Για την Κυθρέα

ΑΠΟΨΗ /ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ
Πριν λίγες ημέρες επισκέφτηκα την Κυθρέα μαζί με συγχωριανούς μου. Ο δήμαρχος Πέτρος Καρεκλάς μάς έκανε μια μοναδική ξενάγηση στις έξι ενορίες της: Χρυσίδα, Αγία Μαρίνα, ’γιο Γεώργιο (τον είδαμε από μακριά, είναι στρατόπεδο), ’γιο Ανδρόνικο, Xαρδακιώτισσα και Συρκανιά. Η ομορφιά της διαδρομής από τη Χαλεύκα προς τον γκρεμό της Κερύνειας σου κόβει την ανάσα (κατάλαβα για πρώτη φορά τη φράση που μας έβαζαν με το ζόρι να γράφουμε μικροί στις εκθέσεις μας για τις «δαντελωτές ακτές» της Κύπρου).

Πριν λίγες ημέρες επισκέφτηκα την Κυθρέα μαζί με συγχωριανούς μου. Ο δήμαρχος Πέτρος Καρεκλάς μάς έκανε μια μοναδική ξενάγηση στις έξι ενορίες της: Χρυσίδα, Αγία Μαρίνα, ’γιο Γεώργιο (τον είδαμε από μακριά, είναι στρατόπεδο), ’γιο Ανδρόνικο, Xαρδακιώτισσα και Συρκανιά. Η ομορφιά της διαδρομής από τη Χαλεύκα προς τον γκρεμό της Κερύνειας σου κόβει την ανάσα (κατάλαβα για πρώτη φορά τη φράση που μας έβαζαν με το ζόρι να γράφουμε μικροί στις εκθέσεις μας για τις «δαντελωτές ακτές» της Κύπρου).

 


 Είναι η τρίτη οργανωμένη από τον Δήμο Κυθρέας επίσκεψη στο χωριό με σκοπό να γνωρίσουν όσοι γεννήθηκαν μετά το ?74 τα μέρη των γονιών τους, να δουν από κοντά τα σπίτια των προγόνων τους έτσι ώστε όταν αναφέρονται σε αυτά να έχουν προσωπική εικόνα. Να συνδεθούν με τον τόπο της καταγωγής τους (όσο γίνεται υπό τις περιστάσεις), να μην ξεχάσουν. Όσοι έζησαν στην Κυθρέα σταματούσαν συνέχεια στη διαδρομή γιατί θυμούνταν κάτι: το περιβόλι που έκλεψαν πορτοκάλια, το σπίτι του γιατρού από όπου το έσκασαν για να μην τους βάλει ένεση, τη γωνία του δρόμου που ακούμπησαν για πρώτη φορά το χέρι της αγαπημένης τους, το σημείο όπου έπεσαν στον γκρεμό ως έφηβοι οδηγώντας το κλεμμένο αυτοκίνητο του πατέρα τους, τους βαβάτσινους έξω από το σχολείο, τα φρούτα της παιδικής τους ηλικίας. Κάποιοι μπορεί να μοιράζονταν τις ιστορίες αυτές για πρώτη φορά. Σαν να ξανάπιαναν ένα νήμα που κόπηκε απότομα το ?74. Για χάρη της νέας γενιάς.

 

Το γιασεμί στη φωτογραφία είναι από τον κήπο της γιαγιάς μου στη Συρκανιά. Επιβιώνει όπως έχουν ριζώσει μέσα μου οι ιστορίες της γιαγιάς μου, της μακαρίτισσας αγαπημένης θείας ’ννας και του πατέρα μου.

Η οικογένεια που ζει μέσα είναι Πόντιοι από την Τραπεζούντα. Μιλάνε σπαστά ελληνικά. Καταφέραμε να ανταλλάξουμε μερικές κουβέντες. Το σπίτι είναι πλήρως ανακαινισμένο. Βαθιά, ήρεμη θλίψη. Απόλυτη συνειδητοποίηση της πολυπλοκότητας της κατάστασης. Αν δεν γίνει κάτι σύντομα θα μιλώ στα παιδιά μου για χαμένες πατρίδες όπως ακριβώς μιλούσε η Μικρασιάτισσα γιαγιά του άντρα μου.

 


Θα μπορούσε εδώ κάποιος να έχει χίλιες ενστάσεις. Τις ακούω στο μυαλό μου όπως τις έχω ακούσει σε πολλές συζητήσεις: «Η επίσκεψη στα κατεχόμενα ισοδυναμεί με τουρισμό στα σπίτια μας και αναγνώριση του καθεστώτος», «οι επαγγελματίες της διχοτόμησης αλλά και οι επαγγελματίες της επαναπροσέγγισης δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από ανάλογες, χαμηλών τόνων, πρωτοβουλίες», «όλα είναι στα χέρια της Τουρκίας, κάθε άλλη δική μας κίνηση μάς αποπροσανατολίζει από αυτή την απλή και οδυνηρή αλήθεια». «Ακόμη και σε περίπτωση συμφωνημένης λύσης, δεν θα μπορούν να γυρίσουν όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους, οπότε η ιστορική αδικία δεν θα ξεριζωθεί».

 

Απέναντι σε όλες αυτές τις ενστάσεις, εγώ ξέρω βαθιά μέσα μου ότι πρωτοβουλίες όπως αυτή που σας περιέγραψα σήμερα είναι σημαντικές, ότι κινούνται σε μια θετική κατεύθυνση. Αφήνοντας για λίγο έξω την ευρύτερη πολιτική ανάλυση, τέτοιες εμπειρίες έχουν απίστευτα δυνατό νόημα για τους συμμετέχοντες, τους δίνουν μια αίσθηση συνέχειας σε σχέση με το νήμα τής προ του ?74 βιωμένης εμπειρίας τους. Αυτό δεν είναι καθόλου κάτι ελάχιστο, ακριβώς γιατί τον κάθε άνθρωπο ως εγγενή αξία που πρέπει να σκεφτόμαστε πρώτα όταν σκεφτόμαστε πολιτικά (και αν αποφάσιζαν έτσι, και όχι με ιδεοληψίες και ευθυνόφοβο λαϊκισμό, σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές οι πολιτικοί μας ηγέτες, είμαι βέβαιη πως η μοίρα αυτού του νησιού θα ήταν καλύτερη από τη σημερινή). Από εκεί και πέρα, πιστεύω ότι με μια λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας θα ενωθεί το νησί και θα μπορούμε να αναφερόμαστε και να νιώθουμε ότι κατοικούμε σε μία πατρίδα, και θα συνεχίσω να εργάζομαι για αυτό τον σκοπό.

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μίσος και συγκάλυψη...Του Μιχάλη Θεοδώρου

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16.11.2018

ΑΠΟΨΗ

O Καραγκιόζης - θεατής. Και ο σκέτος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 16.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή