με τα οδοφράγματα. Και εκεί είναι που θα πρέπει να εστιάσει κανείς, έχοντας τουλάχιστον προσπεράσει τις ανοησίες περί «ενημέρωσης», η οποία δεν έγινε και στο όνομα της οποίας απλώς διενεργήθηκε το Σάββατο μια πράξη τραμπουκισμού με την ανοχή δυστυχώς και τη διευκόλυνση των αρχών.

Εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα, όχι μόνο των ιδίων αλλά και ημών.

Το μεγάλο θέμα είναι η συνεχιζόμενη δαιμονοποίηση της επικοινωνίας και της επαφής των δύο κοινοτήτων, ειδικά της διέλευσης των Ελληνοκυπρίων απέναντι η οποία καλλιεργήθηκε από τον Τάσσο Παπαδόπουλο και τους ομοίους του μόλις είχαν ανοίξει τα οδοφράγματα.

Ή, για να το θέσω καλύτερα, μόλις ο Ντενκτάς (σ.σ. στον οποίο ανήκει και η φράση «τα άστρα μας ταιριάζουν με τον Παπαδόπουλο») επέτρεψε τη δική μας μετάβαση απέναντι, μη έχοντας άλλη λύση, το 2003. Εκφράζοντας την πρόβλεψη-ευχή να είναι ένας «μήνας του μέλιτος», όπως τον είχε χαρακτηρίσει, ανάμεσα στις δύο κοινότητες και τόσο να διαρκέσει.

Αυτό είναι που ενοχλεί την εθνικιστική κάστα της δικής μας κοινότητας, την πολιτική αλλά και σύσσωμο -σχεδόν- το τραγοσίναφο το οποίο μάχεται με κάθε τρόπο την όποια επαφή και στιγματίζει, όσο και όποτε μπορεί, τη μετάβαση Ελληνοκυπρίων στο υπόλοιπο ήμισυ της χώρας μας.

Διότι ξέρει πως όποιος περνά, βλέπει. Και εάν δεν έχει το μυαλό, το ερμητικά κλειστό αντιλαμβάνεται πολλά και διάφορα. Θετικά και αρνητικά. Για απέναντι και για εδώ. Και μπορεί να σκεφτεί πια -εάν… μπορεί- αλλιώς και ανεξάρτητα.

Στο πλαίσιο αυτού του αφηγήματός τους εντάσσεται και η στοχοποίηση των οδοφραγμάτων. Για την ύπαρξη των οποίων δεν ευθύνονται βέβαια αυτοί που επιδιώκουν την επαφή ή τολμούν να πουν ή έστω και να ψελλίσουν στο περιβάλλον του στιγματισμού ότι προτάσσουν την κυπριακή τους ταυτότητα και τη βάζουν πάνω από όλα…

… αλλά οι οικτρά αποτυχημένες στρατηγικές του εθνικισμού ήδη από το 1949 με την πλάνη της Ένωσης και κατόπιν με την καλλιέργεια συνδρόμων μεγαλομανίας στη δική μας κοινότητα, τα οποία έκαναν γενιές πλανημένων να συγχύζουν το όνειρο με τη δυνατότητα και να νομίζουν ότι είμαστε υπερδύναμη.

Οδηγώντας μας στην απώλεια της μισής Κύπρου και μελλοντικά -όσο αυτοί όλοι γράφουν το κυρίαρχο αφήγημα στην εκπαίδευση και στον δημόσιο βίο- στην απώλεια και της άλλης μισής. Αυτοί μας οδήγησαν και μας οδηγούν εκεί.

Το δε μεγαλύτερο όλων των προβλημάτων είναι πως η πολιτική ηγεσία ακόμη ελέγχεται και άγεται από όλους αυτούς και τα πανίσχυρα συμφέροντά τους. Τόσο που να μην μπορεί να βρει το θάρρος να μιλήσει ανοιχτά, να συγκρουστεί και να χαράξει μια νέα πορεία, αν μη τι άλλο μακριά από την εθνικιστική γραφικότητα και τα καμώματά της.

Εάν μπορούσε θα είχε απλώς εξηγήσει πως δεν κλείνουν δρόμοι όπου κατεβαίνει στον καθένα, ειδικά με τέτοιο πρόσημο, μισαλλόδοξο. Και ούτε είναι κανείς υποχρεωμένος να περιμένει εκεί μέχρι κάποιοι να κάνουν το κομμάτι τους, προκαλώντας κιόλας τη νοημοσύνη του ότι «ενημερώνουν».

Διότι θέλει ο έρωτας με τη διχοτόμηση και η αποστροφή για την άλλη κοινότητα να κρυφτεί. Το θέλει. Αλλά η χαρά τα αφήνει να κρυφτούν; Δεν τα αφήνει.

«Γιατί η μνήμη γεννά ελπίδα», ήταν το σύνθημα της μισαλλόδοξης παρεμπόδισης της κυκλοφορίας το Σάββατο. Η μνήμη όταν δεν είναι επιλεκτικά και μερικώς ιστορημένη, ναι. Αλλιώς, γεννά τραγωδίες. Και στην Κύπρο δεν σταματά να μας το αποδεικνύει, με την αρωγή πολλών. Ανεπίδεκτων μαθήσεως δυστυχώς.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Ψωμί, Παιδεία, Ελπίς καμία! #Pellotopos

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 22.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Νεκατωμένα στομάχια (Του Μιχάλη Θεοδώρου)

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 21.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνείδηση, τιμή και υπερηφάνεια

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή